ฤดูฝน
การจากลาอาจเป็นสิ่งเดียวที่ฉันจะไม่ยอมรับมัน

ฉันเกลียดการหายไปของใครหลายคน และที่คิดว่าการทำใจยังคงเป็นเรื่องยาก
ความผูกพันมันยากมากกว่า ที่ต้องรู้ว่าเคยมี แต่ไม่มีอีกแล้ว

ถ้าจะมีอะไรที่ต้องเปลี่ยน การได้เห็นการเติบโตเล็กๆ
มันก็มากพอ ที่จะยอมเห็นเขาเดินไปจากที่ไกล
เพื่อเติบโตในที่ใหม่ ความทรงจำใหม่ ความรู้สึกใหม่

ถึงตอนยอมรับจะเจ็บปวด
จนบางครั้งก็อยากจะดึงเขากลับมา

แต่ความจริงคือ เราแก่เกินกว่าจะมีแรงไปดึงคนที่เขาอยากไป
และความเสียใจ อาจไม่ใช่ยอมรับมัน เป็นแค่การปล่อยให้มันค่อยๆไหลไป
น้ำตาอาจไม่ต้องเก็บไว้อีกแล้ว 
เพราะถึงเธอจะเข้มแข็งเพียงใด เธอก็ยังร้องไห้เป็นถ้ามันจะมีใครสักคนที่ต้องแพ้ผลของมันอาจคือ การเดินต่อไป และไม่หันกลับมามอง
แต่เพราะฉันไม่ใช่ หรืออาจคงทำไม่ได้

ถ้าจะเดินไป ฉันก็อยากกลับมามองว่ามันจะไกลพอไหม
สำหรับที่จะต้องเดิน จนไม่บังเอิญมาเจอกัน

ตอนนี้ความเปล่า คงหมายถึง เธออาจต้องอยู่และยอมรับว่าไม่นานก็ช้า
เธอจะต้องสูญเสีย เพื่อสร้างสิ่งใหม่ที่ดีกว่าเดิม

และไม่ใช่เพื่อทดแทนสิ่งเก่า
แต่อาจเป็นเพื่อเดินไปข้างหน้า สำหรับตัวเธอเอง
ถ้าจะฉันจะชอบตัวเองสักครึ่งนึง ของที่ชอบเขามันจะได้ไหมฉันไม่อยากมองดาวที่อยู่สูง
เพื่อบอกว่าฉันอยู่ไกลแค่ไหน

และถ้ามันต้องพยายาม
เพื่อให้เขากลับมา ก็อาจไม่ใช่เช่นกัน
          ถ้าเธอรู้สึกว่าอยู่ไกลแล้ว  มันคงไกลแล้ว               เมื่อการลืมใครอีกคนจะยาก ก็คนไม่เกินกว่าที่ใจจะทำ
SHARE
Writer
A_0109
อ่านเถอะ อยากให้อ่าน
I'm not a writer but i want to write.

Comments