สุขกว่าการให้.. ( ตอนที่ 2 )
ทำไมทะเลที่สวยงามนี้ ถึงมีผู้คนเข้ามาเชยชมน้อยคนนัก หนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่กำลังเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนานนี้ เป็นคนที่เสนอให้พวกเรามาทำความดีและได้พบเจอกับมิตรภาพและบรรยากาศสวยๆเช่นนี้ บางทีสถานที่ที่สวยงาม ที่มีเด็กน้อยที่น่ารัก เด็กน้อยพวกนี้อาจจะกำลังรอใครหลายๆคนให้ไปเจอกับสิ่งสวยงามและบอกต่อสิ่งสวยงามเช่นนี้ให้คนภายนอกได้รับรู้ว่า อย่างน้อยประเทศเราก็ยังมีอะไรดีๆอยู่อีกมากมาย…

เวลา 3 วัน 2 คืนช่างผ่านไปเร็วนัก หลังจากเก็บกระเป๋าและล่ำลากับเด็กน้อย เราต่างเดินถือกระเป๋าออกมาต่างพากันขึ้นรถประจำที่ของตัวเอง แต่เนื่องจากเกิดเหตุการณ์ที่ทำให้รถนั้นไม่พอ ทั้งตอนมาและตอนกลับจึงต้องเดินทางกันมาเอง แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรค์เพราะเราต่างมุ่งมาทำภารกิจที่เราตั้งใจจะมาทำตั้งแต่แรก เมื่อทุกคนต่างหยิบกระเป๋ามุ่งหน้าไปยังรถ ก็ได้หันมองสิ่งที่พวกเราทำไว้ให้ชื่นใจก่อนจะต้องเดินทางกลับจริงๆ รอยยิ้มของคุณครูและเด็กน้อยที่บอกถึงคำขอบคุณที่สามารถรับรู้ได้ผ่านดวงตา ดวงตาใสๆกับรอยยิ้มเล็กๆของคนที่สูงเท่าเอวเราเท่านั้น มันช่างน่ารักและบริสุทธิ์ แม้จะหันหลังกลับมาก็ทำให้เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ‘นี่สินะ ความสุขของผู้ให้ คือได้เห็นผู้รับมีความสุขกับสิ่งที่เราตั้งใจจะให้’

แม้จะเป็นเวลาสั้นๆที่ได้ทำกิจกรรมดีๆกับเพื่อนๆแม้ว่าจะสนิทหรือไม่สนิทกันก็ตาม แต่มันทำให้รู้ว่า การที่คนเราจะมีโอกาสมาทำอะไรดีๆแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ โอกาสดีๆแบบนี้มักมาหาถูกคนถูกเวลา เพราะฉะนั้นหากมีโอกาสก็จงทำซะเถอะ อย่ามัวคิดว่าเดี๋ยวมันจะมีอีก เพราะเราไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น มันอาจจะไม่มีอีกก็ได้...



SHARE
Writer
EvaLyn_
writer
ความจริงผสมผสานจินตนาการ...

Comments