ฉันกำลังแตกสลายในช่วงเวลาหนึ่ง



หรือบางที...ดาวดวงนี้อาจไม่ใช่ที่ของฉัน 


แด่ใครสักคนที่กำลังรับฟังฉันอยู่
.
.
สวัสดี ฉันคือเด็กหญิงสีดำ :) ฉันเหมือนราชินีปีศาจในความมืด ฉันไม่น่ารัก ไม่สวยงาม เป็นเพียงเด็กหญิงผู้ไม่เป็นที่รักของใคร ๆ และเพื่อนรักของฉันคือเจ้าหญิงสีขาวผู้น่ารัก เธอขาวบริสุทธิ์ราวกับเกล็ดหิมะที่กำลังเริงระบำอยู่กลางอากาศ ฉันอยากเป็นแบบเธอบ้าง ขอแค่มีสีขาวมาแต้มทาในตัวฉันสักหนึ่งจุดก็เพียงพอแล้ว



ในคืนนั้น...



" ฉันอยากหายไปจากโลกใบนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างมันเยอะสิ่งไปหมด ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไม่รู้จะเริ่มเรื่องไหนก่อน ทำไมมันถึงได้รู้สึกเหนื่อยขนาดนี้ หัวใจฉันหนักอึ้งไปหมด ฉันควรอยู่ต่อไปแบบไม่มีความสุขหรือตายไปแล้วทำให้คนที่ฉันรักไม่มีความสุข...แต่ไม่ว่าทางไหนฉันก็ผิดไปหมดไม่ใช่หรือไง? ฉันไม่รู้เลยว่าภายในใจของฉันเจ็บปวดเรื่องอะไรอยู่กันแน่ ฉันรู้แค่ว่ามันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ถ้าหายไปได้ก็คงดี..ไม่ต้องฝืน..ไม่ต้องพยายาม..ไม่ต้องใช้ชีวิต " 

ลองลืมโลกนี้สักวันแล้วหนีไปดีไหม
เสียงใสดังขึ้นแทรกเสียงฝนที่กำลังกระหน่ำลงมา ฉันครุ่นคิดและพยายามหันไปหาว่าเสียงนี้มากจากที่ไหน แต่ก็ไม่เจอ ลืมโลกนี้เหรอ...ฉันก็อยากจะลืมมันไปเหมือนกัน อยากจะหนีไปยังที่ ๆ ไม่มีใครหาฉันเจอ นี่ฉันคงทำได้แค่คิดสินะ

ถ้ามันเหนื่อยมาก...ร้องไห้ก็ได้นี่ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องทำตัวเข้มแข็งตลอดเวลาเลย เธอเป็นคนนะไม่ใช่ไอรอนแมน
อีกครั้งที่ฉันได้ยินน้ำเสียงเดิมพ่นประโยคแปลก ๆ ออกมาเหมือนกับรู้ว่าฉันต้องการคำปลอบประโลม ร้องไห้เหรอ...ฉันเป็นคนอ่อนแอได้ด้วยเหรอ

ว่าแต่เธอคือใครกันแน่ เธอมาจากไหน ทำไมถึงมาคุยกับฉัน แล้วฉันหนีไปจากที่นี่ได้จริงเหรอ ถึงจะแค่วันเดียวฉันก็อยากไป

" เธอพาฉันหนีไปได้ไหม " 

แต่แล้วก็มีเพียงความเงียบสงัดตอบกลับมา...

" ไร้สาระ " 

หรือบางทีความรู้สึกของฉันต่างหากที่ไร้สาระ ฉันสับสนมึนงงไปหมด เวลาตั้งใจทำอะไรก็ตามให้มันออกมาดีที่สุด ทุ่มเทสุดกำลัง แต่สิ่งที่ได้กลับมามันไม่คุ้มค่าเท่าที่ควร ไม่สิ บางครั้งมันไร้ค่าด้วยซ้ำ ฉันมันไอ้ขี้แพ้ชัด ๆ 

" ชีวิตฉันโคตรห่วยแตกเลยว่ะ "

บางทีการเป็นคนห่วย ๆ ก็ดีนะ
การเป็นคนห่วย ๆ มันดียังไง ที่ฉันเป็นอยู่ไม่เห็นจะดีตรงไหนเลย พอตัวฉันมาถึงจุดที่ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ก็คงต้องหาใครสักคนรับฟัง กรีดร้องออกมาดัง ๆ โดยไม่ต้องสนใจอะไรแม้แต่โลกใบนี้ กอดใครสักคนแน่น ๆ แต่พอฉันอยู่ในจุดนั้นจริง ๆ คนอื่นกลับบอกฉันว่า ฉันต้องอยู่ให้ได้ด้วยตัวเอง ไม่มีใครพร้อมที่จะรับฟังฉันได้ตลอดเวลาหรอก...

ฉันก็ไม่ได้ต้องการให้คนอื่นรับฟังฉันตลอดเวลาหรอกนะ แต่แค่ฟังตอนฉันยืนอยู่จุดนั้นไม่ได้เหรอ? จุดที่ฉันกำลังจะยอมแพ้ ไม่ใช่บอกให้ฉันสู้ ทั้ง ๆ ที่ฉันก็สู้มาตลอด

แล้วถ้าฉันลองเป็นคนห่วย ๆ แบบนั้นในตอนที่ฝนกำลังตกแบบนี้มันจะได้ไหมนะ

" นี่...ฉันกอดเธอได้หรือเปล่า "  

มีเพียงความเงียบตอบกลับมาอีกครั้ง..ฉันคงคิดไปเองสินะที่คิดว่ามีคนกำลังรับฟังฉันอยู่ นี่ฉันคุยอยู่กับความเงียบในห้องสี่เหลี่ยมเหรอ

หลับตาสิ
ฉันหลับตาลงในความมืดสนิท เสียงฝนตกดังชัดขึ้นกว่าเดิมอีกเท่าตัว ทำไมฉันต้องทำตามเสียงนั้นด้วยนะ แล้วถ้าเสียงนั้นไม่มีจริงล่ะ ฉันคงเป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม

เพียงเสี้ยววินาทีฉันก็ได้รับสัมผัสอุ่นที่ร่างกาย ฉันยังคงหลับตาอยู่แต่ฉันรู้สึกได้ถึงฝ่ามือกับลำแขนเล็ก ๆ ที่โอบกอดฉันไว้ มันแปลกดีที่ฉันได้มีอ้อมกอดที่โหยหามานานมากเหลือเกิน มันดีมากจริง ๆ นะ 

ลองเต้นรำกับสายฝนดูสิ
เต้นรำเนี่ยนะ ฉันเต้นเป็นที่ไหนกัน ฉันรู้สึกดีขึ้นกว่าเดิม เวลาที่ฝนตกฉันมักจะเศร้ากว่าปกติมาก ๆ แต่วันนี้ฉันกลับรู้สึกแปลกออกไป มันพิลึกและอาจจะดูไร้สาระ แต่ฉันไม่สนหรอกเพราะเธอคนนี้ทำให้ฉันรู้สึกดี ฉันจะเป็นเพื่อนกับเธอ 

หลับตาไว้อย่างนั้นแล้วลองขยับตัวไปมาตามฉัน ไม่ต้องกลัวเธอทำได้...ที่นี่ไม่มีใครเลยนอกจากเธอ
ฉันลองขยับตัวไปตามมือของเธอที่กวัดแกว่งไปมา ฉันนึกภาพไม่ออกเลยว่าท่าทางของฉันจะดูตลกแค่ไหน ฉันกับเด็กหญิงเสียงใสเต้นรำไปตามจังหวะของสายฝนที่โปรยปรายตกลงมาราวกับต้องการบรรเลงบทเพลงให้ค่ำคืนนี้เป็นคืนที่พิเศษ ฉันกับเธอหัวเราะเบา ๆ กับการที่ขาของเราทั้งคู่ขัดกันไปมาจนสะดุดเกือบล้มอยู่หลายครั้ง ฉันสนุกที่ได้ลองเต้นรำแบบไม่มีเสียงเพลง
 
" พรุ่งนี้ฉันเต้นรำกับเธออีกได้ไหม เต้นรำกับฉันจนกว่าฉันจะไปจากที่นี่ได้ไหม "
 
แม้จะมีความสุขเล็ก ๆ เกิดขึ้นในใจฉัน แต่ฉันก็ยังคงอยากที่จะหายไปอยู่ดี เพราะฉันเบื่อเหลือเกินกับการใช้ชีวิตอันแสนไร้ค่านี้ต่อไป ฉันเบื่อที่จะต้องมีชีวิตอยู่บนดาวเคราะห์เน่าเฟะดวงนี้แล้ว

ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง...แต่ฉันรู้ดีว่าเธอคงจะตอบว่า 'มีชีวิตอยู่ต่อสิ' ถึงใคร ๆ จะบอกให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อตัวเองหรือเพื่อใครก็ตาม ฉันกลับรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่นมันช่างยากเย็นแสนเข็ญเกินไป และการมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง ตัวคนเดียว มันไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุข แล้วฉันจะอยู่ไปทำไม

ฉันเคยคิดว่าการมีชีวิตต่อไปแบบไร้เหตุผลมันอาจจะขมขื่นในตอนแรกแต่ในระยะยาวฉันจะอยู่รอด แต่พอเอาเข้าจริงฉันกลับทนรสขมที่พึ่งสัมผัสได้เพียงแค่ปลายลิ้นไม่ได้เลย

" ฉันแค่อยากมีเรื่องราวของความสุขอยู่บนโลกใบนี้จนวินาทีสุดท้าย...ฉันอยากเต้นรำอีกครั้ง และอีกครั้งจนตัวฉันหายไปพร้อมกับความสุขนั้น "

ความสุขไม่ใช่เรื่องราว..ความเศร้าต่างหาก
 
" ถ้างั้นฉันก็ไม่อยากมีเรื่องราวบนโลกใบนี้ "
 
ใช่ เพราะสิ่งรอบตัวในปัจจุบันหรือแม้แต่ในอนาคตของฉันมันหดหู่ไปหมด มันยากเหลือเกินที่จะต้องรับรู้ความจริงที่เจ็บปวด การมีลมหายใจมันเป็นทุกข์มากจริง ๆ ถ้าไม่อยากสัมผัสถึงความเจ็บปวดทรมานล่ะก็ ทางเดียวคือ ฉันต้องรีบตายให้เร็วที่สุดเพื่อที่จะต้องไม่ได้เจ็บปวดกับทุกอย่างในชีวิต

เธอลองออกเดินทางสิ
" ทำไมฉันต้องเดินทางด้วย เพื่ออะไร "

เพื่อตามหาดาวดวงที่เธอสามารถอยู่ได้ไง...ก็เธอจะไปจากโลกนี้ไม่ใช่เหรอ
" มันจะมีจริงเหรอ ดาวดวงอื่นที่ฉันสามารถไปอยู่ที่นั่นได้ "
 
เกือบนาทีที่ความเงียบคืบคลานเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่าครั้งนี้มันเงียบสนิทไม่มีแม้แต่เสียงฝนตก ไม่มีฟ้าร้อง ฉันรีบลืมตาขึ้นมองหาเธอแต่ก็เห็นเพียงความว่างเปล่าสีดำ เธอหายไปแล้ว...

ประโยคสุดท้ายที่เธอทิ้งไว้มันทำให้ฉันอยากคุยกับเธออีกครั้ง ฉันอยากลองค้นหาโลกใบใหม่ไปพร้อมกับเธอ แล้วฉันจะเจอเธอได้จากที่ไหนล่ะ พรุ่งนี้เธอจะมาหาฉันไหมนะ

" นี่...ฉันจะรอเต้นรำกับเธออยู่ที่นี่นะ "





SHARE
Written in this book
จดหมายในฤดูฝน
ปีศาจซึมเศร้ากับเจ้าหญิงสีขาว
Writer
gypsodeoch
ยิปโซเดโอช
อธิษฐานให้เรื่องราวของฉันเป็นชิ้นส่วนหนึ่งในหัวใจของคุณ

Comments

feelsoulbleu
27 days ago
อย่าหยุดเดินทางนะคะ :-)
Reply
TPM
27 days ago
หวังว่าจะเจอดาวดวงนั้นของคุณนะคะ
Reply
Subaru
25 days ago
เขียนแทนความรู้สึกทั้งหมดเลย คงต้องออกเดินทางบ้างแล้ว
Reply