ข้อความถึงคนแปลกหน้า
เช้าวันเสาร์ในช่วงนี้ก็ไม่ต่างกับวันอื่นของสัปดาห์ 
ชีวิตประจำวันที่ยังคงดำเนินไปในลูปเดิม 
เมื่อลืมตาตื่นสิ่งแรกที่เห็นคือท้องฟ้าสีขาวที่อยู่ห่างจากตัวฉันไปแค่สองเมตรเท่านั้น
นาฬิกาปลุกยังคงหลับใหลอยู่ข้างกายราวกับเป็นสัญญาณของวันหยุด
มือของฉันเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอย่างเคยชิน
ตอนนี้เวลา 7:30 ฉันได้แต่หัวเราะกับตัวเอง
ถ้าหากเป็นช่วงก่อนหน้า ฉันคงยังดำดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา
แต่ตอนนี้ร่างกายไม่ได้รู้สึกง่วงหรือโหยหาการนอนเลยแม้แต่น้อย

แสงแดดจางๆ ส่องผ่านระเบียงเข้าเป็นเหมือนสัญญาณที่ต้องเริ่มชีวิตในวันนี้อีกครั้ง
เสียงดีดเปียโนไม่เป็นเพลงและเสียงหัวเราะเล็กๆ ที่ดังจากข้างห้องก็เป็นอีกสัญญาณหนึ่ง
ช่วงนี้ดูเหมือนจะอารมณ์สุนทรีย์กันแต่เช้าเลยสินะ
นี่เป็นข้อความจากห้องหมายเลข 1 
ถึงจะเล่นไม่เป็นเพลงและไม่ได้มีความเพราะของเสียงดนตรี
แต่อย่างน้อยก็ได้ใช้เวลาและรู้จักคนในครอบครัวมากขึ้น 
เสียงเด็กน้อยหัวเราะพร้อมกดเปียโนอย่างสุ่มสักพักเสียงหัวเราะอีกสองเสียงก็ดังตามมา

กิจวัตรแรกในทุกวันคือการเตรียมใจทำงาน
ฉันเริ่มพิธีกรรมที่ต้องทำทุกวันหลังตื่นนอน
เสียงเมล็ดกาแฟกระทบกับเครื่องบดกาแฟ ประสานกับกาต้มน้ำที่ส่งเสียงเบาๆ 
การดื่มกาแฟเป็นสัญญาณที่ทำให้ฉันรู้ว่าต้องเริ่มทำงาน
เสียงประตูปิดเบาๆ ดังมาจากข้างห้อง
นี่เป็นข้อความจากห้องหมายเลข 3 
แล้วจะรีบกลับมานะ ออกไปไม่นาน
เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังผ่านประตูเข้ามา
ฉันก็คงต้องเริ่มวันของฉันแล้วเหมือนกัน วันนี้มันไม่ได้ยาวนานอย่างที่คิดสินะ

อากาศที่ร้อนในช่วงนี้ทำให้ความสดชื่นหลังอาบน้ำอยู่กับเราไม่นาน
การเปิดเพลงเบาๆ คลอไปก็พอจะเบี่ยงเบนความสนใจได้บ้าง
เมื่อทำใจได้ฉันก็เริ่มทำงานเหมือนเคย 
เสียงเคาะไม่เป็นจังหวะดังมาจากด้านบนเพดาน
นี่เป็นข้อความจากห้องชั้นบน
ไม่เคยคิดว่าจะต้องมาต่อตู้โต๊ะเองเลย แต่ตอนนี้ได้ลองมันก็สนุกดีเหมือนกัน
ถึงแม้จะเป็นข้อความที่น่ารำคาญอยู่บ้าง แต่ฉันก็ยังรับฟังมันอยู่ดี

อากาศที่ยิ่งร้อนในช่วงบ่ายยิ่งทำลายสมาธิ
การเดินยืดเส้นยืดสายในห้องก็เป็นอีกกิจกรรมที่ได้รับความนิยมในช่วงนี้
เสียงกรอบแกรบของถุงพลาสติกและเสียงไม้กวาดกระทบกับประตูดังมาจากด้านนอก
นี่เป็นข้อความจากข้างนอก
แต่ละวันก็ได้แต่ทำงานให้ดีที่สุด ถ้าไม่ทำแล้วจะเอาเงินที่ไหน
นี่คงเป็นเสียงของความเป็นจริงสินะ

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น
สายตาที่ล้าและร่างกายที่ปฏิเสธการมองหน้าจอ
ฉันล้มตัวลงบนโซฟาตัวเก่าพร้อมโทรศัพท์ในมือ
ถึงจะปฏิเสธมันเท่าไหร่ แต่ก็ยังไม่เคยห้ามตัวเองสำเร็จสักครั้ง
สายตาของฉันจับจ้องไปที่หน้าจอเล็กๆ และใช้นิ้วแตะเลื่อนมันอย่างไม่ใส่ใจ
นี่เป็นข้อความจากคนแปลกหน้า
เข้มแข็งไว้นะ ฉันอยู่ข้างเธอเสมอ
มันไม่ใช่ข้อความถึงฉันหรอก แต่ฉันรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นและจริิงใจ
เสียงเพลงที่เปิดดังก้อง มาถึงท่อนที่ว่า
ถ้าฉันทำได้ ฉันแค่ต้องทำให้มันเป็นศูนย์
...ปาฏิหาริย์ ความทระนง ความลังเล...
ฉันคงจะเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้งด้วยตัวฉันเองที่เฟส 1

ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนในดวงตา น้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง
นี่เป็นข้อความถึงคนแปลกหน้าที่กินใจมากที่สุด
ข้อความจากคนที่ฉันไม่รู้จักถึงคนไม่รู้จักอีกหลายๆ คนบนโลกนี้
ในช่วงที่เราคิดว่าชีวิตก็แค่ต้องดำเนินไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่ในความสิ้นหวังเล็กๆ นี้ก็ยังมีแสงสว่างจากคนรอบข้าง
ขีวิตธรรมดาที่ต้องดำเนินไปด้วยกิจวัตรประจำวันที่แสนน่าเบื่อ
มันไม่ได้โดดเดี่ยวและน่าเหนื่อยหน่ายอีกต่อไป 
หลังจากฉันได้รับข้อความจากคนแปลกหน้าเหล่านี้

ปล.  แรงบันดาลใจจากข้อความที่บังเอิญเจอใน Youtube การอัดเพลงของศิลปินในช่วง social distancing เพื่อให้กำลังใจแฟนคลับ ถึงจะอยู่คนละที่แต่ก็ร้องเพลงด้วยกันได้ ข้อความของแฟนคลับคนหนึ่งที่เล่าถึงความทุกข์และความลำบากใจในช่วงโควิด ข้อความตอบกลับจากคนแปลกหน้ามากมายให้กำลังใจแฟนคลับคนนี้ ทั้งๆ ที่ไม่รู้จักกันมาก่อนเลย ใครอยากไปตามเพลงที่เป็นแรงบันดาลใจ ชื่อ A/Z ของ Sawano Hiroyuki 
SHARE
Writer
Tsukimi
human
I am a passionate traveller...and there is nothing to regret.

Comments