2520 : คู่ขนาน


2019


การใช้ชีวิตที่ไม่ได้คาดหวังอะไรกับความเส็งเคร็งของโลกใบนี้

คงขอเพียงแค่ให้ปี 2019 ไม่โหดร้ายกับผมจนเกินไป






01 : 45


Line




: คนอย่างมึงนั่นแหละ
: สมควรมีใครสักคนไว้คอยดูแลที่สุด


; ไม่จำเป็น
; กูไม่มีเวลาให้ใครหรอก สถานที่ทำงานกูก็ไม่คงที่


: เดือนก่อนโผล่ที่จีน
: เดือนนี้จะไปโผล่ที่ไหนอีกล่ะไอ้เสือ


; อิตาลี


: ไอ้เหี้ย!
: กูแค่ถามเล่นๆ มึงจะบินอีกแล้วเหรอวะ


; อืม



บทสนทนายามดึกระหว่างผมกับเพื่อนยังคงดำเนินไปเรื่อยๆตามประสาบุคคลที่ครองตำแหน่งคนนอนดึกแห่งปี 2019

ชำเลืองมองนาฬิกามุมบนซ้ายที่ปรากฏบนหน้าจอมือถือบ่งบอกว่าเป็นเวลาจวนจะตีสอง


"ควรแยกย้ายกันไปนอนได้แล้วปะวะ"


: รอบนี้ไปกี่วัน


; ห้า


: จีนกับไทย มันไทม์โซนต่างกันกี่ ชม. นะ?


; 1-2 มั้ง ไม่ค่อยได้จำ


: แล้วไทย-อิตาลี อะ?


; ประมาณ 5


: เวร
: ถ้ามึงมีแฟน รอคุยกันจนรากงอกแน่


; ก็ถึงไม่ได้คิดจะมี
; ไม่อยากให้ใครต้องมารอ


: มึงคิดก่อนตอบหน่อยก็ได้มั้ง



แม่ง...

เมื่อไหร่ไอ้ตัวดีนี่จะหยุดเชียร์ให้ผมหาใครซักคนเข้ามาอยู่ในชีวิตซักที

สามปีที่ผ่านมาไม่ได้ทำให้มันเห็นเลยเหรอวะ
ว่าผมตั้งใจเลือกใช้ชีวิตคนเดียว



; คิดดีแล้ว


: มีแฟนมันก็ดีไปอีกแบบ
: อย่างน้อยทุกครั้งที่มึงจะบินไปทำงาน
: ก็มีคนเก็บกระเป๋าให้
: กลับมาเหนื่อยๆก็มีคนให้มึงกอด


; โทษที
; ไม่อิน


: ไอ้สัส
: งั้นมึงก็โสดตายไปเลย!






ไม่รู้ว่ามันแช่งหรืออะไร
แต่อย่างน้อยก็เป็นประโยคที่ผมอ่านแล้วไม่รู้สึกรำคาญตาอย่างหลายๆประโยคก่อนหน้านี้

หวังให้มันถอดใจกับการเชียร์ให้ผมมีแฟนไปซักที






แอปพลิเคชั่นรูปนกสีฟ้าถูกเปิดขึ้นหลังจากผมจบบทสนทนากับเพื่อนสนิทลงไป

เรียวนิ้วของผมกดเปิดกล่องข้อความที่ถูกส่งเข้ามามากพอสมควร


"ขี้ดองว่ะ"


"คิดถึง"


"ทำไมพี่ไม่ตอบหนู"


"เธอทำอะไรอยู่"


"หายหัวเลยนะไอ้เวร"



เห้อ...
ทำไมผมรู้สึกปวดหัวกับการอ่านแจ้งเตือนข้อความเหล่านี้ก็ไม่รู้สิครับ

และผมเลือกที่จะไม่ reply กลับไปและกดออกมา
ก่อนที่มือถือในมือของผมจะถูกวางลงบนที่นอนไม่ไกลจากตัวเองมากนัก


ผมลุกขึ้นไปปิดไฟภายในห้องนอนก่อนพาร่างกายที่เหนื่อยล้าเต็มทีเอนราบลงไปบนเตียงนุ่ม


"คนอย่างมึงนั่นแหละ"

"สมควรมีใครสักคนไว้คอยดูแลที่สุด"


ใครสักคนงั้นเหรอ...

ภาพในหัว มันโคตรเลือนลาง



กลับกัน...

ภาพเมื่อสามปีก่อนที่ผมไม่เคยปราถนาจะนึกถึงกลับไล่รันเข้ามาในโสตประสาทอีกครั้ง


ภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังคุกเข่ากอดขาผม
ภาพใบหน้าที่เปื้อนน้ำตา
เสียงทะเลาะ
เสียงผู้หญิงที่ผมเคยรักกำลังร่วมรักกับคนอื่น
และ... เสียงร้องไห้ของตัวเอง

ทุกความทรยศที่ถูกตอบแทนกลับมาผมไม่เคยลืม


แต่สิ่งที่ถูกลืม
คงเป็นความรู้สึกหลายๆอย่าง
ที่กลไกของหัวใจของผมคงสร้างขึ้นมาเพื่อต่อต้านความเจ็บปวดกับความห่าเหวทั้งหมดที่มี


ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้ว... กับการที่ผมได้หลงลืม

ความรู้สึกชอบใครซักคน

ความรู้สึกใจสั่น

ความรู้สึกคิดถึง

ความรู้สึกสงสาร

และความรู้สึกรัก

พร้อมกับโลกส่วนตัวของผมที่เผลอปิดตายลงไป

เพื่อนใจและเซฟโซนที่ดีที่สุดคงมีแค่งานกับความกลัว


ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนสลัดไล่ความห่าเหวนี่ออกไปจากหัวพลางหยิบมือถือขึ้นมากดเข้าไปใน twitter อีกครั้ง






account ที่มี follower หลายหมื่นคน
account เจ้าประจำที่ผมกดเข้าไปส่องวันละไม่ต่ำกว่าสองรอบกำลังปรากฏบนหน้าจอมือถือของผมอีกครั้งในเวลากลางดึก


account ของ คุณดวงดาว


ไม่รู้ว่าเป็นการเสียมารยาทไหมที่ผมถือวิสาสะไปตั้งชื่อให้คุณดวงดาวโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าตัวแบบนี้

แต่ถ้าให้ทักไปขออนุญาตว่า

"ผมขอเรียกคุณว่าคุณดวงดาวนะครับ"

มันก็ดูแปลกพิลึก
เพราะฉะนั้น ช่างมันไปครับ



ผมเลื่อนอ่านข้อความบนแอคทวิตของคุณดวงดาวไปเรื่อยๆเช่นทุกครั้งที่กดเข้ามา

อ่า เหมือนเดิม


"น่ารัก"


ผมใช้เวลาร่วมครึ่งชั่วโมงกับการเสพทัศนคติของคนที่ผมชื่นชอบมากเป็นพิเศษก่อนกดออกมาไล่ดูหน้าไทม์ไลน์ตามปกติ


"ใครวะ"


ผมเลื่อนกลับมายังหน้าไทม์ไลน์ twitter ที่เพิ่งจะเลื่อนผ่านเมื่อเผลอสะดุดตาเข้ากับ account ของใครบางคน


"ส่องดีปะวะหรือไม่ต้อง"


ในขณะที่กำลังถกเถียงกับตัวเองในความคิด
นิ้วไม่รักดีก็กดเข้าไปที่ account ของคนๆนั้นซะแล้ว
ไหนๆก็กดเข้ามาละไล่ส่องซักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร



"Shopee อะไรของเขาวะ"
"บ่นเก่งใช้ได้นี่"


เป็นแอคธรรมดาแอคหนึ่งที่บ่นเรื่องสัพเพเหระตามประสา 

แต่เห้ย...

ปกตินอกจาก account ของคุณดวงดาว ผมเคยส่องใครที่ไหนล่ะวะ

แล้วผมจะมาส่องเขาทำไมก่อน


"เอ้า ยัง"

"ยังไม่วางมือถืออีกไอ้เวร"


อาจจะเป็นผลจากการทำงานหนักจนเบลอ
ผมว่าผมควรไปนอน


แต่เดี๋ยวนะ
แฮชแท็กอะไรอีกวะเนี่ย


"...."


คุณดวงดาว นี่มันชื่อของคุณดวงดาว

กับใครอีกคนที่ผมไม่แม้แต่จะอยากค้นหาว่าเขาคือใคร

คงเป็นแฟนคุณดวงดาวล่ะมั้ง


"อ่า แฟนเหรอวะ"

"เออ แฟนก็แฟนดิ"

"แล้วกูเป็นอะไรอะ 555"



ผมกดออกมาจาก twitter แทบจะทันทีหลังจากสมองประมวลผลออกมาได้ว่าใครคนนั้นน่าจะเป็นคนพิเศษของคุณดวงดาว


อะไรของกูวะเนี่ย


แค่กดออกมามันคงยังไม่พอกับความหงุดหงิดที่เกิดขึ้นกับใจของผมอย่างไม่รู้สาเหตุแบบนี้


ฉับพลันผมกดถอนการติดตั้งแอปพลิเคชั่น twitter ออกจากมือถือแบบไม่ลังเล

หายหงุดหงิดเมื่อไหร่ค่อยโหลดมาใหม่ก็แล้วกัน


"นอน"

"นอน"

"มึงต้องนอน"

"โว้ยยยย"











Oct. 2019

23:00


Line



: หายหัวเลยนะ
: กกสาว?


สาวก็เหี้ยละครับ ไอ้เพื่อนเวร


; กกงาน*
; แก้ให้


: มึงมีบินอีกไหมเดือนนี้


; ให้กูพักบ้างเถอะ
; กูเพิ่งกลับถึงไทยได้ไม่กี่วัน


: ...
: อ้าคเรียล


; อือ


: เบื่อพวกบ้างานว่ะ


; ไม่ดูตัวเอง


: 5555


; มึง


ปรึกษามันดีปะวะ
เออ ปรึกษาก็ปรึกษา


: อย่าเรียกแบบนี้
: มีไรก็ว่ามาเลยได้ปะ
: กูลุ้นไอ้สัส


; วันนี้
; กู


: ?


; เจอคนนึงมาว่ะ
; อ่า ในทวิต


: ยังไง


; กู
; ทักเขา


: อ่อ


; ...


: ห้ะ
: อีกที
: ใครทักใครนะ


; กูทักเขา


: มึงนี่นะทักคนอื่น?
: หิมะตกเมืองไทยแน่นอนไอ้เสือ


; เกินเบอร์


: ไม่เกิน!
: คนนั้นเป็นใคร
: มึงพูด


; คนในกลุ่ม ซักกลุ่มอะ


: แล้วมึงทักทำไมวะ
: ปกติมึงทักใครด้วยเหรอ


; ไม่รู้
; มือกูแม่งไวไปเองอะ
; รู้อีกทีกูก็โผล่ใน DM เขาแล้ว


: ไอ้เวร
: มึงเคยรู้อะไรบ้าง


; รู้ว่ากูหวงเขา


: ....


; ตอนนี้กูหงุดหงิดตัวเองว่ะ
; ส่องแอคคุณดวงดาวก็แล้ว
; อ่านฟิคก็แล้ว
; ทำงานก็แล้ว
; แม่งไม่หาย


: ...


; กูเป็นเหี้ยไรวะ
; แม่ง


: มึงสนใจเหรอวะ?


; กู
; แค่อยากเมคเฟรนด์


: แล้วทำไมต้องคนนี้


; ...


: แล้วก็นะ
: มึงตอบไม่ตรงคำถามเว้ย


; ...



: ไม่มีเพื่อนที่ไหนมันหวงเพื่อน
: แล้วมาหงุดหงิดแบบนี้หรอก


; แล้วกูเป็นอะไรวะมึง


: ไอ้ควาย







ผมยกกระป๋องเบียร์ที่ถือค้างไว้ในมือขึ้นมากระดกต่อเมื่อยังไม่ได้คำตอบของสาเหตุที่ทำให้ผมหงุดหงิดใจ

ปรึกษาเพื่อนแล้วก็ยังไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้น

ลองพึ่งคุณดวงดาวดูอีกซักทีก็ได้วะ



ผมกดเข้าไปใน account ของคุณดวงดาวจนกลายเป็นกิจวัตร

พร้อมสัญญากับตัวเองว่าต่อจากนี้จะกดเข้าไปส่องคุณดวงดาวแค่วันละครั้งจากเคยส่องทุกครั้งที่กดเข้าไปใน twitter



เหตุผลที่ช่างไร้เหตุผลของผมก็คือ

ไม่อยากเจอแฮชแท็กอะไรนั่นที่เป็นสาเหตุให้ผมถอนการติดตั้งครั้งนั้น

"คงทำให้ใจเย็นลงได้บ้างล่ะวะ"





ผมเลื่อนอ่านทวิตของคุณดวงดาวยังไม่ทันไร
ก็ไปสะดุดตากับทวิตหนึ่งที่ระบุเวลาว่าเจ้าของแอคเพิ่งจะทวิตได้ไม่นานมานี้


เพื่อนเหี้ยอะไร ใครอยากเป็น


"...."


เป็นทวิตสั้นๆที่ทำให้ระบบความรู้สึกของผมที่รวนอยู่ก่อนหน้านี้
ยิ่งรวนเข้าไปอีกเมื่อได้อ่านข้อความนั้นซ้ำๆ







Twitter

Direct Message


: มึงเป็นเหี้ยไรก็มาคุยกันให้รู้เรื่องดิวะ


wtf

มึงจะรู้ปะ
ว่ามึงอะ คือยัยตัวดี
ที่ทำให้ระบบความรู้สึกกูรวนอยู่อย่างนี้
ไอ้เพื่อนใหม่


: กูไม่ชอบอะไรที่ค้างคา


เออได้
มึงอยากรู้มากใช่ปะ ในสิ่งที่กูเองก็ไม่รู้อะ
งั้นให้มึงนี่แหละมาจัดการช่วยกู



ผมกดออกมาจาก account ของคุณดวงดาวเพื่อต้องการสะสางความหงุดหงิดที่ค้างคาใจระหว่างผมและเธอ



: ว่างแล้วมึงมาตอบ


; เออมา


: เป็นเหี้ยไร
: มาหวงกู


; กูไม่รู้


: แม่ง


; รู้กูก็บอกแล้วไหม


: กูไปถาม...มาละ
: มึงก็หวงเพื่อนเหมือนกันทุกคนอะ


; ไม่มึง
; ไม่เหมือน
; กูรู้ตัวดีว่ามันไม่เหมือน


: แล้วมึงหวงกูแบบไหน


; ไม่รู้


: ไอ้เด็กเวร
: มึงรู้อะไรบ้าง


อ่า คำถามเดียวกันกับเพื่อนกูเป๊ะ


; กูไม่รู้ไง


: ชิบ...


; ไม่รู้ด้วยว่าจะหวงมึงทำเหี้ยไร
; กูหงุดหงิดตัวเองฉิบหายแล้วเหมือนกัน
; แม่งอารมณ์เหี้ย






ผมเลือกปิด DM นั้นลงเพื่อจัดการความรู้สึกตัวเองให้คงที่กว่่านี้ก่อน


เจอทวิตหนึ่งที่เจ้าของ account เพิ่งจะอัพเดทไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว


เป็นข้อความใน DM ที่ถูกแคปหน้าจอมาเพียงบางส่วนของผมและคนที่เป็นสาเหตุทำให้ผมระบบรวนอยู่ตอนนี้



มันเรื่องบ้าอะไรวะ...

ที่ข้อความนั้นดันไปโชว์เด่นหราอยู่บนทวิตของคุณดวงดาว


เรียวนิ้วผมกดกลับเข้าไปใน DM เดิมที่เพิ่งจะกดออกมาในทันที



; มึง
; มึงคือ.... เหรอวะ?


: ทำไม


; ตอบ


: ถ้าใช่แล้วมันทำไม


; แม่ง
; แป๊บ กูขอเวลานอก



ครับ ช็อค

กูช็อค


คุณดวงดาวกับเพื่อนที่ผมเผลอไปหวง
มันคนเดียวกัน เหรอวะ?
แล้วไอ้ทวิตนั่น...



; มาละ


: อืม
: ต่อนะ


; กู 
; เฮ้ย ผม
; เชี่ย..


: มึงใจเย็นๆ
: ก็คุยปกตินั่นแหละ


; ก่อนมึงถามกู
; กูขอถามมึงก่อน คาใจกูมานานละ
; มึงกับคุณ.... เป็นอะไรกัน


ครับ ผมหมายถึงคนที่อยู่ในแฮชแท็กนั่น


: เพื่อน


; เพื่อนแบบไหน


: เพื่อนไม่จริง


; ....


คำตอบที่ได้มาทำเอาผมปวดหนึบในใจขึ้นมาเสียดื้อๆ

คุณเคยรู้สึกชาที่ใจไหมครับ
นั่นแหละครับ แบบนั้นเลย



: กูล้อเล่น


ไอ้...


: ก็เพื่อนไง
: เพื่อนแบบกูกับมึงอะ

; ....



เสียงลมหายใจที่ถูกถอนออกมากับความรู้สึกปวดหนึบในใจที่ไม่ได้หายออกไป


มึงเอามีดมาแทงกูเลยก็ได้



: แล้วมึงจุดอะไรอะ
: มึงเป็นไรอะ


นั่นสิครับ ผมเป็นอะไร


; กูกินเบียร์ต่อละ
; ค่อยคุย



ความรู้สึกที่มันกำลังเกิดขึ้นกับผมตอนนี้
ผมต้องจัดการกับมันยังไง


: มึงอ่านนะ
: ที่มึงเป็นอยู่อะ


พอก่อน....


: มึงไม่ได้เป็นอะไรหรอก
มึงแค่ชอบกู



ฟัค...

ชอบ?

อาการหวงที่ไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ใคร
และไม่อยากให้ใครมาใกล้เธอ
กับอาการปวดหนึบที่ใจตอนรู้ว่าเธอมีคนอื่น

ความรู้สึกแบบนี้
ที่ผมไม่ได้รู้สึกกับใครมานานมากแล้ว


เวรละ ใจสั่นว่ะ


บทสนทนาระหว่างเราที่ยังเกิดขึ้นเรื่อยๆกับหัวใจของผมที่เธอเป็นคนทำให้มันกลับมาสั่น
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เผลอยิ้มให้กับคนที่ไม่เคยแม้แต่ที่จะเห็นหน้ากัน


ถ้าสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้คือหัวใจกำลังให้โอกาสตัวเองได้รู้สึก

ก็เอาวะ 
ลองดู



: มึงบอกไม่ชอบคนฮอตใช่ปะ
: คนฟอลกูเป็นแสนเลย ทำไงดี


ยัยตัวแสบ


; กูชอบมึง
; โอเคยังวะ


: ....
: เอแ
: เออ*
: โแต
: โอเค*


น่าแปลกดี
กับการตกหลุมรักคนๆหนึ่งในสองสถานะ

และ account 
ที่ผมเผลอสะดุดตาในตอนนั้นมันก็ยังเป็นเธอ

เธอเป็นคุณดวงดาว
เธอเป็นยัยคนเก่ง
ที่ทำให้ผมอยากกลับมารู้สึกรัก


และก็ยังเป็นยัยคนเก่ง
ที่ทำให้บทเพลงธรรมดาเพลงหนึ่งกลับเพราะขึ้นมาได้

พรหมลิขิต - Big Ass






ถ้าเปรียบความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นนี้ดังโลกคู่ขนาน


ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน 
จะมีความรักของผมอยู่ข้างใจเธอในทุกที่





                                       ; 2520 และ รัก








Ypoisonous


SHARE
Written in this book
ฝนตกไหม
Writer
ypoisonous
Writer
กฎข้อที่ 1 : อย่าหลงรักนักเขียน [ IG : ypxisonous , TW : @ypxisxnous ]

Comments