จงเบ่งบานบนเถ้าถ่าน
การมีตัวตนอยู่ไม่ว่าจะด้วยรูปลักษณ์แบบไหนก็เป็นมนุษย์กลายพันธุ์ไปหมดแล้ว
สีอันคลุมเครือ ไม่กลมกลืนไปกับสีขาวหรือดำ
หายใจเข้า หายใจออก
เหมือนสิ่งที่ตายไปแล้ว
ที่บอกไปว่าจะเป็นยังไงก็ช่าง ไม่ได้หวาดกลัวเลยสักนิด
แค่ใช้ชีวิตผ่านไปวันๆ

ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก เธอน่ะ
จงกลายเป็นเถ้าถ่านแล้วหายไปซะเถอะ
ก่อนที่จะถูกกลืนกินด้วยรูปร่างที่ผิดเพี้ยน
มนุษย์อะไรนั้นก็เลิกเป็นไปซะเถอะ
จะความดีหรือความชั่ว 
สิ่งไหนถูก สิ่งไหนผิด ใครเป็นคนกำหนดกันนะ
และที่อยากเป็นใครต่อใคร ก็เพราะเป็นใครคนอื่นไม่ได้ยังไงล่ะ

จริงๆก็รู้ตัว
ว่าวันที่จะถูกให้อภัยมันไม่มีทางมาถึง
เหมือนอย่างกลีบดอกไม้ที่เบ่งบาน
สุดทา้ยก็ร่วงหล่นบนพื้นดิน กลายเป็นขยะ และล่องลอยไปตามสายลม
ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไรหรอก เธอน่ะ
จงจมลงไปในความโศกเศร้าแล้วหายไปซะเถอะ
ก่อนที่จะถูกกลืนกินด้วยร้อยยิ้มอันเสแสร้ง

ยุคสมัยแห่งความว่างเปล่า
ทั้งเด็กชายที่ไม่ถูกคาดหวัง ต้องแบกรับความโดดเดี่ยว
ทั้งเด็กหญิงที่ยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ ถูกทรยศและต้องแบกรับบาดแผล
อา อย่างนี้นี่เอง ทั้งหมดมันเป็นเรื่องของฉันเองสินะ
เธอก็คือฉันและฉันก็คือเธอ
ถึงอย่างงั้น เธอช่วยหัวเราะให้ฉันดูหน่อยสิ

ฮัมเพลงที่ชอบเปิดด้วยเสียงที่แหบแห้ง 
ถึงโลกจะแตกก็ช่างมันเถอะ
วันเวลาสุดท้ายของชีวิต ช่างคล้ายกับฉันเหลือเกิน
หลักฐานการมีชีวิตอยู่ของเธอน่ะ
ช่วงชิง ทำลาย อธิฐาน โดดเดี่ยว 
มันจะจบในวันนี้แล้วล่ะ

สุดท้ายแล้ว
จงเบ่งบานบนเถ้าถ่าน
ก่อนที่ทุกสิ่งทุกอย่างจะกลายเป็นซาก
เผยรอยยิ้มออกมา แล้วโค้งคำนับกันเถอะ :)

SHARE

Comments