เป้าหมายเหมือนกับการเล่นกีฬา
        การเล่นกีฬาที่ว่าคือการเล่นบาส ที่ว่ากล่าวไปอย่างนั้นเป็นเพราะ บาส เป็นกีฬาที่สามารถเล่นคนเดียวได้ เล่นเป็นทีมได้ เป็นกีฬาที่ต้องใช้ความอดทน ความพยายาม และที่สำคัญที่สุดมันคือการได้เอาชนะใจตนเองผ่านการโยนให้ลงห่วง

        เวลาเล่นบาสเราต้องมีจังหวะในการโยนให้ลงห่วง ห่วงก็เปรียบเสมือนกับเป้าหมายที่เราต้องพุงชน ใช้แรงมากไปก็เลยห่วง ใช้แรงน้อยไปก็ไม่ถึง เราต้องกะจังหวะให้ดีลองผิดลองถูกด้วยวิธีการของตนเองและการยืนเล่นแต่ละตำแหน่งก็ย่อมมีความยากที่แตกต่างกัน เหมือนกับจังหวะชีวิตบางจังหวะก็อยู่ใกล้เป้าหมาย บางจังหวะก็อยู่ไกลแสนไกลจากเป้าหมาย ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่จังหวะเวลาพร้อมทั้งตำแหน่งในการเล่น เราไม่สามารถใช้กำลังได้เท่าเดิม ต้องมีผ่อนบ้าง ออกแรงมากกว่าปกติบ้างเพื่อที่จะนำไปสู่เป้าหมายที่รออยู่ข้างหน้า

         กว่าจะประสบความสำเร็จในการโยนลงห่วงนั้น มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแต่มันต้องมีองค์ประกอบในการสะสมทั้งประสบการณ์ สะสมระยะเวลาในการฝึกซ้อม ให้เราเกิดความเคยชินในการเล่นไปเรื่อยๆ รู้จังหวะมากขึ้น บางคนอาจใช้เวลามากกว่าคนอื่น บางคนก็อาจใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็ทำได้ดี แล้วมันจะมีผลอะไรหากเราเล่นบาสได้ชำนาญแต่ขาดมิตรภาพในการร่วมสนุก
  
         แน่นอนว่า การเล่นบาสเราอาจสะสมประสบการณ์ให้โยนลงห่วงเพียงผู้เดียวได้ แต่หากมีคนมาเล่นบาสด้วยสะสมประสบการณ์พร้อมกับเราย่อมสนุกกว่าการเล่นคนเดียว จริงไหมละ???? 
 
                                                        #อดทนให้มากนะ แล้วอย่าลืมคนรอบข้าง :)

          
SHARE
Writer
nevenlong
collegian
ความฝันคือสิ่งที่มนุษย์ทุกคนสามารถวาดอนาคตด้วยตนเองได้ แต่หากมองย้อนในโลกของความเป็นจริง เราจำเป็นต้องปรับตัวอย่างมากเพื่อให้ไปถึงความฝันของเรา ด้วยวิธีที่เรามักคุ้นชินกันมาก นั้นคือ "ความพยายาม"

Comments