จดหมายละเมอ
ถึง เธอในวัยสิบห้าปี

สุขสันต์วันเกิดนะเจ้ากระต่าย ฉันคือตัวเธอในอีกสิบปีข้างหน้า เธอคงไม่รู้หรอกว่ามันมีจดหมายฉบับนี้อยู่บนโลกด้วยน่ะ แต่ไม่เป็นไร ฉันเขียนให้เธอ โดยหวังว่าตัวฉันในอีกสิบปี ก็คงกำลังนั่งเขียนจดหมายในแบบเดียวกันนี้ ส่งกลับมาให้ฉันในวัยยี่สิบห้าอยู่เหมือนกัน

ก่อนอื่นเลย ขอแสดงความยินดีกับเธอด้วยนะที่เธอสอบเข้าโรงเรียนที่อยากเรียนได้ เหนื่อยมาหลายปีเลยใช่มั้ย ท้อไปตั้งกี่ครั้ง แอบร้องไห้คนเดียวตั้งกี่รอบ แต่เธอก็พยายามไม่เคยหยุด ผ่านมาเป็นสิบปีแล้ว ความพยายามของเธอในตอนนั้นยังประทับใจฉันอยู่เลย มันเป็นช่วงเวลาที่น่าภาคภูมิใจมากเลยหละ ดีใจนะที่ได้เห็นเธอโตขึ้น เก่งขึ้นขนาดนั้น พ่อแม่ภูมิใจในตัวเธอมากเลย พวกเขาประหลาดใจในความสามารถของเธออยู่แวบหนึ่ง แต่เดี๋ยวเขาก็จะกลับมามองเธอเป็นเด็กน้อยเหมือนเดิมแหละ แต่พ่อแม่น่ะรักเธอมากนะ หยุดขี้น้อยใจได้แล้ว

สังคมใหม่ของเธอกำลังเริ่มต้นขึ้น เดี๋ยวเธอก็จะได้รู้ว่าผู้คนบนโลกนี้น่ะน่ารักและใจดีกว่าที่เธอคิด เอ็นดูนะที่เธอเป็นคนขี้อายและกลัวคนมากขนาดนั้น แต่ไม่ต้องห่วง อาการของเธอจะดีขึ้นเรื่อยๆ เธอต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่าเธอจะหายกลัวคนได้น่ะ ในปีนี้เธอจะได้พบเพื่อนใหม่ ไม่ต้องโหยหาโรงเรียนเก่าขนาดนั้นหรอก เพื่อนใหม่ของเธอน่ะเจ๋งกันมากเลยหละ ถึงในช่วงแรกพวกเขาจะดูแปลกๆ เหมือนมาจากดาวอื่น แต่พอเวลาผ่านไป พวกเธอจะรักและผูกพันกัน จะดีใจที่ได้มาเจอกัน จะอยากมีกันและกันแบบนี้ไปจนแก่เลย

ฉันแอบเห็นนะ ว่าเธอเริ่มสงสัยแล้วว่าตัวเองจะได้มีความรักเมื่อไหร่ เมื่อก่อนเธอคิดว่าตัวเองเป็นคนที่ดูน่าเกลียดมาก เพื่อนๆ ชอบล้อเธอจนเสียความมั่นใจ แต่ตอนนี้เริ่มมีคนชมว่าเธอน่ารักแล้วใช่มั้ยล่ะ เธอเลยแอบคิดอยากจะมีฟงมีแฟนอย่างชาวบ้านเขาบ้าง แต่เสียใจด้วยนะ เธอโชคไม่ดีเรื่องความรักเอาซะเลย เจ้าคนนั้นน่ะ คนที่สอบเข้ามาได้อันดับที่สอง ที่ครูเรียกหล่อนกับเธอให้ยกมือให้ดูว่าใครเป็นอันดับต้นๆ ของห้องนี้ ระวังไว้ดีๆ ล่ะ

ต่อให้เธอจะเลี่ยงยังไง โชคชะตาก็จะกลั่นแกล้งเธออยู่ดี ให้เธอต้องเรียนห้องเดียวกันไปจนจบมอหก ต้องเรียนพิเศษด้วยกัน เข้าคณะเดียวกัน เรียกเอกโทเดียวกัน มีเพื่อนกลุ่มเดียวกัน เธอจะปวดใจเพราะความน่ารักของเพื่อนคนนั้นไปอีกสิบปีเลยหละ อาจจะมีช่วงเบรกไปชอบคนอื่นบ้าง แต่เพราะเธอหนีไม่พ้นจริงๆ ก็เลยจมปลักอยู่แบบนั้น อดทนหน่อยนะ เพราะตอนที่เธออายุยี่สิบสี่ เธอจะได้เจอผู้หญิงอีกคนนึง ที่มีหลายมุมที่คล้ายหล่อนมากทีเดียว แต่ก็ต่างกันอยู่มาก พี่เขาจะเป็นคนแรกที่ทำให้เธอได้เรียนรู้ความรักในแบบที่ไม่ต้องรักข้างเดียวอีกต่อไป

โลกในอีกสิบปีข้างหน้าน่ะ เปิดกว้างกว่าเดิมแล้วนะ ไม่ต้องกลัวแล้วว่าจะมีใครรู้ว่าเธอชอบผู้หญิง ถึงตอนนี้มูฟเม้นมันจะเพิ่งเริ่มต้น แต่ฉันว่ามันน่าจะไปได้ดีมากเลย ในอีกยี่สิบปีข้างหน้า เธออาจจะได้แต่งงานก็ได้นะใครจะรู้ ตอนเด็กๆ เธอคงจะอิจฉาแม่ล่ะสิ ที่ชอบโม้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิงสวยและมีแต่คนมาจีบ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวเธอก็จะสวยแบบแม่น่ะแหละ แล้วเธอก็จะไม่ต้องมีชีวิตคู่ที่น่าปวดหัวแบบแม่ด้วย เพราะเธอเห็นแล้วว่าการสื่อสารในครอบครัวที่ล้มเหลวมันเป็นยังไง เธอเลยกลายเป็นคนที่ระมัดระวังเรื่องความสัมพันธ์เอามากๆ เลย

ในอีกสิบปีข้างหน้า พ่อแม่ก็ยังแข็งแรงและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขดี คุณย่าอาจจะจำเธอไม่ได้แล้ว แต่ท่านก็มีความสุข อารมณ์ดี ขี้เล่นเหมือนเดิม ส่วนตัวเธอน่ะ ตอนอายุสิบห้า ก็คงเหมือนเด็กวัยรุ่นทั่วไปที่หวังว่าอนาคตจะมีอะไรดีๆ รออยู่ ฉันขอเตือนเลยนะว่าชีวิตมันไม่ง่าย เธอจะได้พบการเปิดโลกครั้งใหญ่ ที่ทำให้เธอเห็นว่าประเทศที่เธออาศัยอยู่ มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นมากมายเพียงไร จนเธอแทบสิ้นศรัทธาในคนรุ่นพ่อแม่ของเธอเลย ตอนนี้ฉันเองก็ยังปวดใจอยู่ที่ต้องอยู่ในประเทศแบบนี้ ยังทำใจไม่ได้ที่รู้สึกเหมือนต้องติดแหง็กอยู่ตรงนี้ เธอปลอบฉันหน่อยได้ไหมว่ามันจะมีวันที่ทุกอย่างดีขึ้น เพราะมันแย่แบบนี้มานานมากแล้ว ฉันหวังว่าจดหมายจากตัวเองในสิบปีข้างหน้า จะมีข่าวดีที่เราทั้งคู่ตั้งตารอนะ

ภาษาที่เธอเพิ่งเริ่มเรียนน่ะ ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีวันพูดมันได้เลยใช่มั้ย เธอคิดจะเทมันทิ้งไป เริ่มสงสัยว่าหรือมันจะจริงที่หมอดูบอกให้เรียนภาษาจีนดีกว่า ช่างอิหมอดูนั่นเถอะ ภาษาของประเทศแบบนั้นน่ะ อย่าไปข้องเกี่ยวเลย อีกเดี๋ยวเธอก็จะปรับตัวได้แล้วหละ เธอดูจะถูกโฉลกกับภาษานี้มากอยู่นะ เรียนได้ราบรื่นดี ถ้าเธออยากเป็นล่ามหรือนักแปลเธอก็จะเป็นได้แน่ๆ ฟังดูเหลือเชื่อใช่ไหม แต่มันจริงหละ เธอน่ะเก่งจังเลย แต่มันไม่ใช่งานที่เธอจะรัก เธอจะได้ไปเยอรมนีอีกสองครั้งเลยนะ วางแผนเก่งเหมือนกันนะเนี่ย ที่คิดว่าจะเรียนเพราะอยากกลับไปอีก เธอจะได้กลับไปจริงๆ ติดอกติดใจจนอยากจะย้ายไปอยู่ที่นั่น แต่เสียใจด้วยที่แผนการของเธอมีอันต้องล้มเหลว

ไม่เป็นไรนะ ชีวิตมันก็จะผิดแผนซ้ำไปซ้ำมา ผิดมันได้ทุกแผนแหละ แต่ฉันเชื่อนะว่าเธอก็ยังเป็นคนชอบวางแผนอยู่ดี เดี๋ยวเธอก็หาแผนที่สองสามสี่ห้าไปต่อได้เอง ฉันรู้ว่าเธอเสียใจและเจ็บปวดมากขนาดไหน เวลาที่อะไรมันไม่เป็นไปอย่างที่หวัง เธอจะรู้สึกเคว้งคว้าง มืดมน น้อยใจโชคชะตา สูญเสียการควบคุม ท้อแท้จนแทบจะหมดแรงใช้ชีวิต เพราะเธอคาดหวังและพยายามกับชีวิตมากเหลือเกิน จึงหมดเรี่ยวแรง เวลาที่ผลมันไม่ออกมาดีตามที่คิดไว้

แต่ความผิดหวัง จะทำให้เธอเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เธอจะเป็นคนที่ยืดหยุ่นขึ้น ใจกว้างขึ้น รักตัวเองและคนอื่นได้มากขึ้น อย่ากลัวที่จะเจ็บปวดเลย ความเจ็บปวดเนี่ยแหละที่เป็นตัวขับเคลื่อนชีวิตเธอ มีผู้คนมากมายที่เขาไม่เจ็บ ไม่รู้สึก ไม่ต้องทรมานกับอาการแบบที่เธอเผชิญ แต่มีคนอีกมากมายเลยนะที่เป็นแบบเธอ แล้วเขาก็ยังต้องการความช่วยเหลือเหมือนกัน เธอจะได้ช่วยเหลือคนอีกมากมายเลยหละ อย่าท้อใจไปซะก่อน เธอจะได้เป็นพี่กระต่ายที่น้องๆ นิสิตชื่นชม ได้เป็นคนช่วยฝึกพวกเขาให้เรียนรู้ที่จะเยียวยาจิตใจตัวเอง และเธอก็ยังอยู่ในกระบวนการการเยียวยาตัวเองต่อไป ฉันหวังว่าตัวเองในอีกสิบปีข้างหน้า จะไม่ต้องเผชิญอารมณ์ซึมเศร้าท้อแท้อีกแล้ว แต่ตอนนี้ที่เป็นอยู่ มันไม่ได้แย่มากหรอกนะ อ่านแล้วถึงกับขมวดคิ้วเลยเหรอ อย่าทำหน้ายุ่งสิ

ตอนนั้นเธอคงคิดว่าตัวเองน่ะเข้มแข็งเหลือเกิน strong และ independent สุดๆ แต่เดี๋ยวความจริงก็จะมาฟาดหน้าเธอเองแหละว่าใจของเธอมันนุ่มนิ่มอ่อนไหวขนาดไหน ที่ฮึบมาทั้งชีวิต ที่ไม่เคยร้องไห้ต่อหน้าใคร สุดท้ายมันจะระเบิดออกหละ เป็นการระเบิดครั้งใหญ่เลย เธอจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ตอนอายุยี่สิบ ล้มลุกคลุกคลานหน่อยนะ แต่มันจะโอเค อย่ากลัวไปเลย แม่สอนเสมอไม่ใช่เหรอว่าก่อนจะเป็นผีเสื้อเราจะต้องดิ้นออกจากดักแด้ที่ห้อหุ้มเราอยู่ให้ได้ก่อน ก็ต้องเหนื่อยแหละ การเติบโตมันไม่ใช่เรื่องง่าย

สิบปีผ่านมาแล้วนะ ถ้านึกย้อนไปอีกสิบปี สมัยเธออายุห้าขวบ ตอนนั้นก็คิดว่าตัวเองโตแล้วใช่ไหมล่ะ เป็นพี่อ.3 แล้ว แต่ก็เครียดเรื่องย้ายโรงเรียน ต้องไปติดแหง็กอยู่ในโรงเรียนที่น่าเบื่อตั้งเก้าปี เหมือนเป็นเก้าปีที่ยาวนานที่สุดในชีวิตเลยเนอะ แต่ก็ทำให้เธอโตขึ้นเยอะเหมือนกัน ฉันก็หวังอยู่ลึกๆ นะ ว่าในสิบปีข้างหน้า ฉันจะเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว ไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นเด็กน้อยแบบนี้อีก 

ไม่ต้องถึงขนาดมีลูกสาววัยห้าขวบก็ได้ เพราะถ้าฉันมีลูก มันแปลว่าฉันในตอนนั้นคงร่ำรวยมหาศาล แต่นึกไม่ออกจริงๆ ว่าเราจะไปหาเงินมากมายแบบนั้นมาจากไหนกัน ฉันในวัยห้าขวบคิดไม่ออกอย่างไร ฉันในวัยสิบห้า และยี่สิบห้า ก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกัน อยู่บ้านให้พ่อแม่เลี้ยงไปก่อน ทำงานไปเท่าที่งานจะมีให้ทำ ขยันๆ เข้าไว้ เรียนจบโทเมื่อไหร่ ฉันอาจจะมีคำตอบให้เธอนะ 

เรื่องที่อยากเขียนถึงเธอก็มีเท่านี้แหละ

เป็นกำลังใจให้นะ เจ้าเด็กช่างฝัน ถึงเธอจะไม่ค่อยแน่ใจว่าตัวเองทำได้ดีรึยัง แต่ในอนาคต ผู้คนจะคอยบอกเธอเองว่าเธอน่ะเติบโตมาได้ดีเลยหละ เธออาจจะไม่ค่อยได้ยินถ้อยคำพวกนี้จากพ่อแม่หรอก อย่าไปคาดหวัง แต่เธอต้องเชื่อมั่นในตัวเอง เพราะเธอคือคนที่อยู่กับตัวเองตลอดเวลา รักตัวเองให้มากๆ รักอย่างไม่มีเงื่อนไข เชื่อมั่นในตัวเอง แม้ว่าจะรู้สึกเหมือนทำพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีความผิดพลาดครั้งไหนหรอกที่สูญเปล่า ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดในโลกที่ไม่เกิดขึ้นทีีละเล็กละน้อย ดังนั้น รอนะ รออีกหน่อย รอดูตัวเองในวันที่เติบโตและสวยงามกว่านี้

ฉันเองก็จะตั้งตารอ เรามารอไปด้วยกัน

จดหมายฉบับต่อไป คงจะส่งมาถึงเราในเร็วๆ นี้แหละ

สิบปีที่เหมือนจะนาน พอมองย้อนกลับไป ก็เหมือนเพิ่งจะผ่านมาเมื่อวานนี้เอง

สู้ๆ นะ พยายามต่อไป

หันกลับมาเมื่อไหร่ ก็จะมีฉันเป็นกำลังใจให้อยู่เสมอ

รักเธอนะ.








SHARE
Writer
Shallot
บันทึกบำบัด
บันทึกประสบการณ์และเขียนสะท้อนตัวเองเพื่อเยียวยาจิตใจ

Comments

annn
3 months ago
สุขสันต์วันเกิดนะคะ และก็ฝากขอบคุณเด็กสิบห้าปีคนนั้นด้วย 😊 🎂
Reply
Shallot
3 months ago
ขอบคุณค่ะคุณนักอ่าน 🥰