Once upon a time



201X

University


17 : 30  น.

เวียนมาถึงเทศกาลรับน้องอีกครา 
เข้าปีที่สามแล้วกับชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของผม

แต่ที่น่าแปลก

ภาพเมื่อสองปีก่อนที่ผมถูกรับน้องเมื่อเริ่มก้าวเข้ามาใช้ชีวิต ณ ที่แห่งนี้ ในฐานะนักศึกษาชั้นปีที่ 1 เหมือนเพิ่งผ่านไปเมื่อวาน

ภาพที่โดนรุ่นพี่ ปี 2 ว้าก สอนปรบมือเข้าระบบ สอนร้องเพลงประจำ สาขา คณะและมหาวิทยาลัย 

พร้อมกับภาพที่ผมกอดคอร้องไห้กับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อนแต่ได้กลายมาเป็นเพื่อนสนิทกันในวันนี้ 

ยังคงติดอยู่ในหัวไม่เคยจางหาย




หลังจบคลาสแกรมม่าสุดลากเลือดของวันก็เป็นเวลาจวนจะค่ำมากแล้ว

เนื้อหามากมายที่ถูกใส่เข้ามาในซีรีบรัมเป็นเวลา 3 ชั่วโมงเต็มทำให้ผมรู้สึกล้ากว่าปกติ



'วันนี้มึงจะเอาไง'
'เข้าไปดูน้องหน่อยมั้ย'
'ไม่รู้ว่าจะไหวกันหรือเปล่า'

"อือ ไปดูน้องก่อนแล้วกัน"
"ไม่ได้ไปนานละ"

'แต่เดี๋ยวก่อน'
'แค่เข้าไปดูหรือมึงจะลงน้องด้วย'
'ถ้าจะลงไม่ต้องไป สงสารน้องไอสัส'

"กูลงน้องเองก็ดีกว่าให้พี่ปี 4 มาลงปะวะ"
"แต่ดูก่อน"
"ถ้าเนื้องานที่ปี 2 ทำมันดีก็ไม่ลง"
"แต่ถ้าไม่ ก็ต้องเอาหน่อย"

'เอาจริง'
'ปี 2 อะไม่เท่าไหร่หรอก'
'แต่น้องปี 1 เห็นมึงเป็นยักษ์แล้วมั้ง'
'ถ้ากูไม่ใช่เพื่อนมึง กูก็กลัว'

"ไม่เป็นไร"
"กูไม่ได้ห่วงภาพลักษณ์ตัวเองขนาดนั้น"
"กลัวน้องหย่อนวินัยจนไม่มีศักยภาพกันมากกว่า"
"ถ้าเป็นแบบนั้นน้องจะใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยลำบาก"

'แล้วแต่มึง'
'แต่เบาได้เบา'





Line


; พี่จะเข้าไปดูพวกคุณรับน้องหน่อย

: เชี่ย..
: วันนี้เหรอคะพี่

; ครับ

: นึกว่าพี่จะไม่เข้ามาแล้ว
: ได้ข่าวว่าพี่ปี 3 เรียนหนักเหรอคะ

; นิดหน่อย

: พี่จะเข้ามากี่โมงคะ

; ไม่เกิน 20 นาทีถึง
; ทำนองเพลงคณะที่พี่เข้าไปปรับให้วันนั้น
; เป๊ะแล้วนะ?

: ดีขึ้นมากแล้วค่ะ

; ครับ เดี๋ยวพี่เข้าไปฟัง






ทันทีที่ผมก้าวเข้ามายืนในสถานแห่งเดิม 
สถานที่รับน้องประจำคณะ


ความทรงจำมากมาย ณ ที่แห่งนี้เริ่มไล่รันเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ

ที่ตรงนั้นเมื่อสองปีที่แล้ว
ที่รุ่นน้องปี 1 กำลังนั่งอยู่


และที่ตรงนั้นเมื่อปีที่แล้ว 
ที่รุ่นน้องปี 2 กำลังยืนอยู่

ความรู้สึก ณ จุดนั้นๆ ผมจำมันได้ดี





'ปี 1 ทำความเคารพรุ่นพี่ปี 3'

'สวัสดีค่ะ/ครับรุ่นพี่'


เสียงกล่าวทักทายทำความเคารพตามธรรมเนียมจากรุ่นน้องปี 1 ที่ดังขึ้นช่วยดึงให้ผมหลุดออกมาจากห้วงความทรงจำเหล่านั้นก่อนกล่าวทักทายรุ่นน้องกลับไปตามที่ควรจะเป็น

"สวัสดีครับ ปี 1"




จบการทักทายและพูดคุยกับรุ่นน้องทั้งปี 1 และ ปี 2 
ผมและกลุ่มเพื่อนปี 3 เฝ้าสังเกตุสถานการณ์โดยรวมของรุ่นน้องทั้งสองชั้นปีเพียงเท่านั้น
ไม่มีการเข้าไปก้าวก่ายใดๆ เพราะได้ถือว่าให้อภิสิทธิ์ส่วนใหญ่ในการรับน้องกับปี 2 ไปแล้ว 



'มึงว่าทำนองเพลงที่น้องร้องมันแปลกๆปะวะ'

"อือ ท่อนก่อนขึ้นฮุกเพี้ยน"

'สโมเค้าปรับทำนองใหม่หรือเปล่า'

"ไม่ใช่"

'เชคแล้ว?'

"อืม"

'มึงปรับให้น้องแล้วใช่ป้ะ'

"ปรับให้น้องเพลงปี 2 ไปแล้ว"



ไม่โทษน้องปี 1 
ที่ร้องเพลงผิดทำนอง

ไม่โทษน้องปี 2 
ที่สอนให้น้องปี 1 ร้องเพลงไม่ได้

ถ้าใครจะผิดมันคงเป็นผม
ที่ถ่ายทอดสิ่งต่างๆต่อให้กับน้องได้ไม่ดีเอง




ผมใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่งกับการที่จะจัดการปัญหาที่เกิดขึ้น

ผมจะทำยังไงดี
ให้น้องของผมร้องเพลงถูกทำนอง

ต้องทำยังไง
ให้น้องของผมปรบมือเข้าระบบอย่างพร้อมเพียง

ต้องจัดการแบบไหน
ให้น้องของผมไม่โดนคนอื่นครหาว่าไม่มีศักยภาพ

ต้องบอกอะไร
ให้น้องเข้าใจความหมายของการรับน้องในตอนนี้


รุ่นพี่ปี 4 เมื่อปีที่แล้ว
คงเผชิญกับปัญหาโลกแตกนี้เหมือนกันสินะครับ



"มึงสองคนมานี่หน่อย"

'ไปไหน'

"กูจะลงปี 2"

'เค...'



สิ่งที่กำลังจะทำต่อจากนี้

ถ้าจะโดนน้องเกลียดก็ไม่มีข้อสงสัยอะไรแล้วล่ะครับ

แต่แลกกับการที่น้องจะเป็นคนที่มีศักยภาพมากขึ้นกว่าเดิมก็ไม่เป็นอะไร


"Clear!"

'...'

ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณเมื่อสิ้นสุดคำสั่งของผมที่เป็นอันเข้าใจตรงกันว่าต้องหยุดการกระทำทุกอย่างลงในทันที


"ปรบมือยังไม่พร้อมกันเลย"
"ร้องเพลงก็เสียงเบา ทำนองก็เพี้ยน"

'...'

"มันเป็นเพราะพวกคุณ ปี 1 ไม่มีศักยภาพมากพอ"
"หรือเป็นเพราะรุ่นพี่ ปี 2 ของพวกคุณมันห่วย"


'...'

'ขอโทษค่ะรุ่นพี่'
'น้องปี 1 ไม่ผิด พวกเราปี 2 ผิดเอง'
'ที่สอนน้องได้ไม่ดีพอ'

เสียงของรุ่นน้องปี 2 ซักคนตอบรับกลับมาทำลายความเงียบเมื่อครู่ลงไป

ไม่ใช่พวกคุณไม่ดีพอหรอกครับ
ไอคนที่ไม่ดีพอ มันพี่เอง


"แบบนั้นเหรอครับ"

"ปี 1 ก้มหน้าลงไป!"
"ปี 2 หน้ากระดานเรียงหนึ่งปฏิบัติ!"


'ทราบ!'

'...'

"ปี 2 สก็อตจัมพ์ 50 ครั้ง"

'50 ครั้ง'

"เสียงหายไปไหนกันหมด"
"เสียงผมคนเดียวยังดังกว่าพวกคุณรวมกันเลย"
"ผมไม่แปลกใจเลยครับที่พวกคุณสอนรุ่นน้องของพวกคุณไม่ได้"

"70 ครั้ง!"

'70 ครั้ง!"

"100 ครั้ง!"

'100 ครั้ง!'

"ปฏิบัติ!"

'1 2 3 4...'

'12 13 14 15...'

'20 21 22...่


เสียงนับจำนวนอย่างพร้อมเพียงของรุ่นน้องปี 2 พร้อมบทลงโทษโดยการสก็อตจัมพ์ ยังไม่ทันถึง 25 ครั้งดี

ผมเริ่มได้ยินเสียงสะอื้นจากกลุ่มรุ่นน้องที่ถูกผมสั่งให้ก้มหน้าอยู่ก่อนหน้านี้

ผมภาวนาให้มีแค่ซักคนที่กล้าลุกขึ้นมาปกป้องรุ่นพี่ของพวกเขาแบบที่ปี 2 กำลังทำเพื่อปกป้องพวกเขาอยู่ตอนนี้


'23 24 25...'

'ขออนุญาตครับ'


อ่า...
ขอบคุณที่เสียงของใครซักคนดังขึ้นมา


"คุณมีอะไรครับปี 1"

'รุ่นพี่อย่าลงโทษพี่ปี 2 เลยนะครับ'

"คุณเดือดร้อนอะไรครับ"
"ปี 2 นี่มันน้องผม"
"และตอนนี้น้องผมมันห่วย"
"ผมจะลงโทษน้องผมยังไงก็ได้"

'แต่รุ่นพี่ปี 2 ก็พี่ของพวกผมเหมือนกัน'

'ขออนุญาตค่ะรุ่นพี่'

"คุณมีิอะไร"

'รุ่นพี่ปี 2 ไม่ได้ห่วยหรอกค่ะ'
'พวกหนูผิดเอง'
'ลงโทษพวกหนูแทนเถอะนะคะ'

"ปี 2 clear!"

'29 30 31...'

"ผมสั่งเคลียร์แล้วทำไมพวกคุณไม่หยุด"

'ถ้าหยุดน้องปี 1 ก็ต้องโดนทำโทษครับ'

"..." 

'รุ่นพี่ครับ หยุดทำโทษพี่ปี 2 เถอะนะครับ'
'พวกผมสัญญาว่าจะตั้งใจร้องเพลง'
'ตั้งใจปรบมือเข้าระบบ'
'เชื่อฟังสิ่งที่พี่ปี 2 สอน'

'หนูด้วยค่ะ'

'หนูก็เหมือนกันค่ะ'

"ปี 2 clear!'

'ขอบคุณค่ะ/ครับรุ่นพี่'

"ปี 1 ปี 2 ก้มหน้าลงไป!"

'...'

"รักกันมากเหรอปี 1 กับปี 2 อะ"

'...'

"ถ้ารักกันอย่างที่ปากพวกคุณบอก"
"ช่วยแสดงให้ผมเห็นด้วยครับ"
"ว่ารักและสามัคคีกันจริงๆ"
"ไม่ใช่ปรบมือก็ไม่พร้อม ร้องเพลงก็เพี้ยน"

"ผมหวังว่าเข้ามารอบหน้าอะไรๆมันจะดีขึ้นนะครับ"

'ทราบค่ะ/ครับ'

"ผมขอฟังเพลงคณะอีกรอบ"
"ขอเสียงดังๆให้สมกับศักดิ์ศรีคณะที่พวกคุณแบกไว้ได้ไหมครับ"

'ได้ค่ะ/ครับ!'



แรงสามัคคีกับเสียงดังก้องที่เปล่งออกมาปนหยาดน้ำตาของรุ่นน้องปี 1 
ดูเหมือนจะเป็นที่น่าพอใจกว่าในตอนแรกอยู่มาก

ทำให้ผมรู้สึกว่า
ถึงวันนี้จะโดนน้องเกลียดก็ไม่ได้สนห่าเหวอะไรแล้ว


และความจริงที่ผมไม่เคยปฏิเสธได้ก็คือ
พวกเขาเป็นรุ่นน้องคนเก่งสำหรับผมเสมอ







20 : 00 น.


: อะไร
: มึงยื่นเงินมาทำไม

; วานหน่อยดิ
; ไปซื้อยานวดให้หน่อย

: เอาเท่าไหร่

; เท่าที่น้องปี 2 จะแบ่งกันใช้ได้ครบทุกคน

: งบสาขามีนะเว้ย

; ไม่เป็นไร
; ให้น้องเก็บไว้ใช้ทำอย่างอื่นกันเถอะ

: ไอควาย
: ทำโทษน้องแล้วก็มาเป็นห่วงน้องเอง
: สมน้ำหน้า

; พูดมากว่ะ
; ซื้อแล้วมึงเอาไปให้น้องเลย

: มึงไม่เอาไปให้เองอะ
: น้องคงดีใจ

; บอกให้เอาไปก็เอาไปเหอะ

: เออสัส
: เดี๋ยวบอกน้องว่ามึงฝากมาให้

; ไม่ต้อง

: ให้ทอนป้ะ

; ไม่เป็นไร
; ที่เหลือก็ซื้อขนมหรืออะไรก็ได้
; ให้น้องปี 1 มันแบ่งกันกิน

: กูกินด้วยได้มะ

; สะเหล่อ
; เงินมีซื้อแดกเองดิ

: ค่า
: ขอโทษที่หนูอยู่ปี 3 แล้วกันค่ะ
: ไม่ใช่ปี 1 ปี 2 รุ่นน้องของพี่

; อย่าแซะน้อง

: กูแซะมึง!





ก่อนจะได้ต่อความยาวสาวความยืดไปมากกว่านี้ เสียงแจ้งเตือนในมือถือผมก็ดังขึ้น

อ่า เดาไม่ถูกก็แค่เรื่องหวยนั่นแหละครับ

เจ้าเก่าเจ้าเดิม




Line



: ได้ข่าววันนี้มึงลงปี 2

; ข่าวไวจัด

: ทำไมมึงลงน้อง
: ขอเหตุผลดีๆให้กูหน่อย

; ปี 1 เข้าระบบยังไม่ได้
; เพลงเพี้ยน ปรบมือก็ยังเป็นเวฟ

: มึงรับปี 2 มายังไง
: ให้น้องสอนน้องไม่เป็น

; อือ กูสอนน้องไม่ดีเองอะ
; แต่ก็เต็มที่แล้ว เดี๋ยวกูเข้าไปแก้เรื่อยๆ

: มึงมีปัญญาแก้เหรอ
: ต้องให้ปี 4 ไปลงปี 2 เองแล้วมั้ง

; ไม่ต้อง
; น้องกู กูสอนเอง

: แล้วพวกมึงเสร็จจากตรงนั้นหรือยัง

; เสร็จแล้ว

: งั้นพวกมึงก็น้องกู
: น้องกู กูซ่อมเอง
: มาเจอกันหน่อย

; ครับ

: ที่เดิม

; เข้าไปคุยได้
; แต่ถ้าซ่อมหนักขอวันหลัง
; พรุ่งนี้พวกกูมีควิซ 8 โมง

: นั่นมันปัญหาของพวกมึง


WTF



ความผิดพลาดทุกอย่าง
คนแรกที่จะโทษก็คือตัวเอง

คนสุดท้ายบนโลกนี้ที่จะคิดว่่าผิด
ก็คือรุ่นน้อง



ไม่ต้องรักพี่ก็ได้
ขอให้พวกเธอรักกันก็พอ









Ypoisonous






SHARE
Written in this book
ช่วงเวลา
Writer
ypoisonous
Writer
กฎข้อที่ 1 : อย่าหลงรักนักเขียน [ IG : ypxisonous , TW : @ypxisxnous ]

Comments