จากพลูโต...ถึงดวงอาทิตย์
          พลูโต --- คชา นนทนันท์



บ่อยครั้งที่มองดวงอาทิตย์ที่ดูแสนไกลฉันยังคงมีคำถามอยู่เรื่อยไป...        


        ผมรู้จักคุณแต่คุณไม่เคยรู้จัก ไม่เคยทักทายผม เพราะผมอยู่นอกวงโคจรของคุณออกไปไกลแสนไกล อยู่นอกส่วนเสี้ยวจักรวาลอันกว้างใหญ่ที่หาจุดสิ้นสุดไม่พบ ผมเปรียบเสมือนดาวพลูโตดวงเล็กจ้อยและคุณคือดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ที่เป็นเหมือนศูนย์กลางแห่งความหวังและความอบอุ่น



ไม่มีทางแล้วที่จะโคจรมาพบกันเป็นได้แค่ฝันที่เลื่อนลอย...


        ไม่มีทางเลยสักนิดที่จะได้อยู่ใกล้คุณ ถึงแม้จะพยายามมากขนาดไหนก็ดูเลื่อนลอยไปเสียหมดเหมือนผมอยู่ท่ามกลางความมืดที่มองไม่เห็นแม้แต่เสี้ยวแสงเพียงเล็กน้อย ยิ่งผ่านไปวันแล้ววันเล่ามันยิ่งดูไกลจากความเป็นจริงมากยิ่งขึ้น ผมอยากรู้เหลือเกินว่าผู้คนที่อยู่รอบกายของคุณจะรู้สึกดีแค่ไหน ความอบอุ่นจากรอยยิ้มของคุณที่แผ่ซ่านออกมาจนดาวพลูโตอย่างผมรู้สึกได้ คนรอบกายของคุณก็คงรู้สึกและรับรู้ได้มากกว่าผมสักกี่ร้อยล้านเท่า 



เพียงแค่สักครั้งของเพียงแต่สักครั้งถ้าฉันได้อยู่ตรงนั้น...


        มันอาจจะฟังดูเป็นคำขอที่เป็นไปไม่ได้ที่ให้ผมได้มีโอกาสไปยืนอยู่ข้างคุณอีกครั้ง            แต่ทำอย่างไรได้เล่าก็ตัวผมมีเพียงแค่คำขอนี้เท่านั้นที่ช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจที่แห้งผากนี้ให้มีชีวิตและ ยืนหยัดเพื่อสู้ต่อไปได้ สำหรับดาวพลูโตอย่างผมเพียงแค่ฝั่งคำขอนี้ไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ก็เพียงพอ เพราะผมรู้ตัวเองดีว่าหากได้เข้าใกล้คุณแล้วจริง ๆ ตัวผมคงถูกแผดเผาจนไม่เหลือแม้แต่ซากวิญญาณ ผมยอมนะ ผมยอมที่จะถูกแผดเผาด้วยความอบอุ่นของคุณ ผมยอมทุกอย่างเลยล่ะ    แต่คุณก็คงจะต้องแปดเปื้อนไปด้วยเศษซากวิญญาณของผมน่ะสิ เป็นอย่างนั้นผมยอมมองคุณอยู่นอกวงโคจรแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ดีกว่า ผมจะไม่ยอมให้คุณแปดเปื้อนแม้เพียงนิดเดียว ยิ่งถ้านั่นเป็นความแปดเปื้อนที่ผมทำแล้วล่ะก็ ผมจะไม่ยอมเด็ดขาด


เป็นได้แค่ฝันที่เลื่อนลอยทำได้แค่มองอยู่ตรงนี้ตลอดกาล...








23/05/2563

                                                                                                          ;(
SHARE
Written in this book
ตอนตี2

Comments