คือความรู้สึกว่าคิดถึง
ขึ้นต้นมานี่เพลงวงฟลัวร์เลย ไม่มีคำอื่นขึ้นต้นแล้วรึ น่า ก็เป็นเพลงที่พอจะเล่าความรู้สึกของฉันที่ได้รู้จักกับแก ครั้งนึงเคยเขียนถึงแกไว้ที่นี่ ตอนนั้นฉันวางใจได้มากว่าคงคลายความรู้สึกได้พอสมควร แต่ไม่ใช่อย่างนั้น แกก็ยังอยู่ในความรู้สึกเสมอ ยิ่งเวลาที่เป็นช่วงที่เงียบที่สุด มืดที่สุด และฉันไม่ได้ทำอะไรแล้ว แกก็โผล่ ไม่สิ ฉันนี่แหละที่ยังคิดถึงแกอยู่ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าแกไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว แกเดินทางไปไกลแสนไกล ในที่ที่ถ้าจะตามไปก็คงเป็นการเดินทางที่ไกลมาก ๆ ซึ่งก็คือการที่แกอยู่ในโลกอีกใบ จริง ๆ ก็นานแล้วที่ไม่ได้คิดถึงแกมากแบบนี้ ถ้าไม่ใช่วันนั้นที่บังเอิญไปดูรูปเก่า ๆ ที่เคยถ่ายไว้ตอนเรียน เห็นงี้ฉันก็เป็นตากล้องสมัครเล่นคนนึงเลยนะเว่ย มีรูปแกอยู่ในนั้นด้วย แม้จะแค่ไม่กี่รูป เพราะเรารู้จักกันสั้น ๆ และเอ้อ เจอรูปแกในรูปหมู่ที่ไปล้างมาด้วยล่ะ คือล้างมาเยอะ เก็บจนลืม ละจะเอาไปทิ้ง แล้วบังเอิญเจอ แกเป็นส่วนหนึ่งของภาพ ซึ่งต้องสังเกตมาก ๆ ถึงจะเห็น ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่มีคนรู้ว่าเก็บรูปนั้นไว้เพราะมีแก มีแกอยู่ในใจแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน แม้มันดูจะเป็นความรู้สึกข้างเดียว แต่ก็ไม่มีความเศร้าหรือเสียใจอะไรอย่างความสัมพันธ์แบบนั้น ฉันเคยถูกถามว่า "คิดถึง" อีกฝ่ายไหม บอกตรง ๆ เลยว่าไม่ค่อยรู้สึกอย่างนั้น เพราะคิดว่าไงก็ต้องเจอกัน มีแกนะเว่ย ที่ทำให้ฉันรู้ว่าความคิดถึงจริง ๆ มันเป็นยังไง แต่แกก็คงไม่รู้หรอก ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วนี่ หรือที่นั่นรู้เรื่องจากที่นี่ด้วย ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็เขินแย่เลย แต่ก็รู้ไปเถอะ ถ้าแกรับรู้ได้จริง ๆ วันนี้ฝนตกตอนเที่ยง ๆ ด้วยล่ะ ตกแบบไม่เต็มใจตก เหมือนอย่างที่เราวิ่งหลบกันวันนั้นแหละ

เขียนยาวแบบไม่มีย่อหน้าเลย เป็นแดนอรัญ แสงทองเลยนะเนี่ย ถ้าแกอ่านคงบอกงี้ 

หวังว่าแกคงสบายดี
แว่นดำแห่งชายแดนกรุงเทพ
SHARE
Writer
Samankit
นักนอน
ไม่หลับ

Comments