กาลครั้งหนึ่ง
00.15 น เหมือนเพลงหนึ่งที่ฉันเคยชอบฟังในเวลานี้เสมอ

เเต่ตอนนี้...ฉันกำลังนอนในห้องนอนเก่าที่คุ้นเคย 
ห้องนอนเล็กๆ ดังโลกส่วนตัวของฉันเองครั้งวัยเด็ก 
ห้องที่หลายปีมานี้ ฉันกลับเข้ามาเพียงปีละไม่กี่หน
ห้องที่เป็นพื้นที่ความทรงจำของฉัน

เมื่อครั้งสิบปีที่เเล้ว...ในห้องนี้ เวลานี้ 
เคยมีเด็กคนหนึ่งยังคงนอนไม่หลับ 
นอนนิ่งบนเตียงริมหน้าต่าง
พร้อมสายตาทอดยาวผ่านม่านที่พริ้วลมออกไปยังความมืดของท้องฟ้า 
ทุกอย่างเงียบสงัด....
มีเพียงเสียงหายใจเเละเพลงจากหูฟัง 
ในหัวเต็มไปด้วยความคิดมากมาย 
ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆ ตามเพลงเศร้าๆ 
 
ผ่านมานานหลายปีเเล้ว...
นานจนชีวิตฉันหายออกไปจากที่ตรงนี้ 
นานจนชีวิตฉันมันเดินทางห่างออกไปหลายพันไมล์

จนสุดท้าย...ฉันวนกลับมายังจุดเดิม 
เวลาเดิม... 
สถานที่เดิม...
  
ลมพัดพริ้วม่านตรงหน้าต่าง 
บรรยากาศในตอนนี้มันได้ดึงฉันให้กลับไปนึกถึงความทรงจำของเด็กน้อยในวันเก่านั่น


แต่ตอนนี้ “ กาลครั้งหนึ่ง” คือเพลงที่กำลังเล่นอยู่ในหูฟัง 
มันเป็นเพลงที่มีความหมายสำหรับฉันมาก 
เเละเป็นเพลงที่ฉันติดอยู่ในนั้นมาก

ทุกอย่างตอนนี้เหมือนฉันถูกดึงย้อนเวลากลับมาที่เดิม 
พร้อมกับเรื่องราวมากมายที่ฉันได้ผ่าน 
ผู้คนมากมายที่ฉันได้ผ่าน 
ทุกสิ่งทุกอย่าง นับจากวันที่ตัวฉัน (เด็กน้อยวันนั้น) ได้ออกไปพบเจอ มาจนกลายเป็นฉัน ในช่วงเวลานี้

เรื่องราวมากมายนั่น มันทำให้ฉันรู้สึกว่าได้เดินทางมาไกล

เเต่การกลับมายังจุดเดิมตอนนี้ 
มันทำให้ทุกเรื่องราวเหล่านั้น กลายเป็นคำที่ขึ้นต้นว่า 
กาลครั้งหนึ่ง...
 
ราวกับมันเป็นเรื่องราวที่ผ่านมานานมากเเล้ว....
ราวกับทั้งหมดที่ฉันเจอมานับจากวันนั้น มันเป็นเพียงเเค่ความฝัน ที่เด็กน้อยนั้นเผลอหลับไปชั่วครู่
ราวกับเรื่องราวทั้งหมดที่ฉันเคยพบเจอ มันไม่ได้เกิดขึ้นจริง
ราวกับทุกอย่างเป็นเเค่เพียงเรื่องเล่าที่เริ่มด้วย กาลครั้งหนึ่ง 


ตอนนี้มันกลับเริ่มเเน่นภายในใจเเละอึดอัด
สุดท้ายมันถูกระบายออกมาผ่านทางน้ำตา
เเละฉันร้องไห้ราวกับเด็กที่อกหักจากรักเเรก

เเต่ที่ต่างไปคือตอนนี้...ฉันร้องเพราะฉันได้รับรู้ว่า 
ทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันคือเรื่องจริงที่ฉันผ่านมา
เรื่องราวทั้งหมดคือเรื่องจริง  แต่ฉันกลับไม่รู้สึกเหมือนมันจริงอีกต่อไปแล้ว

เเละฉันที่กลับมาจุดเดิมตอนนี้ 
มันไม่ใช่ฉันในวันนั้นอีกต่อไป
ฉันไม่สามารถคนเดิมในวันนั้นได้อีกต่อไป...

ฉันอยากให้ทั้งหมดกลายเป็นฝัน 
แล้วฉันกลับไปเป็นเด็กน้อยคนเดิม 
กลับไปสดใสเเบบเดิม ...
 
เเต่มันน่าเศร้า 
เศร้าจนทำให้คนอย่าฉันร้องไห้เเบบหมดสภาพ 
เศร้าที่ฉันช่างเดินทางมาไกลเหลือเกิน
ไกลจนตอนนี้ฉันพึ่งได้รับรู้ถึงความเหนื่อยล้าจากการเดินทางอันบ้าคลั่งนั่น
 
กาลครั้งหนึ่ง... ชีวิตฉันออกเดินจากตรงนี้ 
ไปเจอคนมากมาย 
เรื่องราวมากมาย 
ไปจนห่างไปแสนไกล 

เเล้วสุดท้าย...ฉันก็เดินกลับออกมาจากที่เเสนไกล 
ไกลมากจนฉันไม่สามารถจินตนการถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในที่เเห่งนั้นได้อีกต่อไป

มันช่างน่าเสียดาย 
ที่เรื่องราวต่างๆมากมาย 
มันกลายเป็นเพียงเเค่...กาลครั้งหนึ่ง

ตอนนี้ความทรงจำเหล่านั้นมันราวกับความฝัน ทั้งที่มันคือความจริง 
ฉันออกไปสร้างความทรงจำในที่ที่ไกลเกินไป 
ไกลจนฉันไม่สามารถพาตัวเองไปในที่เเห่งนั้นเพื่อรำลึกถึงความหลังนั้นได้อีกเเล้ว 
 

ฉันอยากให้ตัวฉันติดอยู่อย่าง เพลงความคิด(เเสตมป์)  
ที่เขายังสามารถเดินผ่านที่เดิมได้ทุกวัน 
เจอความทรงจำนั้นได้ทุกวัน 
ได้เห็นหลักฐานว่าทุกอย่างมันได้เกิดขึ้นจริง
เเม้มันจะทำฉันเศร้าก็ตาม

เเต่ตอนนี้ฉันไม่อาจเเม้จะวนกลับไปที่เดิมนั่น 
ฉันไม่อาจเเม้มองเห็นที่เหล่านั้นด้วยสายตา 
ทุกอย่างหลงเหลืออยู่เพียงเเค่ในความทรงจำของฉันเท่านั้น
ฉันคงทำได้เพียงเเค่เดินออกไปเริ่มต้นใหม่ ในที่ใหม่ 
เเล้วปล่อยทุกความทรงจำนั่นกลายเป็นเพียง...กาลครั้งหนึ่ง

มันผ่านมานานมากเเค่ไหนเเล้วน่ะ...
จากจุดเริ่มต้นตรงที่นอนริมหน้าต่างนี่ 
จนวนกลับมาสู่ที่เดิมนี่อีกครั้ง

ไม่ว่าจะเรื่องดีหรือเรื่องร้ายที่เคยผ่านมา 
ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเสียใจกับมันทุกเรื่องอย่างไร้เหตุผลเช่นคนอ่อนเเอ
ทั้งหมดนี่มันเหมือนฉันกลับไปเป็นคนอ่อนเเอคนเดิมอีกครั้ง
ทั้งที่เคยผ่านมันมาได้เเล้ว
ตรรกะต่างๆ ตัวตนที่เคยมี ที่เคยเข้าใจ
ในวินาทีนี้มันพังทลายไปจนหมดสิ้น

เสียใจที่ฉันไม่อาจเป็นคนเดิมได้..

ฉันเสียใจที่ฉันเดินทางไปเนินนานเเละเเสนไกล 
เพียงเพื่อจะกลับมาอ่อนเเอในจุดเดิม 
เเต่กลับไม่สามารถเป็นเด็กน้อยที่มีความสุขเช่นฉันคนเดิมได้

ที่ผ่านมาช่างดูไร้ค่า....
 
เเละตอนนี้ฉันช่างไร้ซึ่งเหตุผล.... 

สิ่งเดียวที่มันยังเหมือนเดิมตอนนี้ 
คือ ฉันยังรู้สึกว่า... 
สิ่งที่น่ากลัวที่สุด ไม่ใช่ความมืดตอนนี้ ความเงียบ หรือบรรยากาศ 

.....เเต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับฉันตลอดมา คือความคิดของตัวฉันเอง.... 


มันน่ากลัวเพราะมันทำร้ายฉันได้เสมอ 
เเละมันน่ากลัวเมื่อฉันมีความคิดที่ต้องการจะจบทุกอย่างนี่ลง 


ตอนนี้ฉันกลัว...ฉันกลัวความคิดฉันเอง 
ฉันกลัวที่จะเหตุว่าทั้งหมดของชีวิต 
ไม่มีอะไรไปมากกว่าเเค่ กาลครั้งหนึ่ง

ฉันกลัวเรื่องราวของฉันจะต้องจบลง 
ฉันกลัว...ฉันกลัวสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุด
ฉันกลัวสิ่งที่ฉันเคยผ่านไปเจอ เเล้วต้องทุ่มเททุกอย่างกว่าที่จะก้าวข้ามมันมาได้
กลัวว่ามันจะกลับมาอีกครั้ง
 
ความคิดของฉันเอง มันคือสิ่งที่น่ากลัวสำหรับฉันเสมอ....

...ตลอดไป คือจนกว่าความตายจะมาถึง
เมื่อความตายมาถึง ทุกอย่างจะเป็นนิรันดร์... 
SHARE
Writer
TheShadow
Positive Energy
คำเตือน: สามารถใช้ได้เฉพาะสร้างพลังบวกให้ชีวิต

Comments