หยดน้ำตาเบื้องหน้าแท่นบรรทม.
     ข้าแต่ราชาแห่งยมโลก หากข้ามอบชีวิตและภักดี     ท่านจะตอบแทนด้วยความรักหรือความชัง
 น้ำตาไหลรินหยดแล้วหยดเล่า ความรู้สึกที่ไม่เป็นลายลักษณ์อักษรเกาะกุมตามก้านสมอง ความเศร้าไม่ทราบขนาดขยายตัวอย่างรวดเร็ว เริ่มจากจุดเล็กๆ บนหัวใจ และลุกลามเรื่อยไล่ไปตามปลายนิ้ว

 เสี้ยวหนึ่งของตัวตนถูกตั้งคำถาม มีจุดไหนในชีวิตที่ดำเนินไปอย่างผิดพลาดหรือเปล่า? แก่นแกนของตัวฉันนั้นคืออะไร ไม่ใช่เพราะโควิดหรอกที่ทำให้เปลวไฟในชีวิตหยุดชะงัก แต่เป็นเพราะตัวฉันที่ไม่อาจจับต้องความประสงค์ส่วนลึกในตัวตนได้แม้สักซีก

 เราทำอะไรอยู่แล้วต้องการอะไรวะ... ตะโกนอย่างนั้นแต่เสียงตอบกลับมีเพียงความเงียบ ฉันหยุดยาได้กว่าสองเดือนแล้ว และกำลังจะได้รู้ในเร็ววันนี้ว่านั่นมันงี่เง่าจริงหรือเปล่า 
ฉันเข้มแข็งพอจะมีชีวิตอยู่ แต่อ่อนแอเกินกว่าจะตาย
 ฉันชักจะไม่แน่ใจกับตัวเองเสียแล้ว ไม่รู้ว่าความรู้สึกกับไม่รู้สึกมันต่างกันมากแค่ไหน บางครั้งเหมือนกายนี้จะอัดแน่นไปด้วยความโกรธ เกลียด รัก หลง แต่บางขณะกลับว่างเปล่าเสียจนน่าตกใจ แม้แต่จะโกรธก็ยังไม่มีแรงด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะใจดี แต่ฉันไม่รู้ว่าการโกรธนั้นต้องเป็นยังไง ความรักนั้นรู้สึกแบบไหน แม้แต่ความเป็นห่วงตัวฉันเองก็รู้สึกแค่ว่าเคยรู้จัก... แต่ทำไม่เป็นอีกแล้วล่ะ 

 เพราะได้เป็นที่รักของราชาแห่งยมโลกหรือเปล่า ท่านจึงตอบแทนด้วยความรัก ให้ร่างนี้ไม่จำเป็นต้องเจ็บปวดจากความรู้สึกนับพันประการ หรือเพราะโดนชิงชัง จึงถูกริบความรู้สึกทั้งปวงไปเสีย ไม่ยินดียินร้ายและไม่อาจชื่นชมยินดีต่อสิ่งใดเช่นกัน เพราะที่ผ่านมาฉันมักใจร้ายและเย็นชางั้นหรือ เพราะฉันเป็นนักสะสมความเกลียดหรือเปล่า ตัวตนอันขุ่นคลั่กนั้นจึงสะดุดตาท่านผู้ทรงศักดิ์ 

    แต่ก็มิอาจทราบได้ ว่านี่คือบทลงโทษหรือรางวัล 
        เป็นบทสรุปแห่งความรักหรือความชััง.

SHARE
Writer
podjamild
นักเรียนการละคร
ig : podjamild เพราะที่นี่มีเพียงตัวอักษร

Comments