สุขกว่าการให้.. ( ตอนที่ 1 )
 สุขกว่าการได้ให้คือการได้เห็นผู้รับมีความสุข ในคาบเรียนที่แสนง่วง แอร์เย็นๆที่ลงมาปปะทะตัว เด็กหญิงคนหนึ่งที่กำลังหาวและกำลังเพลิดเพลินกับเสียงของอาจารย์หน้าห้องที่กำลังบรรยายด้วยท่าทางสนุก จนผล็อยหลับไปทั้งๆที่ยังอยู่บนเก้าอี้แบบไม่รู้ตัว จนเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เจ้าตัวเองก็ไม่ทราบ จนเพื่อนข้างๆต้องสะกิดแรงจนทำให้เจ้าตัวสะดุ้งตื่นตกใจพลางนึกว่าไฟไหม้ห้องเรียนไปแล้ว...
 
“ตื่นได้แล้ว!! อาจารย์ถามว่าไปค่ายอาสาไหม”

“ค่ายอาสา? ที่ไหน? เมื่อไหร่? ยังไง?”

“โอ๊ยยย ขนาดหลับยังถามขนาดนี้”

“ฮ่าๆ แล้วไปกันเปล่า อยากไปอะ จะคล้ายๆไปเป็นครูบนดอยปะ”

“ไม่รู้ดิ ต้องลอง”

“ไปดิ น่าไปดี ไปช่วยเด็กน้อยซ่อมโรงเรียน”

ตั้งแต่จำความได้ก็อยากไปแค่เป็นครูบนดอย ซึ่งเราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าบรรยากาศ ความรู้สึกแบบนั้นมันเป็นอย่างไร แค่ตามอ่านในกระทู้ก็ทำให้เผลอยิ้มตามแบบไม่รู้ตัว จนมีความฝันอย่างหนึ่งว่าสักครั้งจะต้องไปให้ได้ แต่ครั้งนี้ถึงจะไม่ได้ไปเป็นครูอาสาบนดอย แต่ก็จะลองไปซึมซับบรรยากาศการเป็นผู้ให้แบบนั้นดูสักครั้ง

….หลังจากทำกิจกรรมบางอย่างจบ….โชคดีที่บ้านเพื่อนอยู่แถวนี้ เลยได้อสนิสงส์จากเพื่อนพาไปเล่นทะเลหลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน

กลุ่มวัยรุ่นที่กระโดดขึ้นรถซาเล้งของเพื่อนที่มุ่งหน้าไปยังทะเลที่อยู่ห่างจากที่พักไม่กี่กิโล ลมเย็นๆตีหน้าเข้าอย่างแรงบ่งบอกถึงความเร็วของรถที่ขับอยู่บนถนนและกำลังลงสู่ทะเล หาดทรายสีขาวละเอียดทอดยาวไปจนถึงน้ำทะเลสีฟ้าค่อยๆไล่ไปจนเห็นเป็นสีครามตามระดับความลึก ท้องฟ้าที่สาดแสงพระอาทิตย์ยามเย็นของเวลาประมาณสี่โมงเย็น ทุกคนต่างวิ่งพากันไปเล่นน้ำทะเล เห็นเพื่อนๆเล่นสนุกเราก็ไม่รีรอขอไปสนุกด้วยอีกคน เมื่อเล่นจนเต็มที่ก็ขอขึ้นมาพักเหนื่อยริมทะเลแสนสวยนี้ สายตากวาดมองไปเห็นสิ่งรอบๆตัว ไม่ว่าจะเพื่อนที่กำลังสนุกหรือบรรยากาศธรรมชาติแบบนี้ที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้มาสัมผัสบรรยากาศแบบนี้อีก จนทำให้อดคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไม่ได้ พลางนึกถึงคำพูดหนึ่งของตัวเองตอนกำลังสนุกกับวัยคึกคะนอง ‘ตอนเด็กเรามักไม่อยากเรียน เพราะมัวแต่เล่นสนุกไปวันๆ คนที่ลำบากกว่าเรา พวกเขาอยากเรียนก็ไม่ได้เรียนมีเยอะถมไป ทั้งๆที่เรามีทุกอย่างทำไมถึงยังไม่อยากกอบโกยความรู้ตอนที่ยังมีโอกาส’

ทุกวันนี้ยังแปลกใจกับตัวเองอยู่ว่าเป็นเด็กที่มีความคิดแบบนั้นได้ยังไง อยู่ๆความคิดพวกนี้มันก็ผุดขึ้นมาหลังจากที่ได้เห็นอะไรบางอย่างในสังคมที่ปัจจุบันนี้ก็ยังเป็นอยู่…

SHARE
Writer
EvaLyn_
writer
ความจริงผสมผสานจินตนาการ...

Comments