When death was arrived
วันนี้วันที่ยี่สิบสาม พฤษภาคม ๒๕๖๒
วันนี้เป็นวันเสาร์
และฉันตื่นขึ้นมา เช้ากว่าทุกวัน
เช้ากว่าเวลาที่ต้องตื่นขึ้นไปทำงานเสียอีก

#DeadlineAlwaysExists
ที่เพื่อนบอกให้ทำเมื่อวาน
แต่ฉันก็บอกปัดแล้วก็ลืมมันไป
ท่าทีที่เหมือนสนใจแต่ก็กดดูแฮชแท๊กแล้วเลื่อนผ่านไป
สายตามองที่มือถือ 
แต่ฉันกลับไม่ได้อ่านข้อความในนั้นเลย
และฉันลืมมันไปในที่สุด



...

เช้านี้ืตื่นขึ้นมา
นิ้วมือไถไทม์ไลน์ทวิตเตอร์อย่างเคยชิน
แฮชแท๊กที่ว่า
ถูกเลื่อนผ่านมาให้เห็นอีกครั้ง


'ขอเวลา 5 นาที มาคุยกับตัวเองกัน'

อืม ไหนไหน ก็ตื่นขึ้นมาแล้ว 
แล้วก็นอนไม่หลับแล้วด้วย
ตัดสินใจกดเข้าดูนั่นแหละ
และตัดสินกรอกข้อความต่างๆลงไป


ระหว่างที่ทำ...
หัวใจเต้นตึกตึก
มันย้ำว่ายังมีชีวิตอยู่


ฉันยังคงตอบคำถามและกรอกข้อความไปเรื่อยๆ
เรื่องตายและบทสนทนากับยมทูตเป็นแค่ฝันไป
ถือว่าได้ซ้อมตาย


— วันนี้ที่ได้ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ไม่อยากปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ แบบที่เคยเป็นมาอีกแล้ว
ที่ผ่านมาเราพิถีพิถันใช้ชีวิตไล่กวดความสมบูรณ์แบบมาตลอดเลย
(จนเผลอโยนความสุขทิ้งไปได้ยังไงกัน)


คำถามสุดท้าย
ไม่อนุญาตให้กรอกคำตอบลงไป
แต่เราต้องตอบตัวเอง


ถ้าวันนี้คุณไม่มีลมหายใจแล้ว
สิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร?


หัวสมองว่างเปล่า...
หัวใจเองก็ว่างเปล่าเหมือนกัน...



...


๒๖ ปีที่ผ่านมาที่เราได้เกิดขึ้นมาและใช้ชีวิต
เราไม่ใช่คนที่มีความสุข


เรามีชีวิตอยู่กับสิ่งที่ 'ต้องทำ' มาตลอดเลย
พอต้องคิดว่า สิ่งที่อยากทำที่สุดคืออะไร
มันกลายเป็นคำตอบที่ทำให้เราอยากร้องไห้ออกมา
แต่ก็ร้องไม่ออก —


เสียงของเรามันเบากว่าเสียงคนอื่นมาตลอดเลย...
เราอยากทำอะไรกันแน่นะ


อะไรที่ว่า ถ้าไม่ใช่งาน
อะไรที่ว่า ที่ต้องเป็นเรา ที่จะลงมือทำ
อะไรที่ว่า ที่คิดว่าตายไปแล้วไม่ทำต้องเสียดายแน่ๆ


...


ตอนนี้เราตอบตัวเองไม่ได้
แต่อย่างน้อยเราก็ได้รู้แล้วว่า
สิ่งที่เราอยากทำ 
สิ่งที่จะทำให้เรามีความสุขและมีความหมาย 
มันยังไม่ชัดเจนเลย
ไม่ชัดเจนมากพอที่จะทำให้เรามีแรงตื่นขึ้นในเช้าวันใหม่



เราตื่นขึ้นมาทำสิ่งต่างๆ 
เพียงเพราะมันต้องทำ
เหมือนนกที่ต้องออกหากิน
แต่ไร้ซึ่งความหวัง ความฝัน 
หรือความหมายใดใด
เราทำเพียงเพื่อไม่ให้กายเนื้อหนังของเราตายไป
แต่แท้ที่จริงจิตใจและวิญญาณของเรากำลังบุบสลาย...



หัวใจกระตุกเล็กน้อย
ที่ได้รู้ว่าที่ผ่านมามันเป็นแบบนั้น
แต่ก็คงเป็นสัญญาณที่ดี
ที่เราจะได้เริ่มคุยกับตัวเอง
ถามตัวเอง
ฟังตัวเอง


ขอบคุณ #DeadlineAlwaysExists 
ที่ชวนมาคุยกับตัวเอง
ขอบคุณเพื่อนที่ส่งมาให้อ่าน



อย่างน้อยตอนนี้
ก็ได้ยินเสียงของสิ่งมีชีวิตรอบตัว
ดังกว่าเสียงรบกวนในความคิดฟุ้งซ่านกระจัดกระจายของตัวเองบ้างแล้ว



จดหมายฉบับนี้ ฉันขึ้นถึงตัวเอง
ตอนอายุ 26 ปี

หรือ 9603 วัน
หรือ 230481 ชั่วโมง
หรือ 13828881 นาที
หรือ 13828881 วินาที
และเวลากำลังหมุนไปข้างหน้า

...



คำถามที่ตอบไม่ได้ เป็นคำถามสำคัญ
และจำเป็นที่จะต้องเขียนจดหมาย ตอบตัวเอง...
ขอให้เจอคำตอบเร็วเร็ว

—————————
SHARE
Written in this book
I SENT A LETTER TO ME
Writer
PANPANMEME
extraordinary,honey skin ☽
Then I ask, “Why do you care about us humans? Why are you concerned for us weaklings?” ‭‭Psalms‬ ‭8:4‬ ‭

Comments