(ไม่ได้แอบ) ชอบคุณ.
เราชอบคุณ
เราคิดว่าเราชอบคุณตั้งแต่วันแรกที่เราได้เห็นหน้าคุณแล้วด้วยซ้ำ มันบอกไม่ถูก แต่จำได้ดีว่าตัวเองมองตามคุณแม้ตอนนั้นเราจะยังไม่รู้จักคุณเลยด้วยซ้ำ

มันตลกดี..
เราเจอกันที่ทำงาน แต่ไม่ได้ทุกวัน เพราะคุณไม่ได้มีเรื่องจำเป็นที่จะต้องประจำอยู่ที่ออฟฟิศ แต่เราก็กลับเฝ้ารอวันที่คุณจะเข้ามาในออฟฟิศทุกครั้ง เราโคตรชอบคุณเลย

มันไม่เรียกว่าการแอบชอบ เพราะเราไม่ใช่คนเก็บอาการอยู่ ถึงไม่โพทนาบอกทุกคน หน้าและหูที่แดงๆของเรา มันก็ทำให้คนอื่นเดาได้ไม่ยาก รู้สึกเหมือนนางเอกเอมวีเพลงแอบชอบกากๆที่นางเอกมันเด๋อด๋าใส่พระเอกทุกครั้งที่มีโอกาสได้อยู่ด้วยกัน

เรามองหน้าคุณยังไม่ได้เลย
จะให้พูดต่อหน้าคุณคงยิ่งเป็นไปได้ยาก

แม้จะไม่ค่อยได้มีโอกาส ได้คุย ได้รู้จัก หรือได้มองหน้าคุณ เราก็ยังชอบคุณอยู่ดี เป็นความรู้สึกเหมือนสมัยมอต้นมอปลายที่แอบชอบจนขอให้ได้แค่เดินผ่าน ได้ยินเสียง ก็สบายใจกลับบ้านนอนหลับฝันดีไปอีกคืน

มันแฮปปี้ตรงนี้ ตรงที่เราชอบคุณ ตรงที่มันดูออก
ตรงที่ใครๆก็พูดถึงเราที่ชอบคุณ แต่คุณก็ยังไม่ได้เกลียดเราซักที มันก็จะแปลกๆหน่อย ที่เราขอบคุณที่ถึงแม้คุณจะไม่มีใจ แต่คุณก็โคตรจะโปรในการทำงาน ซึ่งก็จริง

เราเองก็คง...
อยากชอบคุณให้น้อยลงเร็วๆนี้แหละ
ไม่รู้คุณอนุญาตให้ชอบไหม แต่ถือว่ารอยยิ้มคุณคือคำอนุญาตแล้วได้รึเปล่า ?


ไม่ชอบ ไม่เป็นไรค่ะ เข้าใจ 😂
แต่นี่ชอบคุณมาก อย่างน้อยออฟฟิศก็น่าไปเพราะคุณจริงๆ 

SHARE
Writer
Aonandon
ฉันผู้อยากจะมีความหวังเสมอ.
ฉันผู้เขียนความผิดหวังเป็นตัวหนังสือ.

Comments