DNF ( Do Not Finished )
ฮัลโหลจ้า...... 
อาจหาญมากแม่.....อาจหาญมากแม่.....งานนี้ 555
เอาเรื่องนี้ก่อน 
ร่างกาย ความพร้อม 2/10 
อุปกรณ์ ความพร้อม 3/10 
อาหารการเตรียมตัว 3/10
คือ....ทุกทำอย่างมันก็ต้องศึกษาก่อนนะ 
จะทำอะไรยังไง อย่าไปคิดว่ามันจะมั่วๆแล้วจะโอเคร ....บอกเลยว่า ไม่จ้า ไม่ใช่เลย โดยเฉพาะเรื่องโหดๆ เรื่องหินๆ นี่บอกเลย รักชีวิตมาก ยังตายไม่ได้จ้า ตายตอนนี้ไม่ได้จริงๆ 

"ตกลงเสาร์นี้ไปป่าว" น้าวัตรกล่าว 
"โอเค" แอนตอบ 555 ไปไหนว่าอีกที
เหตุเกิดจากเจ้คนหนึ่งอยากลองวิ่งเทรล ไอ้เราก็พอผ่านมาบ้าง เทรลเบาๆ ออฟโรดขำขำ ทางไม่มีชัน ภูเขาไม่ได้ขึ้น ทางถนนลาดยางวิ่งนิ่มๆ

พอได้ชื่อสถานที่มาก็ search นิดหน่อย "เขาฉลาก" ดู youtube นิด ๆ "ไหวแหละ ...ไม่ไหวก็พักก่อน" นึกในใจเบาๆ 555 555 555 555 หัวเราะให้ลั่น
จักวาลไปเลยจ้าาาาาา แม่จ๋า 555 555 555 55 (ขอบคุณทุกคนมากที่ทนอ่านเรื่องคนบ้า) 

เอาหล่ะขอข้ามไปช๊อตตีนเขาเลยหล่ะกัน ⛰

<< ด่านแรก >> 
บันไดล้านแปด (ตั้งชื่อเองนะ) 

เวลาตอนเด็กๆอ่ะนะ เวลาไปไหนกับแม่ที่ต้องขึ้นบันไดสูงสูงใช่ป่ะก็จะชอบนับขั้นบันไดดูว่าทั้งหมดมีกี่ขั้นแต่ตอนนี้ไม่ใช่เลยจ้า แค่ด่านแรกเห็นบันไดก็ตาลายแล้ว มองแต่ข้างบนว่า ... เมื่อไหร่ถึงนะ เมื่อไหร่ถึงนะ 555 โอเคผ่านบันไดจุดแรก เสื่อเปียกครึ่งเดียว เบาๆ แต่เหนื่อยมาก คือ..จะว่าอารมณ์ซำแฮกภูกระดึงก็ไม่ใช่ เพราะว่า การขึ้นภูก็จะค่อยๆเดินขึ้นเบาๆ เบาๆ ไปเรื่อยๆง่ะมันก็ไปได้ แต่นี้ไม่จ้า เดินๆๆๆๆ สปีดก็จะเร็วกว่ากว่าขึ้นภูนิดๆ ฮ่า 
ผลคือ..เหนื่อยมาก ขาเริ่มเปลี้ย แต่ยังไปไหว 
จุดชมวิวแรก...สวยจ้า แต่ความเหนื่อยของอิฉันมีเหนื่อยมากกว่าความงามของวิว 😂 

จุดนี้ถ่ายรูปไปแสนสองใบ 555(เวอร์ก็บอกว่าเวอร์) 

ไปจ๊ะ ไปต่อ ... คืองี้นะ ถ้าเราวิ่งกะโปรแกรมต่างเรายังพอมีข้อมูลง่ะ ว่า นี้กิโลที่เท่าไหร่ ถึงไหนแล้ว อีกไกลไหม ... แต่ครั้งนี้ไม่มีเลยจ้า เพราะว่ามากันเองและเราก็ศึกษามาน้อยด้วย 😓

ระหว่าทางจากศาลเจ้า เข้าไปจุดชมวิวที่สอง รั้งท้ายจ้า เพื่อนไปกันหมดแล้ว อิชั้นกลายเป็นสาวน้อยกลางป่าใหญ่แต่ในใจก็คิดว่ามันไม่อันตรายหรอกเพราะว่าคนวิ่งกันตลอด ... 😁 

ใกล้หล่ะ ใกล้ถึงจุดชมวิวที่สอง สมุนรอกันอยู่ทางข้างบนนู้นเห็นเพื่อนๆเห็นคนจิตใจก็ชื่นขึ้นมาหน่อย เย่เย้ มาถึงไหนหล่ะนะ 😀 

ถึงจุดชมวิวปุ๊บทุกคนก็ถาม ไหวไหม ไหวไหม 
เรา ............. 555 ตามที่เห็นในรูปเสื้อเปียกๆเลยจ้า ไม่ไหวก็ต้องไหวมาถึงนี้แล้ว 

"ป่ะ ..แอนนี่ไปต่อ" เจ้คนหนึ่งกล่าว 
เรา"ฮ่ะ ..ไปหล่ะหรอ 😂...โอเค โอเค ไปไปไป " 
ไปแบบเหนื่อยนั้นเลยหล่ะจ้า 

สถานีต่อไป
เส้นทางป่าไผ่อันชันและโหด......🌿

ชันโคตรๆ คนเรานี้ทำอะไรแบบนี้ทำไมนะ เพื่ออะไรเนี้ย 555 นี่ก็ตั้งคำถามกะตัวเองตลอด คือทางที่
ขี้นอ่ะ ชันมาก แล้วก็ต้องคอยหลบคนที่วิ่งลงมาใช่อ่ะ ระหว่างขึ้นไปซึ่งส่วนใหญ่จะใช้เดินมากกว่า บอกเลยว่า หัวใจเต้นแรงมาก มาก มาก มาก มาก เลยต้องคอยหยุดก่อน ที่เต้นแรงนี้ไม่ใช่เพราะว่าเจอนักวิ่งหล่อนะ ...อย่าเข้าใจผิด เป็นเพราะเราใช่ร่างกายเยอะมากแบบนี้นอนมาแค่ 4 ชม.ก่อนวิ่งเท่านั้นเอง เป็นสิ่งที่ผิดมากๆ 😑 จำไว้เลยเชียว 
อาการระหว่างทางนั้น ทั้งหน้ามืด ทังหัวใจเต้นแรง ยังไม่มีปวดเมื่อยใดๆ จนกระทั่งก่อนขึ้นจุดสุดท้าย .. หายใจเริ่มไม่ทัน 😓 พักก่อน พักก่อน แม่บอกให้เธอพักก่อน 🎵 555 เอาเพลงนี้ให้ตัวเองที่แท้ทรู 
 
โอเคจบทางป่า เจอเพื่อนๆนั้งรออยู่แอบดีใจ ..เย้ๆๆๆ ถึงแล้วจ้า ว่าแต่เอ๊ะ ...ทำไมมีรถจอดว่ะ หรือว่ารถมันขึ้นมาได้หรอ ฮ่าๆๆๆ แล้วทำไมเราไม่นั่งรถมาชมวิวนะ หมดเรื่อง ฮ่าๆๆๆ 

หมดป่าไปทางลาดยาง 

โอเค..ใจชื่นทางลงดีขึ้นมาหน่อย แต่ไม่ง่ายนะจ้า 
รักเรารักเข่าเราด้วย 😓 ค่อยๆไปดีกว่านะ วิ่งลงเข่าน่าจะพัง ระหว่างทางลาดยางนั้นก็ไม่โหดเท่าไหร่ แต่ถ้าขึ้นก็จะชันมาก ความคิดนี้อีกแล้ว ๆ คนเราต้องมาทำอะไรเหนื่อยๆทำไมว่ะ 555 คือสงสัยมาตลอดต้องหาคำตอบน๊ะ 😚

โอเค ... จบทางป่า จบทางลาดยาง 
ทางป่า 2 กิโลเมตร เวลา 1:25:08 
ทางลาดยาง 2.2 กิโลเมตร 39:27 
ในขณะที่เพื่อนๆทุกคนวิ่งกลับทางเดิม
ส่วนตัวอิชั้นก็จ้างนั่งมอเตอร์ไซค์ที่ร้านขายน้ำให้ไปส่ง ..... 555  ขึ้นไปอีกนี้ตายคาป่าแน่แม่จ้า 😂

\ แบบนี้ก็ได้แหละ /// 😚











SHARE
Writer
Whatabouta
Duaghter
บ้ากล้องแต่ไม่มีกล้องก็มือถือมันก็ถ่ายได้ป่ะ , ชอบคิดแต่ไม่ชอบเขียน 😂

Comments