Something for knocking me
เธออยากเป็นใคร
บนโลกกว้างใหญ่นี้
 
เธออยากเป็นอะไร
ในอาชีพสิบร้อยพัน

เธอได้ยินไหม
ที่ใดร้องเรียกหา

เธอมองเห็นหรือไม่
ความรักแห่งวิญญาณของเธอ

หลายครั้งที่ฉันแอบอิจฉาคนที่มีดวงใจปราโมทย์
แม้ในท่ามกลางความปวดร้าวของวันคืน
ทำไมเขาและฉันจึงแตกต่างกันมากนัก

หลายครั้งที่ฉันอยู่กลางวงสนทนาของผู้คน
แล้วฉันไม่มีถ้อยคำใดจะเอ่ย

หลายครั้งที่หน้าฉันหัวเราะและยิ้ม
โดยที่ดวงใจชุ่มไปด้วยน้ำตา

ฉันเฝ้ามองชีวิตด้วยความสับสน
คล้ายกับเจ้าชายน้อยที่ตั้งคำถามต่อคนมากมาย
แตกต่างกันตรงที่ฉันโตแล้วและต้องทำงานเลี้ยงชีพ
ชีพที่ยากเกินกว่าจะเข้าใจตนเอง

ฉันเคยอ่านจดหมายฉบับแปลของคาลิล ยิบราน ที่ส่งถึงเพื่อน
และพบว่านักเขียนที่ฉันชื่นชอบก็ไม่ได้สนุกนัก

            ' ในทุกแห่งที่ผมไป มีคนมาเยี่ยมทุกวันทุกคืน แต่ผมไม่มีความสุข งานของผมคืบหน้าอย่างรวดเร็ว แต่ผมก็ไม่มีความสุข วิญญาณผมหิวและกระหายอาหารบางอย่าง แต่ผมไม่รู้จะไปหาที่ไหน วิญญาณคือดอกไม้สวรรค์ที่ไม่สามารถอยู่ได้ในร่มเงา แต่หนามอยู่ทุกหนแห่ง ' 

โอ้ชีวิตนี่หนอ

หากชีวิตเป็นพลังงานซึ่งอะตอมทุกหน่วยในร่างกายของเราเคลื่อนไหวและต่อสู้เพื่อจะมีชีวิต
แล้วเหตุใดวิญญาณของฉันจึงเหงาหงอยสร้อยเศร้าเกินกว่าจะมีชีวา
สีสันกลายเป็นทึมเทา
ถ้อยคำกลายเป็นความเงียบ
ความงามกลายเป็นความมืดบอด
ชีวิตกลายเป็นความว่างเปล่าและน่าเบื่อหน่าย

แล้วใครจะอยากอยู่ต่อไปเล่าแบบนี้

แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังอยู่ (ถอนหายใจเฮือกใหญ่)
ต่อสู้กับความทุกข์ทรมานทางจิตใจ

ดูเหมือนวิญญาณของฉันจะอดอาหารมานาน
นานจนชินกับความหิวโหย
และไม่ปรารถนาอีกต่อไป

อะไรหนอจะช่วยฉันได้บ้าง
อะไรหนอจะเคาะวิญญาณสนิมเขรอะให้กลับมาตื่นตัวอีกครั้ง

เพราะฉันรู้สึกว่าลึกๆ แล้วฉันยังไม่อยากตาย
ฉันแค่ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม
และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัว


SHARE

Comments