แล้วฉันก็แหลกสลายอีกครั้งหนึ่ง
แล้วฉันก็แหลกสลายอีกครั้งหนึ่ง

หลังจากที่อ่านนิยายออนไลน์เรื่องนึงจบ ก็ได้กลับมานั่งคิดทบทวนว่า ความรู้สึกร่วมที่มีมากเหลือเกินในการอ่านนิยายเรื่องนั้นในครั้งนี้มันเป็นเพราะอะไร เพราะนักเขียนเขียนเนื้อเรื่องออกมาได้สนุกมาก หรือว่าเป็นเพราะการใช้ภาษาที่สวยงามที่ทำให้นิยายเรื่องนี้ หรือว่าเป็นเพราะตัวฉันเองที่เข้าไปถึงตัวละครตัวนึงในเรื่องนั้นกันแน่

นิยายเรื่องนี้ก็เป็นนิยายที่มีคนแนะนำให้ไปอ่านหลายรอบแล้ว มีแต่คนบอกว่าสนุก ภาษาสวย อ่านแล้วใจฟู ดราม่านิดหน่อย น้ำตาซึมเล็กๆ แต่ไอเราก็ไม่ได้อ่านสักทีเพราะหาจังหวะเหมาะๆไม่ได้เลย 

วันนี้ว่างแล้วทั้งที ลองอ่านสักหน่อยก็แล้วกัน...

ผ่านไปสามชั่วโมงครึ่ง ก็อ่านจบ ทั้งๆที่ตอนจบมันดีนะ แฮปปี้เอนดิ้งเลย แต่ทำไมเรานังมีความรู้สึกแปลกๆในใจก็ไม่รู้

ไม่ใช่เพราะตอนจบไม่ถูกใจ แต่เป็นความรู้สึกที่เหมือนโดนคนอ่านใจมากกว่า เป็นการอ่านใจที่เราคาดไม่ถึงว่าจะมีคนเข้าถึงความรู้สึกนี้ คาดไม่ถึงว่าจะมีคนที่ตีแผ่ตัวตนของตัวละครออกมาได้คล้ายตัวเราขนาดนี้ ทั้งๆที่คนที่อ่านใจคนนั้น ไม่รู้จักเราด้วยซ้ำ ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยอ่านนิยายของเขามาก่อน ชื่อจริงที่ไม่ใช่นามปากกายังไม่รู้เลย...

นิยายที่ว่าก็เป็นนิยายรักธรรมดา ที่มีทั้งความเขิน ความตลก ความเศร้า แล้วก็จบแฮปปี้เอนดิ้งธรรมดา
แต่ที่ไม่ธรรมดามากๆในความคิดเราคือตัวละครตัวเอกในเรื่องนั่นแหละ 

ไม่ธรรมดายังไงหรอ ก็ตรงที่เรากับตัวละครตัวนี้มันเหมือนกันมากทั้งความคิด ปมในใจ ความรู้สึกต่างๆ เหมือนกันมากเลย ต่างแค่ไม่ใช่เพศเดียวกันแค่นั้นแหละ

แล้วฉันมาend upที่แหลกสลายได้ยังไงหรอ เนี่ยกำลังจะเล่า

หลังจากที่อ่านนิยายไป แล้วก็มีความรู้สึกค้างๆที่ว่านั้น เลยทำให้อยากนั่งตกตะกอน แล้วรีวิวนิยายให้เพื่อนๆในอินสตาแกรมฟังมั้งเลยทำให้จู่ๆก็แหลกสลายอย่างฉับพลัน

ตัวเอกของละครเรื่องนี้ มีปมหลังมาจากความรักที่ไม่สมหวัง จนทำให้จะฆ่าตัวตาย แต่ไม่สำเร็จ ไม่พอนะ รอดจากความตาย ตื่นมาได้ไม่ทันไร พ่อก็มาฟาดซ้ำ สิ่งที่เขารู้สึกคือ เขาที่เป็นลูกคนเดียว ทำให้พ่อแม่เขาผิดหวัง และเขากลายเป็นคนที่ไม่เป็นที่ต้องการ โดยที่เขาไม่รู้ตัวว่าสิ่งนี้มันกลายเป็นกำแพงให้เขาไปโดยไม่รู้ตัว กำแพงที่จะกั้นเขาในการเปิดใจรักใครอีกครั้งอย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะครั้งล่าสุดที่รักใคร เขารักสุดกู่ จนกู่ไม่กลับ แต่ผลจากความรักครั้งนั้นมันไม่ใข่ตอนจบที่สวยงาม มันเจ็บปวด และเป็นแผล แผลที่เหวอะหวะ และหายช้ากว่าปกติ มันทำให้เขากลายเป็นคนที่ใครๆก็เข้าไม่ถึงใจ จนมาเจอกับตัวเอกอีกคน ที่เริ่มจากการเป็น Friend with benefits โดยที่ไม่รู้ตัวว่าความสัมพันธ์นั้นก่อตัวเป็นความรัก ที่แม้จะต้องแตกหักกันไปครั้งนึง แต่ก็ได้กลับมาเจอกันใหม่ 
เพราะนิยายเรื่องนี้มันมีจุดเปลี่ยนที่ทำให้เรื่องราวที่มันแย่ กลับมาเป็นดีอีกครั้ง คือตอนที่พ่อของตัวเอกคนนั้น ได้กลับมาปรับความเข้าใจ กลับมาปลดล๊อคทุกความคิดของตัวคนเป็นลูกที่ได้แค่สงสัยและคิดเองเออเองมาตลอดว่า พ่อแม่ไม่รัก พ่อแม่ผิดหวังในตัวเขา และพ่อแม่ไม่ต้องการเขา เขาทำอะไรก็ดูแย่ไปหมดในสายตาพ่อแม่ ว่ามันไม่จริง ตัวเขาเป็นทุกอย่างของพ่อแม่ เป็นที่รัก ที่ต้องการและเป็นคนที่ได้รับการยอมรับมาเสมอ แค่พ่อเขาไม่เคยบอกให้รู้แค่นั้นเอง แล้วตัวเอกก็ได้ปลดล๊อคทุกอย่าง พังทลายกำแพงที่สร้างไว้มานาน แล้วก็ได้รักอย่างไม่มีเงื่อนไขอย่างไม่เจ็บปวด แล้วเรื่องราวมันก็จบลงอย่างสวยงาม


แต่พออ่านนิยายจบแล้วย้อนกลับมามองตัวเองก็จุกๆอยู่
เพราะชีวิตเรามันไม่ใช่แบบนั้น 

เราก็มีปมจากความรักที่มันไม่สมหวังมาหลายครั้ง รักใครก็รักจนสุดกู่ทุกครั้ง แต่ก็ผิดหวังมาตลอด และมันทำให้เรารู้สึกว่า เราไม่เป็นที่ต้องการ ไม่เป็นที่ยอมรับอยู่ดี

และสิ่งนั้นมันทำให้เรากลายเป็นคนแบบนี้ คนที่ทรีตคนอื่นให้เขารู้สึกว่าเขาเป็นที่ยอมรับและเป็นที่ต้องการสำหรับคนๆนึงเสมอ เพื่อที่ว่าไม่อยากให้เขาต้องมาเผชิญกับความรู้สึกที่เรารู้สึกอยู่ตอนนี้ 


ความรู้สึกที่ไม่เป็นที่ต้องการน่ะ มันเจ็บปวดมากเลยนะ
ถึงต่อหน้าสาธารณชนจะทำตัวปกติ ไม่สนไม่แคร์แค่ไหน แต่ลึกๆในใจมันโคตรจะทรมาน

ถามว่ารู้มั้ยว่ามันไม่ดีที่คิดว่าตัวเองเป็นแบบนั้น รู้แหละ แต่ทำไงได้หล่ะ คนมันมีปม

แต่เราไม่มีจุดพลิกความคิดเหมือนในนิยายที่จุดที่เป็นปัญหาจริงๆคือความสัมพันธ์ของคนในครอบครัว แล้วก็ได้รับการแก้ไขอย่างถูกต้องโดยการคุยปรับความเข้าใจกันแบบนั้น 
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปมปัญหาที่ลึกที่สุดที่เป็นปัญหาของความคิดแบบนี้มันคืออะไร เกิดขึ้นเพราะใคร เกิดขึ้นเมื่อไหร่ ก่อตัวมานานหรือยัง แต่รู้ตัวอีกทีก็มีความคิดแบบนี้เต็มหัวไปหมด และเอามันออกไปจากสมองไม่ได้เลย
เราเลยไม่รู้ว่าเราจะสามารถก้าวข้ามผ่านความคิดความรู้สึกแง่ลบที่มีต่อตัวเองแบบในนิยายได้หรือเปล่า หรือจะทำมันได้ยังไง ทำได้แค่ภาวนาให้มันผ่านไปเร็วๆ

เพราะเราก็เกลียดความรู้สึกแบบนี้จะตายอยู่แล้วเหมือนกัน


มันอึดอัด มันทรมาน มันเจ็บปวด มันเศร้า ทุกอย่างมันเอ่อล้นขึ้นมาจนทำให้ขอบตาร้อนผ่าว

ในใจก็หวังว่าจะมีเพื่อนเข้าใจในความรู้สึกเราตอนนี้ และส่งข้อความปลอบประโลมอย่างใจดีว่าฉันต้องการแกนะเว้ย ฉันเข้าใจแก ไม่เป็นไรนะ ฉันอยู่ตรงนี้ไงแก

แต่มันไม่มี ไม่รู้ว่าเพราะเราสื่อสารออกไปไม่เคลียร์ หรือว่าไม่มีใครใส่ใจกับสิ่งที่เราเขียนไปกันแน่
ยิ่งตอกย้ำความคิดที่มีว่าฉันไม่เป็นที่ต้องการ ไม่มีใครเข้าใจและใส่ใจจะรับฟัง ให้มันฝังลึกลงไปในใจ

พอเขียนมาถึงตรงนี้ หัวใจเราก็แหลกสลายอีกครั้งหนึ่ง

แหลกสลายจากความเกลียดชังความคิดแย่ๆที่มีต่อตัวเอง ที่เกิดจากตัวเอง
แหลกสลายจากความคิดที่ว่าไม่มีใครต้องการเรา
แหลกสลายจากความคิดที่ว่าถ้าวันนึงเราหายไป คนที่เรารักจะตามหาเรามั้ย เราสำคัญพอต่อความพยายามในการดึงรั้งไว้ไม่ให้แหลกสลายไปมากกว่านี้หรือเปล่า

แล้วฉันก็แหลกสลายอีกครั้งหนึ่ง
อีกครั้งหนึ่ง
และอีกครั้งหนึ่ง
จนเหมือนตัวตนที่แหลกสลายจนไม่มีชิ้นดีนี้ จะไม่มีวันกลับไปดีเหมือนเดิมได้


ถ้าขอพรได้สักข้อหนึ่งตอนนี้ คงจะไม่ขออะไรมากไปกว่าให้การแหลกสลายของฉันมันหยุดลงเสียที
ขอได้ไหม ขอให้มันจบลงสักที.









SHARE

Comments

rainnibb
15 days ago
แม้ว่าจะผ่านการแตกสลายมาหลายครั้งขนาดนั้น คุณก็ยังอยู่ตรงนี้
ถ่ายทอดเรื่องราวออกมาเป็นตัวอักษรได้ลึกซึ้งมากๆเลยนะคะ
คุณเก่งมากๆแล้ว
ถ้ามองไปรอบๆตัวแล้วไม่มีใครรัก อย่าลืมรักตัวเองนะคะ
เริ่มจากการรักตัวเอง มองในสิ่งที่ตัวเองทำได้ดี ทุกคนมีดีกว่าที่เราคิดนะ
ถ้ารักตัวเองแล้ว สิ่งดีๆจะตามมาจริงๆค่ะ 

จากคนที่เคยผ่านการแตกสลายมาเช่นเดียวกัน ^^
Reply
Panlan
12 days ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ จะรักตัวเองให้มากขึ้นนะคะ :)
peace_
6 days ago
แตกสลายซ้ำๆ จนรู้สึกว่าเราเกิดมาเพื่อแตกสลายเหรอ
Reply