ฉันรู้สึกว่าบ้าน....เย็นขึ้น
               ตลอดสิบเก้าปีที่ผ่านมาฉันคิดเสมอว่า บ้านของฉันเป็นบ้านที่แสนอบอุ่นที่สุด เพราะฉันมีพ่อ แม่ น้องสาว ที่อยู่เคียงข้าง ถึงแม้ว่าไม่ได้ร่ำรวยเงินทองมากมาย แต่พวกเราก็ไม่ได้ลำบากอะไร สุขบ้างทุกข์บ้างก็ถือว่าเป็นสีสันของชีวิต ทุกครั้งที่ฉันได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในบ้านหลังนี้ ฉันมีความสุขและรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ได้หัวเราะและได้ยิ้มไปด้วยกัน แต่มาวันนี้ทำไมฉัน ถึงรู้สึกว่า "บ้าน" ที่แสนอบอุ่นหลังนี้.... มันเย็นขึ้นนะ
              ช่วงสายของวันหนึ่ง มีเสียงกระแทกกระทั้นกันดังขึ้น แต่ฉันก็ยังคงใจเย็น ถอนหายใจและบอกกับตัวเองว่า...นี่มันไม่ใช่ครั้งแรกสักหน่อย แต่แล้วเรื่องมันไม่จบแค่ช่วงสายของวันนั้นเพราะช่วงบ่ายของวันก็เกิดการมีปากเสียงกันอีกครั้งระหว่างพ่อกับแม่ เนื่องจากอีกคนอารมณ์ร้อนและอีกคนที่ร้อนกว่า แต่นั่นมันยังไม่ทำให้ฉันรู้สึกเครียดสุดๆหรอกค่ะ จนกระทั่งแม่แยกตัวออกไป ฉันตามขึ้นไปดูแม่ที่ห้อง และพบว่าแม่กำลังนั่งร้องไห้ ฉันได้แต่ยืนมองอย่างเงียบๆ บอกเลยว่า ณ ตอนนั้นฉันรู้สึกอึดอัดใจและทำอะไรไม่ถูกจริงๆ
              เมื่อบรรยากาศเริ่มดีขึ้น ฉันไปนั่งข้างๆแม่แล้วจู่ๆ แม่ก็พูดขึ้นมาว่า...ถ้าแม่เลิกกับพ่อเราจะอยู่    กันได้ไหม?? ทำเอาจุกถึงกับพูดไม่ออกและคงได้แต่สายหัวพร้อมกับน้ำตาคลอ พักหลังมานี้พ่อกับแม่ทะเลาะกันบ่อยขึ้นนะ
              ความรู้สึกช่วงเวลานั้น เหมือนหลายๆสิ่งในชีวิตกำลังพังทลายลงไป ได้แต่คิดว่านี่บ้านเรากำลังจะแตกจริงๆหรอ แต่สิ่งที่ฉันทำได้ตอนนั้นคือการไม่เข้าข้างใครคนใดคนหนึ่ง ทำได้เพียงเป็นศูนย์กลางที่ทำให้ทั้งคู่มองมาแล้วรู้สึกว่าฉันกับน้องคือสิ่งมีชีวิต ที่ท่านทั้งสองไม่สามารถทอดทิ้งได้ ฉันจึงเลือกที่จะทำตัวปกติราวกับว่าบ้านหลังนี้ยังคงอบอุ่นสำหรับฉันเสมอ
             สุดท้ายแล้วเราก็ยังคงประคับประคองบ้านหลังนี้กันมาได้จนถึงตอนนี้ และฉันกับน้องก็ยังคงเป็นลูกที่ดีเพื่อแสดงให้ท่านทั้งสองเห็นว่า....พวกเรารักพ่อกับแม่และยังต้องการพวกท่านเสมอ
             แต่ก็นะ....ความแน่นอนก็คือความไม่แน่นอน ได้แต่คิดและบอกกับตัวเองเสมอว่า ไม่มีบ้านหลังไหนสมบูรณ์แบบไปสะทุกอย่าง และก็ไม่มีบ้านหลังไหนบกพร่องไปสะทุกอย่างด้วยเหมือนกัน....เราจงทำทุกๆช่วงเวลาให้ดี เก็บเกี่ยวช่วงเวลาแห่งความสุข ทำหน้าที่ลูกให้ดีที่สุด เพื่อที่จะได้ไม่ต้องนึกเสียใจในภายหลัง.........
SHARE

Comments