แด่ใครสักคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้
แด่เธอผู้ที่เดินเข้ามาและจากออกไป
    

     ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งสี่สิบสามนาที เป็นเวลาที่คนส่วนใหญ่ต่างกำลังหลับใหลอยู่ในห้วงแห่งนิทรา แต่ก็มีคนอีกกลุ่มใหญ่ที่ใช้เวลานี้เพื่ออยู่กับตัวเอง... และใช่ ผมคือหนึ่งในคนกลุ่มนั้น

     ผมมักใช้ช่วงเวลาในกลางดึกเพื่อนึกถึงใครสักคน ผมมักนึกถึงการกระทำบางอย่างที่ได้ทำผิดพลาดไปในอดีต สิ่งเหล่านั้นมันมักย้อนให้ความทรงจำเก่าๆชัดขึ้นในใจ หลายอย่างที่ได้เกิดขึ้นและจบไปอย่างน่าใจหาย ไม่บ่อยครั้งที่โลกจะเหวี่ยงคนดีๆเข้ามาในชีวิต แต่เมื่อได้พบคนๆนั้นก็กลับเป็นผมซะเองที่ทำให้พวกเขาหล่นหายไป บางครั้งอาจจะเกิดจากความไม่รู้หรือไม่ได้ตั้งใจอะไรของผมก็ตาม แต่สุดท้ายแล้ว ผมก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ที่อาจจะห่วยแตกบ้างบางครั้ง แต่่่ก็ไม่ได้แย่ไปซะทุุุุุุุุกเรื่องหรอก แต่เรื่องหนึ่งที่เห็นได้ชัด ก็น่าจะเป็นเรื่องของการรักษาความสัมพันธ์ กับเรื่องความรักนี่แหละที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่ผมไม่เก่งที่สุดแล้ว
 
และอาจจะเป็นเพราะผมที่ไม่เก่งเรื่องความรักล่ะมั้ง
เลยทำให้เธอคนนั้นหายไปแบบนี้
ผมยื้อให้เธออยู่ในชีวิตของผมต่อไปอีกไม่ได้แล้ว
ผมได้ปล่อยให้เธอเดินจากไป
เธอ..ผู้เป็นที่รักหนึ่งเดียวของผม


วัันจันทร์์์์์์์ทีี่สองกันยา เวลาสองทุ่มยี่สิบนาที ...เป็นเวลาที่ผมและเธอเริ่มทำความรู้จักกันครั้งแรก
เธอตอนนั้นดูก๋ากั่น แต่ก็ดูจริงใจ 
เธอดูเป็นคนสดใส แต่ก็มีมุมจริงจัง
เธอเป็นคนเริ่มจีบผมก่อน 
ตอนนั้นผมเองไม่ได้คิดอะไรเลยสักนิด 
ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงคนนั้นที่ขี้เต๊าะกัน
จะเป็นคนเดียวกับคนที่ผมคิดถึงมากในตอนนี้

เราสองคนได้ทำข้อตกลงในความสัมพันธ์นี้ และเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวตรงที่ข้อตกลงตรงนี้ผมเป็นคนคิดเองทั้งหมด ... 
ข้อตกลงที่หนึ่ง : ในวันนั้นผมได้บอกกับเธอว่า "ผมเป็นคนรักอิสระ ผมอยากเป็นตัวเองและผมไม่อยากสูญเสียตัวตน" ณ ตอนนั้นเธอเข้าใจและเธอได้บอกกับผมว่า เราต่างจะเคารพพื้นที่ส่วนตัวของกันและกันเพื่อที่จะเป็นตัวเองอย่างเต็มที่ เราเพียงสละพื้นที่ว่างเพียงนิดเพื่อที่จะใช้เวลาร่วมกัน เพียงนิดก็พอแล้ว...
ข้อตกลงที่สอง : ผมจะไม่บอกรักหรือบอกชอบเธอแม้แต่ครั้งเดียว หากผมยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองจริงๆ เธอห้ามเรียกร้องหรือห้ามน้อยใจในส่วนนี้ และก็นั่นแหละ...เธอตกลง
ข้อตกลงที่สาม : ระหว่างที่เรากำลังคุยกัน ผมไม่เคยปิดกั้นหากคุณจะคุยกับคนอื่นด้วย ผมบอกเสมอว่าหากวันไหนที่ผมยังให้ความชัดเจนกับคุณไม่ได้ แล้วคุณเจอคนที่ทำให้รู้สึกดีกว่า คุณไปได้ทุกเมื่อ... ผมไม่เคยบอกให้คุณรอ หนำซ้ำผมยังบอกคุณตลอด ว่าผมก็ไม่รู้ว่าเรื่องของเราจะจบยังไง อย่าคาดหวัง แต่จริงๆในเรื่องของความสัมพันธ์หน่ะ ไม่ให้คาดหวังไม่มีใครทำได้หรอก แม้กระทั่งผมเอง

ข้อตกลงของเรามีสามข้อ เป็นสามข้อที่เธอโอเค

ในตอนนั้น...

เราทั้งสองคนต่างมีความสุขในความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก 

เราได้คุยกันว่าเราสบายใจกับการมีอยู่ของกันและกันแบบนี้

เราพอใจกับการได้แลกเปลี่ยนเรื่องราวที่เจอในแต่ละวันให้กัน

เราได้ร่วมยินดีด้วยกันในวันที่อีกฝ่ายมีความสุข

เราได้กอดและปลอบใจกันในวันที่อีกฝ่ายมีความทุกข์

เราผ่านเรื่องราวต่างๆด้วยกันมามากมาย รวมถึงช่วงเวลาสำคัญในชีวิตของอีกฝ่าย

     จนเวลาล่วงเลยมาเก้าเดือน... เป็นเวลาที่ไม่น้อยเกินไปและเหมือนจะมากพอที่จะทำให้รู้สึกรัก ผมรู้สึกผูกพันและรู้สึกมั่นใจกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น ถึงแม้ในข้อตกลงเราจะได้คุยกันไว้ว่า "หากความสำคัญยังไม่ชัดเจนเราจะคุยกับใครก็ได้" แต่ทุกคนเชื่อไหมเก้าเดือนที่ผ่านมาเราทั้งสองคนต่างไม่มีใครอื่น ผมมีแค่เธอ เธอเองก็มีเพียงผม ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าประทับใจเสียเหลือเกิน 

แต่ตลกร้ายคืออะไรรู้มั้ย?
วันที่เรารู้ใจตัวเองมันกลับเป็นวันที่สายไป

     ผมรักเธอ ในวััััันที่เธอหมดรัก
     ผมเริ่มจากศูนย์ เธอเริ่มจากร้อย
     ผมมาถึงร้อย ในวันที่เธอเหลือศูนย์
     ผมมาเพื่อบอกรัก เธอมาเพื่อบอกลา

" เราว่ามันสายไป เรื่องของเรามาไกลเกินกว่าที่ควรจะเป็น เรารักและรอเธอมาตลอดเจ็ดเดือน เราเริ่มเหนื่อยกับการรอคอยครั้งนี้ มันเลยทำให้เรารักเธอน้อยลง "

...ขอโทษ ที่ทำให้รอนานขนาดนี้...

" แต่เรารับรู้ได้ว่าเธอเริ่มรักเรา เราเลยพยายามที่จะทำให้กลับมารักเธอมากๆเหมือนเดิมอีกครั้ง แต่สุดท้ายเราก็ทำไม่ได้เลย กลับมารักเธออีกครั้งไม่ได้แล้ว "

...ขอบคุณ ที่อยากจะรักกันอีกครั้ง...

" ที่ผ่านมาเรื่องของเรามันดีมากจริงๆนะ ขอโทษที่ไปต่อไม่ได้ เธอไม่ได้ผิด ไม่มีใครผิด แค่ความรู้สึกที่มันสวนทาง "

...ผิดที่ ผิดเวลาไปซะหมด...

ถ้าหากเรายื้อเธอ เธอจะไปอยู่มั้ยคะ
: มีแต่เสียเวลาเปล่าๆนะ อย่าพยายามเลย
เริ่มกันอีกครั้งไม่ได้หรอ เธอไม่ต้องพยายามคนเดียวแล้วไง เราจะเริ่มกันใหม่อีกครั้ง
: ...
ไม่ได้แล้วใช่มั้ยคะ
: ขอโทษนะ
อืม ไม่เป็นไร เข้าใจแล้ว ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา
: ขอบคุณเหมือนกันนะคะ
เรารักเธอนะครับ
: เราก็เคยรักเธอเหมือนกัน


     ผมจำได้ดีวันที่เธอและผมได้จากกัน  วันนั้นฝนตกหนักมาก แต่ตกเพียงไม่กี่ชั่วโมงฝนก็ซาลง แต่แปลกดี ที่ฝนในใจของผมยังตกไม่หยุดเลย...


คนบางคน
ก็เป็นเรื่องราวดีๆ
ที่ถูกบรรจุไว้ในโหลแห่งความทรงจำ


แด่เธอที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้ , ขอให้โชคดีกับเส้นทางที่จากไป ขอให้โลกใบนี้ใจดีกับเธอ ขอโทษหากเราได้เคยสร้างความทรงจำแย่ๆให้กับเธอ ขอบคุณที่เคยเข้ามาสร้างความสุขในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตเรา ขอให้มีทุกวันที่ยิ้มได้ 
— จากเรา , ผู้ที่หวังดีกับเธอเสมอมาและเสมอไป


ไม่มีใครเก่งเกินความรักและผมก็เป็นอีกคนที่โง่มากในเรื่องนี้




SHARE
Written in this book
iseaubuticu
Writer
iseau
Writers
รู้ใช่มั้ยว่าทุกอย่างย่อมเปลี่ยนไปตามกาลเวลา...

Comments

iwannabesunflower
6 months ago
เราว่าเธอไม่ได้โง่หรอกนะเรื่องความรัก เห็นจะดีด้วย
เเต่ละคนต่างมีวิธีในเรื่องนี้เเตกต่างกันไป
การจะบอกรักใครสักคนด้วยลมปากมันง่ายนัก เเต่ด้วยความรักที่จริงเเท้นั้นยาก
ต้องใช้เวลาเเละความรู้สึกเป็นเครื่องพิสูจน์ กว่าจะปริปากพูดออกมาได้ 
ถึงมันจะสายเกินไป เเต่เรากลับศรัทธาในคำคำนั้น ความรู้สึกนั้นของเธอเสียอีก

ปล.เราชอบบทความ อ่านละเเอบนึกถึง 500 Days of Summer :-)
-
ขอให้โลกใบนี้ดึงดูดคนดีๆมาหาเธอนะ
(iwannabesunflower) 
Reply
iseau
6 months ago
ขอบคุณที่ชอบบทความของเรานะ ขอให้โลกพาเธอไปพบคนดีๆเช่นกัน โชคเข้าข้างนะคะ 🍀