ตัวเองในเวอร์ชั่นที่เก่งกว่าเดิม



ตัวฉันตอนอายุ20ปี ไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากตอนอายุ 7ขวบ 10ขวบ 15ปี หรือเมื่อปีที่แล้วเลย ไม่ว่าเวลาจะผ่านมาแค่ปีเดียว หรือหลายปีแล้ว ตัวฉันก็ยังเป็นคนคนเดียวกับในอดีต

ฉันเคยคิดว่าคนที่อายุ20ปีแล้ว ต้องมีความเป็นผู้ใหญ่มากๆ ต้องทำงานเป็น ไม่กินขนมขบเคี้ยว และไม่กินน้ำหวานนอกจากกาแฟ

แต่พอได้มาอยู่ในจุดๆเดียวกัน

ฉันยังคงมีความสุขเวลาที่ได้กินเลย์ห่อละ20บาท
ยังคงรู้สึกสดชื่นและยิ้มออกเวลาที่ได้กินชาเย็น
ยังคงมีความรู้สึกอยากกินขนมเบื้องที่ทาครีมเยอะๆ
และยังคงตื่นเต้นเวลามีคนถามว่าเธอชอบบาร์บี้เรื่องไหนมากที่สุด

ไม่มีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย ฉันยังเป็นฉันคนเดิม เพียงแต่มันมีสิ่งที่ฉันต้องรับผิดชอบมากขึ้น และมีสิ่งที่จะต้องทำให้ได้ก็เท่านั้นเอง

จากที่เคยข้ามถนนไม่เป็น และกลัวการข้ามถนนมากๆ ฉันต้องเรียนรู้ที่จะข้ามมันให้ได้เวลาที่แม่ไม่อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นฉันก็จะไม่ได้ก้าวไปไหนเพราะข้ามถนนไม่เป็น

จากที่เคยกลัวหมึกที่เลอะมือจะล้างไม่ออก พอได้เรียนรู้ว่าเดี๋ยวพอไปล้างมือมันก็ออก ฉันก็กล้าที่เอาหมึกไปเขียนมือเล่น

จากที่เคยเปิดเตาแก๊สไม่เป็น ฉันก็ต้องเรียนรู้ที่จะต้องเปิดมันให้ได้เพื่อต้มมาม่า หรือเจียวไข่กินเองเวลาที่แม่ไม่อยู่

ทุกอย่างคือการเรียนรู้
การที่เราได้เรียนรู้มันคือการเติบโต
เติบโตไปอีกขั้น

เติบโตแล้วทำในสิ่งเคยทำไม่ได้ แต่ตัวเรายังคงไม่เปลี่ยนไป

..ถึงทุกคนที่เผลอกดเข้ามาอ่าน ไม่ว่าจะด้วยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจก็ตาม

ขอให้ทุกคนเรียนรู้และเติบโตอยู่เสมอ
เติบโตเป็นคนที่เก่งและมีความสามารถ
ถูกโอบกอดด้วยความสุขกับสิ่งเล็กๆน้อยๆที่เคยมี
สิ่งที่ยังทำไม่ได้ในวันนี้ ก็ขออย่าให้ท้อแท้ ให้เวลาตัวเองได้เรียนรู้

ขอให้วันพรุ่งนี้มีตัวคุณในเวอร์ชั่นที่เก่งกว่าเดิมนะ
                                  
                                  : )
                        











SHARE
Written in this book
ณ ห้วงเวลาหนึ่ง
" ความคิดที่โลดแล่นในห้วงเวลาหนึ่ง อีกสองนาทีเราอาจลืมและมันอาจจะไม่ผุดขึ้นมาอีก จึงเขียนขึ้นมาให้เราตระหนักได้ว่าในชีวิตหนึ่งเราคิดอะไรบ้าง หากได้วนกลับมาอ่านอีกครั้ง ความรู้สึกก็จะยังคงอยู่ "
Writer
yachapatsu
Dreamer
# นักพูดในใจ

Comments