Life is to short to cry
ในห้องๆนึง ที่มีแต่ความว่างเปล่า ไร้เสียง ไร้ผู้คน มีเพียงเสียงร้องไห้ของเด็กคนนึง
นานเท่าไหร่แล้วที่เด็กคนนี้ต้องมาแอบร้องไห้ในห้องอยู่คนเดียว
นานเท่าไหร่แล้วที่เด็กคนนี้ต้องแบกรับความเจ็บปวดไว้มากมายอยู่คนเดียว

ฉันอยากจะเข้าไปโอบกอดเด็กคนนี้เหลือเกิน
ฉันอยากจะเข้าไปบอกว่า ถ้าเธออยากจะร้องไห้ ก็ร้องออกมาเถอะ ร้องออกมาให้สุดเสียง ร้องออกมาให้หมด
และต่อจากนี้เธออย่าร้องไห้อีกเลยนะ ความเจ็บปวดที่เธอแบกเอาไว้ วางลงซะบ้างเถอะนะ เธอจะทนแบกไปทำไมหรอ แบกไปก็มีแต่ตัวเธอที่จะต้องทนเจ็บปวดกับมันไปเรื่อยๆ 

และอีกอย่าง
ไม่มีใครสามารถจะช่วยแบกรับความเจ็บปวดนี้ได้ มีแต่ตัวเธอเท่านั้นที่จะเลือกแบกเอาไว้หรือจะวางมันลงเอง
ความเจ็บปวดมันมีมาเรื่อยๆแหละ แต่เราก็ต้องเลือกจะที่รักตัวเอง ใส่ใจตัวเองให้มากกว่าการทำร้ายตัวเองนะ

ความเจ็บปวดที่เธอเจอมา ไม่ว่ามันจะหนักหนาสาหัสสักเท่าไหร่ แต่ยังไงสุดท้ายเรื่องราวพวกนี้มันก็จะผ่านไปและกลายเป็นเพียงอดีต แต่เธอสามารถเลือกได้นะว่าจะเป็นอดีตแบบไหน
จะเป็นทั้งอดีตที่แสนเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน อดีตที่เอาแต่ทำร้ายตัวเราเอง หรือ
จะเป็นอดีตที่เราพยายามจะเข้าใจ ยอมรับและปล่อยวาง และให้มันมาเป็นบทเรียนชีวิตดีๆของเรา

“การที่เธอแบกรับแต่ความเจ็บปวด มันจะทำให้เธอไม่เห็นความงดงามของชีวิตจริงๆ 
ชีวิตนี้มันสั้น อย่ามัวแต่จมปลักอยู่กับมันเลย อย่าเอาแต่ร้องไห้เลยนะคนเก่ง
มีเรื่องราวอีกมากมายที่เราต้องเจอ พยายามเก็บเกี่ยวความสุขเล็กๆน้อยๆในแต่ละวันนะ”

ถ้าเธอเรียนรู้ที่จะรักตัวเอง เข้าใจ ยอมรับ และปล่อยมันวางลงซะบ้าง 
เธอจะมีความสุขในชีวิตมากกว่าเดิมเยอะเลยนะเจ้าเด็กน้อย
ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวเธอเองนะ 
SHARE

Comments