เจ้าหญิงจำแลง


“อยากหนีไปใช้ชีวิตแบบหลุดโลก” นาธานพูด 
“แกเชื่อไหม มีผู้หญิงคนหนึ่งเคยบอกว่าอยากใส่กระโปรงพริ้วๆ เหมือนเจ้าหญิงแต่ไม่ใช่เจ้าหญิง” 
เจมส์ตอบ ความเงียบก่อตัวขึ้นระยะหนึ่ง

“เหมือนเจ้าหญิงแล้วจะไม่ใช่เจ้าหญิงได้ยังไง”
“เพราะเขาเป็นเด็กสาวที่วิ่งเล่นรอบกองฟางละมั้ง”


“เจ้าหญิงไม่เล่นหรอก เจ้าหญิงจะเดินชมดอกไม้อยู่ในทุ่งหญ้า ดอกไม้อะไรนะสีเหลืองๆ”
“ไม่รู้หรอก ฉันไม่รู้จักดอกไม้”
“ใครๆ ก็รู้จักดอกกุหลาบ”
“แต่ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็จะชอบดอกกุหลาบ”


“เจมส์ แล้วเขาว่าไงต่อ เจ้าหญิงจำแลงของแก”
“เขาวาดฝันว่าตัวเองจะได้ใส่กระโปรงสีขาว วิ่งเล่นเหมือนเจ้าหญิง แต่เขาบอกว่ามันเพ้อฝัน”
“ใครๆ ก็เพ้อฝัน ฉันก็เพ้อฝัน แกก็เพ้อฝัน”
“ทำไมแกต้องอยากใช้ชีวิตแบบหลุดโลกด้วย” 
เจมส์หันไปมองเพื่อนสนิท
“ไม่รู้สิ ฉันเบื่อกฎเกณฑ์ทุกอย่าง ถ้าได้บ้าคลั่งสักครั้งมันคงจะดี”

ควันบุหรี่ฟุ้งลอยอยู่เบื้องหน้า อาการเมามายค่อยๆ คืบคลานเข้ามาเรื่อยๆ ฝาขวดแอลกอฮอล์กลิ้งหายไปในทิศทางใดทั้งคู่ก็ไม่อาจรู้

“เคยคิดว่าตัวเองจะไม่แตะต้องของมึนเมา เคยภูมิใจที่ตัวเองดื่มไม่เป็น จนได้ลองดื่มมันจริงๆ ก็ไม่เข้าใจว่าการมึนเมามันจะผิดตรงไหน”
“แกทึกทักไปเองว่ามันผิด ก่อนหน้านี้น่ะนะ”
“รู้ไหม ฉันลองสูบบุหรี่เพราะแค่ชอบควัน”
“แค่ชอบควันแล้วยังไง”

“มันดูไร้เหตุผล”
“เลิกตีกรอบคำว่าเหตุผล โลกของแกกว้างกว่านั้น”

“แกรู้ไหม ว่าโลกของเราไม่มีสุดขอบโลก”
“แล้วแกรู้ไหม ว่าสุดขอบจักรวาลก็ยังไม่มีใครเคยไปถึง”

เสียงรถราที่แล่นผ่านไปมาทำให้เจมส์และนาธานตกตะกอนความคิดได้อีกแสนล้านอย่าง หรืออาจจะแค่สามสี่อย่าง แน่นอนไม่มีใครรู้ พวกเขาปล่อยให้ค่ำคืนผ่านไปอย่างไม่รีบเร่ง นาธานวาดภาพเด็กสาวใส่กระโปรงสีขาวเก็บไว้ในห้วงความคิด 

เขาไม่รู้จักดอกไม้
เขาไม่เคยหลงไหลไปกับดอกกุหลาบ
เขาไม่เคยก้าวออกมาสู่โลกกว้าง

เขาวาดภาพค้อนอันใหญ่ขึ้นมาในความคิด ทุบลงไปแรงๆ บนกำแพงของความรู้สึก พอกันทีชีวิตที่ถูกตีกรอบ พอเสียที

“นาธาน เฮ้ นาธาน”
เขาสะดุ้งเมื่อถูกเจมส์เขย่าเข้าที่หัวไหล่ข้างขวา แอลกอฮอล์อึกสุดท้ายถูกทำให้หมดไปโดยเจมส์ ถนนยามค่ำคืนช่างหว่าเว้เสียจริง



_______




SHARE
Written in this book
หนังชีวิตที่กำกับโดยผมเอง
ใช้ชีวิตไปแบบที่ไม่ต้องมีใครสั่งคัท
Writer
jongallagher
Writographer
ig: you.cancallmej

Comments