หนึ่งเดียวในโลกใบนี้
โลกเป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ขนาดใหญ่
ส่วนพวกเรานั้นล้วนเป็นเหมือนผลงานศิลปะ
และในขณะเดียวกันก็เป็นศิลปินผู้รังสรรค์ผลงาน

ผลงานศิลปะแต่ละชิ้นมีเรื่องราวเป็นของตัวเอง

ผลงานศิลปะเป็นสิ่งที่มีสเน่ห์และน่าหลงใหล
เพราะแต่ละคนจะมองมันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป
ผลงานชิ้นเดียวกันแต่เราอาจจะมองเห็นไม่เหมือนกัน

อย่างไรก็ตามแต่ 
ผลงานทุกชิ้นล้วนมีสเน่ห์น่าหลงใหล
ดึงดูดสายตาของผู้คนด้วยสิ่งที่เรียกว่าเอกลักษณ์
ไม่มีสิ่งที่เรียกว่าแปลกประหลาด
เพียงเพราะเหตุผลที่ว่ามันแตกต่าง

พวกเราเองก็เช่นกัน

เราทุกคนเป็นศิลปิน

ชีวิตในแต่ละวันคือผลงานที่เรารังสรรค์มันขึ้นมา 
เรื่องราวในชีวิตของเราก็นับว่าเป็นผลงาน
ตัวเราเองก็เช่นกัน 

บางวันเป็นผลงานชิ้นโบว์แดงที่เราแสนจะภูมิใจ
บางวันอาจเป็นแค่ผลงานธรรมดาที่รู้สึกจืดชืดเหลือเกิน
และบางวันก็อาจจะเป็นผลงานที่เรารู้สึกไม่ค่อยชอบมัน
แต่ทุกวัน ทุกผลงานเราต่างก็สร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง

ขีดเขียนวาดลวดลายด้วยสีที่เธอชอบที่สุด
ปล่อยข้อมือให้ขยับไปตามทิศทางที่ใจเธอปรารถนา
เหมือนกับการใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ
แล้วมันจะกลายเป็นผลงานที่ตัวเธอเองภาคภูมิใจที่สุด
ใช้ชีวิตให้มีความสุขนะ 


เมื่อมีใครสักคนผ่านเข้ามาทำความรู้จัก
ก้าวขาเข้ามาในโลกใบน้อยของเรา
ก็เหมือนกับการที่พิพิธภัณฑ์ของเรามีแขกมาเยี่ยมชม

เขาจะได้เห็นผลงานที่เราสร้างมันขึ้นมากับมือ
มันคงจะดีไม่น้อยถ้าเขาหลงรักผลงานพวกนั้น
หลงรักเรื่องราวของเรา และหลงรักเรา

เราคือมาสเตอร์พีซ
เพราะในโลกนี้มีเราได้แค่คนเดียวเท่านั้น

ต่อให้จะแตกสลายหรือด่างพร้อยไปบ้าง
แต่เราก็ยังงดงาม

งดงามในแบบที่เราเป็น 


แน่นอนว่าชีวิตอีกยาวไกล พิพิธภัณฑ์ของเรา
จะมีคนแปลกหน้าแวะเวียนเข้ามาเยือนมากมาย
บางคนอาจจะไม่ชอบใจ ไม่เข้าใจ นั่นไม่ใช่ปัญหาใหญ่เลย
เพราะยังมีคนที่รักและชื่นชอบผลงานพวกนี้อยู่ 

แต่ถึงจะไม่มีใครเลยซักคน
อย่างน้อยที่สุดได้โปรดภูมิใจในความเป็นตัวเอง



ด้วยรักและภาคภูมิใจในตัวเธอเสมอ 
14/06/2020



SHARE
Writer
Sundaykid
Writter
碧天 | 2002's | Part time writer , Full time dreamer📝📖🌦☕

Comments