ล้มเหลว...
ภาพชีวิตที่ค่อยๆ ตกลงอย่างช้าๆ กำลังถูกเรียบเรียงในหัวของผม ภาพมันดูชัดเจนผมพูดอย่างนั้น เมือหลายปีก่อน และผมพึ่งค้นพบว่า สิ่งที่จบปวดที่สุดในวันนั้น มันแค่เศษฝุ่นเมื่อถึงวันนี้...

ความรู้สึึกทรมาน เจ็บปวด แตกสลาย ฯลฯ คงมีอีกหลายคำที่เมื่อก่อนผมคงพยายามหาความหมายให้ความรู้สึกนี้ และสิ่งที่พยายามทำไม่ใช่การลุกขึ้นหลังจากที่ล้ม แต่ผมกลับถีบตัวเองลงไปอีกครั้ง และอีกครั้ง ทำตัวเองให้ต่ำอยู่แบบนั้น เสมือนคนที่พยายามแสดงออกถึงความเจ็บปวดที่แสนโหดร้าย การกระทำนั่นไร้สติ ไร้ทางออก ไร้สิ่งเยียวยา
ทั้งที่ต่อให้เสียใจ ก็แก้ไข้อดีตไม่ได้...
ทุกคนรู้กฎข้อนี้ดี ผมเองก็รู้ แต่ทำไมถึงยังหลอกตัวเอง และทำเป็นเเหมือนว่า ไม่รู้จักกฎความจริงข้อนี้ อดีตคือบทเรียนมันเป็นมากสุดก็ความทรงจำ แต่สิ่งสำคัญคือต่อจากนี้
อย่าให้ปัจจุบันเป็นอดีต และอย่าเอาอดีตมาเป็นปัจจุบัน
SHARE
Written in this book
บางสิ่งที่ยังเหลืออยู่
ความรู้สึกทั้งดีและร้ายที่ล้วนแต่ทำให้เราเรียนรู้และเติบโต ไปเป็นตัวเราในแบบที่เราเป็นอยู่...
Writer
vepsing
ระบายกลายเป็นตัวหนังสือ...
ผมกำลังประติดประต่อชีวิต ที่ขาดหายให้เป็นเรื่องราว...

Comments