วันที่ความเศร้ากัดกินหัวใจ
แม้ว่าเราจะรู้จักกันมานานนับ 10 ปีก็ไม่ได้แปลว่าเราจะเข้าใจกันและกันมากเท่าไร

มันควรจะเป็นวันธรรมดาที่มีความสุขวันหนึ่ง แต่มันดันกลายเป็นวันแย่ๆ เพียงเพราะเรื่องไม่เป็นเรื่อง

คงเป็นเราเองที่เก็บมาคิดและเสียใจ จนบางทีก็คิดไปว่า นี่เรารู้จักกันมานานแล้วนะ ทำไมถึงตัดสินตัวเราไปเองก่อนนะ หรือเพราะรู้จักกันมานานจึงคิดว่าเข้าใจตัวเราได้ทั้งหมดแล้วกันนะ

คำอธิบายที่ส่งไปไม่ถึง เพราะอีกฝ่ายก็มีความคิดของตัวเอง แต่ฉันเองก็ไตร่ตรองสิ่งที่วางแผนไว้มาอย่างดีแล้ว ว่ามันคือสิ่งที่คุ้มค่าที่จะลองดู

อาจเป็นเพราะความเป็นห่วง หรืออาจเป็นเพราะอยากติเตียน หรือมีแผนการบางอย่างในความคิดของฉัน หรือฉันคงจะไม่ดีจริงๆ

แต่มันกลับทำให้เรารู้สึกแย่ที่ถูกตัดสินไปแบบนั้นว่าเป็นฝ่ายที่ไม่ดีเอง มันช่างน่าเสียใจที่เราไม่ได้เข้าใจกันอย่างที่คิด คงดีแล้วที่เรายังมีระยะห่างของกันและกัน


ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง แต่ถ้าไม่เข้าใจกัน คงไม่มีใครรู้สึกดี

วันที่ไม่อาจระบายกับใครได้ มันช่างน่าอึดอัดใจ ไม่รู้ว่าพูดออกไปกับไม่พูดอะไรจะดีกว่ากัน

แน่นอนว่ามันแย่มากสำหรับฉัน และไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกแย่ๆนี้อย่างไร มันเหมือนกับน้ำฝนที่กัดเซาะลงบนหินทีละนิด

สักวันมันจะพังไหมนะ ไม่รู้ว่าควรโกรธที่ถูกตัดสินไปก่อน หรือโกรธตัวเองที่ไม่ดีเองทำให้คนอื่นมองเป็นแบบนั้น

แต่จริงๆมันก็แค่เรื่องๆหนึ่งที่เกิดขึ้นในวันนั้น
SHARE
Written in this book
วันๆหนึ่งที่ผ่านไป
ประสบการณ์ชีวิต เรื่องเล่า เหตุการณ์ที่ได้เจอในแต่ละวัน แต่ละคนก็ต่างกันไป บางทีมันอาจสร้างแรงบันดาลใจให้ใครอีกมากมาย
Writer
DifficultToWriteName
Designer
ชื่อเขียนยาก

Comments