ความเจ็บปวดที่ต้องเป็นคนปลอบและถูกปลอบไปด้วย
นิสัยไม่ดีเลย แกมักจะทำไปผิดซ้ำๆ แล้วก็ต้องกลับมาร้องไห้เพราะเสียใจที่ทำเรื่องนั้นลงไป ทำไมแกไม่เรียนรู้สักที 

อาจเพราะแกเคยชินที่จะทำแบบนั้น แกมักจะเข้าไปช่วยคนโน้นคนนี้ เพราะแกคิดว่ามันดี แต่จริงๆ แล้ว แกอาจจะไม่ได้ช่วยเขา เขาอาจไม่ต้องการความช่วยเหลือจากแกเลย ที่ฉันเห็นคือแกกำลังทำร้ายตัวเอง แกไม่เรียนรู้จากความเจ็บปวดบ้างเลยหรือไง มันเจ็บนะที่เห็นแกเป็นแบบนี้ ที่แกต้องกลับมารู้สึกผิด และลงโทษตัวเองทุกครั้งที่ทำเรื่องที่คิดว่าจะไม่ทำแล้ว แต่ก็ยังทำอีก ฉันเองก็เสียใจเช่นกัน ฉันไม่อยากเห็นแกเป็นแบบนี้ และก็ต้องปลอบใจแกทุกครั้งไป เพราะฉันยังอยู่ตรงนี้ไง เพราะว่าไม่ว่าแกจะทำร้ายตัวเองแค่ไหน ฉันก็ยังอยู่ที่เดิม อยู่กับแก...

ไม่รู้ว่าใครปลอบใครกันแน่ เพราะเราก็ต่างร้องไห้ไปพร้อมกัน เมื่อไหร่แกจะหายโง่เสียที เมื่อไหร่แกจะโตเสียที ในขณะที่มองดูแกร้องไห้ ฉันก็ได้ตระหนักว่า ฉันเองก็ต้องเข้มแข็ง เพื่อจะได้ผ่านเรื่องนี้ไปด้วยกันได้

“ไม่เป็นไร...”

”...อดทนไว้”

ในขณะที่ฉันปลอบใจแก ก็เป็นคนที่โดนปลอบไปด้วย คำพูดที่พร่ำบอกแก ก็เพื่อจะปลอบโยนตนเองเหมือนกัน 

ฉันเจ็บปวดที่ต้องเป็นคนปลอบ และคนโดนปลอบไปพร้อมกัน ฉันหวังว่าแกกับฉันจะผ่านพ้นเรื่องนี้ไปได้ 

อย่างน้อยฉันอยากให้แกเข้มเข็งนะเว้ย อดทนไว้... เข้มแข็งไว้...เราจะต้องผ่านมันไปให้ได้ “ด้วยกัน”

# แด่เธอผู้เจ็บปวด 
SHARE
Written in this book
เปิดฝาหม้อ

Comments