รักที่มากไป
ปัญหาคือปัญหาก็ต่อเมื่อเรากล้ายอมรับ และกล้าเลือกทางออกให้กับมัน

ความสัมพันธ์ที่มีรักถูกประกอบสร้างขึ้นมา นอกจากความดูดี ลงตัว โรแมนติกแล้ว ยังมีการทะเลาะ เรื่องที่ไม่เข้าใจ ความโกรธ คำพูดเสียดแทง ความอยากบงการจากตัวตนของกันและกัน

เมื่อมีรัก ฉันเป็นคนที่ไม่เคยอยู่กลาง ไม่เคยมีน้อย มีแต่ล้น และมากไป

ความรักที่ฉันต้องการคือคนที่เข้าใจฉันในวันที่โลกนี้ไม่มีใครเข้าใจฉันได้เลย และถ้าไม่ได้มาจากคนคนเดียว ฉันก็จะหาความรักนั้นจากคนอื่นโดยที่ไม่ทิ้งความรักที่มีอยู่ไป

ฉันมีคนอื่น

มีอยู่เสมอ

และไม่เคยรู้สึกว่ามันน่าเกลียด ไม่ซื่อสัตย์ หักหลัง หลอกลวง เอาเปรียบ เรามีสิทธิ์ที่จะเลือกความรักให้ใจเป็นสุข คนที่ฉันรักก็มีสิทธิ์เช่นกัน

เมื่อมีรักและบางครั้งรักนั้นทำร้ายฉัน หากยังรักอยู่ ฉันจะไม่เลือกทำร้ายตัวเองซ้ำโดยการเลิกลาและเฝ้ามองหาคนใหม่ที่วันข้างหน้าจะพอดีกับฉันไปอย่างเลื่อนลอย

ฉันบอกตัวเองเเล้วว่าเอาเท่าที่ได้

มันคงจริง เมื่อเริ่มรักเราใช้ใจ แต่นานไปเราใช้เหตุผล

โลกหยิบยื่นคนคนหนึ่งมาให้ฉัน

เรารักกันคือเรื่องหนึ่ง มันหวาน ชุ่มชื่นหัวใจ แต่เมื่อคบกันนานไป เราต้องการความจริง

เคยสังเกตไหมเรื่องที่เราอยากคุยได้อย่างสบายใจ บางทีมันก็ยากเกินไปสำหรับคนที่รักกัน

เหมือนแตะนิดหน่อยความขัดแย้งทั้งหมดก็พร้อมจะปรากฏออกมาให้เห็นชัดเจน ว่าเราต่างกันมากและยากที่จะไปกันรอด

มันไม่ใช่ความผิดใครร้อยเปอเซ็นต์ หากไม่ใช่เราอาจมีคนที่ลงตัวกับคนที่เรารักมากกว่า แต่นั่นยังไม่ใช่หนทางยุติและแยกย้าย

เราเริ่มต้นและรู้จักกันด้วยความต่าง เราอาจคิดไปเองว่าความต่างและความหวังที่จะทำให้ความต่างนี้เรียบง่ายขึ้น มันต้องมีขึ้นสักวันหนึ่ง

แต่นานวันมันไม่เคยเกิดขึ้น และจะไม่เกิด เราไม่มีทางเปลี่ยนกันได้

เวลามีปัญหา

บางวันฉันก็ปล่อยผ่านไปได้ แต่บางวันฉันก็ชนไม่ถอย ยกจุดอ่อนของอารมณ์อีกฝั่งมาทุ้มกลับให้สุดบทสนทา

ความรู้สึกอันบกพร่องที่เรามีให้กันถูกแสดงออกผ่านความคิดเป็นภาษา

รายละเอียดในบทสนทนาโยงใยและกินวงกว้าง สร้างความเจ็บปวด และเสียดเเทงพอๆ กับการหันมาตั้งคำถามว่า

ความรักที่มีให้กันมันลากเราลงมาขย้ำฉีกและทึ้งหัวใจกันได้ขนาดนี้เชียวหรือ

บนความทุกข์เศร้า และความซับซ้อนของชีวิต ฉันต้องการปราการที่ปลอดภัยและทำให้ใจฉันอบอุ่น แต่เมื่อให้ไม่ได้จริงๆ เราก็เกาะกันไว้แบบหลวมๆ และปล่อยให้ต่างคนต่างไปรับจากคนอื่น โดยยังอยู่ เป็นคนที่รักกันไปเรื่อยๆ แบบนี้ต่อไปน่าจะดีกว่า

ความรักนั้นเต็มไปด้วยความฝัน ความหวัง สิ่งเหล่านี้พร้อมบิดเบี้ยวและเป็นอันตราย แต่ความจริงจะชัดเมื่อรักกันไปเวลาหนึ่ง และมันจะจริงขึ้นเรื่อยๆ บนความไม่สมบูรณ์ ความพังทลาย

การอยู่กับความไม่โรแมนติก คือการอยู่กับความจริง

ความรักในช่วงเวลานี้เลยเป็นตัววัดใจ ว่าเราจะรักคนที่ทำร้ายเราจากการยอมรับตัวตนของเค้าได้หรือไม่ นั่นเป็นคำถามที่ต้องใช้เวลาและรายละเอียดมากพอถึงจะสามารถตัดสินใจได้ และฉันเชื่อว่าเค้าก็คงคิดไม่ต่างกัน

ความเห็นที่ต่างกันไม่ได้ทำให้ฉันรักน้อยลง

แต่มันทำให้ฉันอยากมีความรักที่เพิ่มมากขึ้น

จากเดิมมีอยู่ร้อย

ฉันอยากได้ร้อยห้าสิบ สองร้อย ไปจนถึงอนันต์

ในความมากรักที่ฉันเลือกและลองสำรวจทุกความเป็นไปได้กับตนเอง มันทำให้ฉันมีรักได้โดยที่ไม่จำเป็นต้องสูญเสียรักไป

ไม่ว่ารักนั้นจะเป็นใครหรือถูกโอบอุ้มในสถานะใดบ้างก็ตาม

ฉันจะประคับประคองความรักให้ยังอยู่แบบนี้

หากวันหนึ่งมันจะเจ็บหนักและอีกฝ่ายต้องไป

ฉันก็ยังจะรักคนที่ฉันรักอยู่

ถึงแม้สุดท้ายมันจะไม่สมเหตุสมผลแล้วก็ตาม*
SHARE
Written in this book
โลกนอกหนัง
หนัง

Comments