กล่องสุ่ม .
ฉันไม่มั่นใจว่า

เป็นเพราะตัวฉัน 
นิสัยของฉัน
หรือ ทั้งหมดของความเป็นฉัน 
มันทำให้ฉันไม่ประสบความสำเร็จ
ในเรื่องของความรักสักที 

หรือเพราะจิ๊กซอว์ของฉัน 
มันไม่ไปประจบเหมาะ
กับชิ้นส่วนอีกส่วนนึงของใครสักคนสักที

แต่พอลองมาไตร่ตรองดูแล้ว 
น่าจะเป็นเพราะจิ๊กซอว์ของฉันมากกว่า

ฉันเคยคิดว่า
ปล่อยให้เวลาพาใครสักคนเข้ามา
เหมือนกล่องสุ่มที่เราจะไม่มีทางรู้เลยว่า 
ข้างในกล่องมีอะไรซ่อนอยู่
จนกว่าจะได้แกะมัน 

แต่เมื่อเวลาผ่านไป 
ฉันกลับพบว่ากล่องสุ่มที่ฉันรออยู่ 
มันมีเยอะมากมาย 
มีหลายกล่องให้ต้องเปิดมากเหลือเกิน
และทุกครั้งที่ต้องเปิด 
จะต้องพบกับความผิดหวัง 

ฉันคงโชคไม่ดีอย่างใครเขา..

ฉันเสียตังค์ซื้อกล่อง
เพื่อสุ่มว่าจะได้อะไรในกล่อง
แต่สิ่งที่ได้มา 
ไม่ได้คุ้มกับใจที่ใช้เป็นของแลกเปลี่ยน
กับกล่องที่สุ่มได้มันมาเลย 


ฉันเหนื่อยน่ะ.. 
ตังค์หมดได้
ใจก็หมดได้เหมือนกัน 


ฉันเคยมองว่าสุ่มไปผิดหวังไป 
คงไม่เป็นไร 
ฉันคงชิน
เวลายังมีอีกตั้งเยอะ

มันชิน 
ชินจริงๆ 
ชินจนไม่รู้สึกอะไรแล้ว
นอกจากความโหวงที่เกิดขึ้นลึกๆในใจ
สุ่มก็แล้ว 
ลองเลิกสุ่มใช้ชีวิตไปเรื่อยๆก็แล้ว
ทำไมถึงมีแต่ฉันที่ไม่โชคดีนะ " 
หรือ ต้องเชื่อต่อไปว่าสักวันยังไงมันก็จะมาถึง 

แต่เมื่อไหร่ล่ะ 
ฉันต้องแก่หงำเหงือกไปก่อนไหม 
ถึงจะมีความสุขกับเขาสักที

ถ้าจะบอกว่าความสุขไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรักเสมอไป 
ใช่ 
บางคนความสุขอยู่กับงาน 
อยู่กับการช็อปปิ้ง
อยู่กับของกิน
อยู่กับบ้าน 
อยู่กับการได้ออกไปดูโลกกว้าง 
ได้ไปเที่ยวในที่ใหม่ๆ 

แต่กับคนที่ผิดหวังเรื่องความรักบ่อยๆละ 
ความสุขของเขาจริงๆ
มันจะเปลี่ยนไปอยู่ที่ของพวกนั้นได้ไหม.. 

มันก็เลยยังต้องหวัง 
ยังต้องเติมน้ำรดหัวใจที่มันบอบช้ำ
ให้กลับมาเติบโต ออกดอก และผลิบาน 
เพื่อสร้างให้ร่างกายและจิตใจ
มีกำลังใจในการใช้ชีวิตต่อในวันต่อไป
แม้ว่าทางข้างหน้าจะสุ่มเจอแต่ความผิดหวังก็ตาม 

แต่ที่มาบ่นอยู่เนี่ยไม่ใช่ว่าฉันรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า
หรือไม่มีค่าอะไรให้ใครรัก 
แต่เป็นเพราะเรารู้สึกว่า 
ตัวเราเองโคตรมีค่ามากกว่า
ฉันถึงมาระบายความรู้สึกแย่ๆตรงนี้ 
และกลับไปใช้ชีวิตให้เข้มแข็งเหมือนเดิม
อย่างที่เคยทำมา 
มันก็แค่การมาระบายความอ่อนแอที่เกิดขึ้น 
เพื่อให้จิตใจเราสร้างความเข้มแข็งมาทดแทน 

คือเราทุกคนมันมีมุมอ่อนแออะแหละ 
แต่อยู่ที่ตัวเราเองเลือกมากกว่า
ว่าจะอ่อนแอไปนานแค่ไหน 
ไม่ใช่ว่าอ่อนแอแล้วด้อยค่าหรือไร้ค่าอย่างไร
แค่มาเขียนเพราะรู้สึกว่าคนเราอ่อนแอได้นะ 
ไม่ใช่ต้องมาเข้มแข็งตลอดเวลา 

โอเค 
เศร้าอยู่ดีๆมาหึกเหิมเฉยเลย 
ไบโพร่าห์ปะวะ..

ที่มาเขียนเรื่องกล่องสุ่มแบบนี้
จริงๆแล้วโมติเวชั่น
มันมาจากเพลงกล่องสุ่มของส้มมารีน่ะแหละ 
ปล่อยออกมาวันแรก
ฟังครั้งแรกก็ชอบเลย 
เนื้อหาเพลงมันโดนซะจนไม่รู้จะอธิบายยังไง 
มันตรงกับชีวิตไปหมด 

มันก็เลยต้องเอามาเขียน..

บทความเรื่องนี้เลยจะไม่ได้ยาวมาก 
ฉันเหมือนแค่เข้ามาบ่นความรู้สึกที่เกิดขึ้น 
จากเนื้อเพลงที่ฟังเฉยๆน่ะ 

.. 

แต่ว่าทุกครั้งที่ฉันลองเปิด
ใจฉันนั้นลุ้นสิ่งของข้างใน
และเมื่อฉันเห็นทีไร 
มันก็ไม่ใช่ที่ฝัน 


สุ่มเปิดเจอแต่ความเหงา 
ไม่โชคดีอย่างใครเขา 
ไม่มีดวงจะได้พบเจอ
กับความรักที่เฝ้ารอ   


ความรักที่ฉันเฝ้ารอ 
อยากรู้ มีจริงหรือเปล่า . 
  



SHARE
Written in this book
ALL ABOUT HIP .
เรื่องของฉัน
Writer
hip
Just me .
ทุกอย่างที่อยากเขียนและพบเจอ .

Comments