รอยนี้มีไว้ เตือนใจ
08/09/2563

สวัสดี วันนี้วันอังคาร ก็เหมือนวันทั่วๆไป เข้าเรียนและกลับหอ เป็นปกติเหมือนอย่างที่เคย

เปิดแล็บท๊อปเพื่อ...ทำอะไรกันนะ ไม่รู้สิ จำไม่ได้แล้ว แค่ปกติเคยนั่งตรงนี้ เวลานี้ ก็เลยทำเหมือนทุกวัน เท่านั้นเอง

ในขณะที่สมองเหม่อลอยคิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง สักพักสายตาก็ไปสะดุดกับมีดโกนราคาถูก ที่รูมเมทซื้อมาไว้ใช้กันทรงคิ้ว

ในใจไม่คิดอะไรแต่มือกลับยื่นไปหยิบมันออกมาจากกล่องดินสอ เปิดฝาออกและใช้สายตาสำรวจความเงาและสิ่งแปลกปลอมที่ติดอยู่กับใบมีด แค่ฝุ่นนิดหน่อย จากนั้นก็ใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้ประกบใบมีด รูดเช็ดฝุ่นที่ติดอยู่

มองใบมีดนั้นอยู่สักพักเหมือนชั่งใจ ก็สลัดความคิดวุ่นวายในอก หัวใจเต้นช้าแต่จังหวะแรง รู้สึกหายใจลำบากจนต้องหายใจถี่ๆ มือขวาแนบใบมีดและทาบทับมันกับข้อมือซ้าย 

เพียงแค่ความคมสัมผัสกับผิวหนังความเย็นก็แล่นไปทั่วบริเวณ ไม่เพียงแค่นั้น ความแสบแปร๊บขึ้นมาอย่างน่าแปลกใจ แค่ผิดสัมผัสกับใบมีดก็ทำให้เจ็บขนาดนี้ ถ้าเฉือนขึ้นมาจะเจ็บขนาดไหน คิดไปพลางดูเหมือนกลัว แต่มือขวาที่ดูท่าจะไม่ฟังเสียงในหัวก็ลากใบมีดนั้นไปทางขวางอย่างเบามือ 

มีเพียงรอยเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดออกมาจากรอยนั้นเลย เหมือนแผลถลอกเบาๆ เกิดคำถามขึ้นในใจอีกครั้ง ต้องใช้แรงกดและเฉือนขนาดไหนถึงจะมีบางสิ่งไหลออกมา และก็ไม่รอช้าให้ความสงสัยค้างคาอยู่นาน มือขวาก็เลื่อนลากใบมีดปาดตรงตำแหน่งใกล้เคียงกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ลงแรงกดเพิ่มอีกนิดหน่อยเฉือนเร็วกว่าเดิมนิดหนึ่ง 

มองรอยนั้นสักพักก็มีเลือดไหลออกมา แต่ไม่ได้ไหลออกมาจากรอยที่สอง แต่จากทั้งสองรอย ความเจ็บจากรอยทั้งสองแล่นผ่านไปทั่วข้อมือ รู้สึกว่าแค่ขยับก็เจ็บแล้ว เลือดค่อยๆไหลซึมออกมาออกมา

มองรอยแผลนั้นไปสักพักก็ได้แต่คิดว่า รอยแค่นี้แต่ทำไมมันเจ็บและแสบไปหมด ทำรอยต่อไปไม่ไหวแล้ว วางมีดโกนลงและมองรอยนี้และตกอยู่ในห้วงความคิดต่อไป คนที่สามารถกรีดข้อมือตัวเองได้เป็นหลายๆรอย กรีดจนเลือดไหลออกมาเป็นสาย ต้องมีความกล้าขนาดไหน ต้องอับจนหนทางแค่ไหนความเจ็บแสบของรอยกรีดสองสามรอยถึงไม่สามารถทำให้รู้สึกดีขึ้นได้

ที่ตัดสินใจสร้างรอยนี้ เพื่อเป็นสิ่งเตือนใจ ว่าสิ่งที่เจอในทุกวัน ความรู้สึกผิดและเกลียดตัวเองจะถาโถมตัวเราขนาดไหน ไม่ว่าจะมีเรื่องอะไรทำที่ให้เจ็บปวด ถ้ามันไม่เจ็บถึงครึ่งของรอยในวันนี้ ก็อยากให้ใช้ชีวิตต่อไป 

อยากให้อยู่ต่ออีกหน่อยก็ได้ แต่หากวันใดที่คิดว่าความเจ็บปวดต่างๆที่ได้รับมา มากกว่าครึ่งของรอยที่ได้รับนี้ ก็อย่าลังเลเลย ทำให้มันจบสักที 

อย่าหาเหตุผลรั้งตัวเองอยู่เลย อย่าเห็นแก่คนอื่นเลย เห็นแก่ตัวเองเถอะ คนที่ต้องทนมันไม่ใช่แกในวันนี้ แต่เป็นตัวแกในอนาคต 

อย่าผลักภาระให้ตัวเองในอนาคตเลย ยิ่งทนต่อไป ยิ่งพยายามขนาดไหนก็เหมือนการสร้างรอยแผลไปเรื่อยๆนั่นแหละ

SHARE
Writer
LivingDead
Writer
little girl who don't know why I AM ALIVE. Now she already know.

Comments