พบ เพื่อ พราก
บางความทรงจำ เจ็บปวดแต่ก็งดงาม หัวใจของคน ๆ นึงมันมีที่ว่างให้ความเสียใจเท่าไหร่กันนะ ?
แล้วน้ำตาของการจากลามีกี่ลิตร ต้องร้องไห้เยอะแค่ไหนจึงจะหมดไป ?
ช่วงชีวิตของคน ๆ นึงจะทนรับความเจ็บปวดจากการจากลาได้กี่ครั้งกัน กว่าใจจะสลาย ?

          หลายครั้งที่ฉันชอบคิดถึงคำถามยอดฮิต คนเราเกิดมาทำไม ? คำตอบของแต่ละช่วงชีวิตก็จะต่างกันออกไปตามสถานการณ์ตอนนั้น ช่วงม.ต้นที่ชีวิตพลิกผันต้องเจอกับความยากลำบากมาก ๆ ฉันคิดย้อนกลับไปช่วงที่ผ่านมาที่ชีวิตดีไปหมดทุกอย่าง แล้วกลับมาคิดว่าคนเราคงเกิดมาเพื่อเล่นเกมกับธรรมชาติ แพ้ก็เริ่มใหม่ ฝ่าด่านไปเรื่อย ๆ ชนะแค่ไหนก็ไม่สิ้นสุด นอกจากตายแล้วยอมออกจากเกมไปซะ
             ครั้งหนึ่งตอนม.ปลาย ฉันเคยคิดว่าชีวิตเกิดมาเพื่อทดแทนบุญคุณ เกิดปุ๊บติดหนี้ปั๊บ ใช่แล้ว นั่นคือช่วงที่ฉันงอนแม่ แต่แป๊บเดียวฉันก็คิดได้ว่าไม่มีใครบังคับ หรือบอกเราสักนิดนี่นาว่าต้องตอบแทนบุญคุณ นั่นมันอยู่ที่ใจต่างหาก ก็การได้ตอบแทนบุญคุณคนมันทำให้เราสบายใจนี่นา ฉันเลยสรุปใหม่ว่าเราเกิดมาเพื่อวัดคุณธรรมในใจตัวเองเพราะเรารู้สึกดีตอนทำดี เราก็จะทำไปเรื่อย ๆ และอยากบอกคนอื่นด้วยว่าทำอย่างนี้มันดีนะ ฉันเลยได้ข้อสรุปใหม่ว่าเราเกิดมาเพื่อสืบต่อคุณธรรมให้ดำรงอยู่ต่างหาก
          เวลาของชีวิตผ่านไป ฉันก็ได้คำตอบของคำถามเพิ่มเรื่อย ๆ หนึ่งในคำตอบนั้นคือคนเราอาจจะเกิดมาเพื่อรับรู้ความเจ็บปวดของการจากลาแหละมั้ง ทั้งจากเป็น และจากตาย ก็ใครกันล่ะไม่เคยต้องลาจากคนหรือสิ่งอันเป็นที่รัก ไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม

          17 ปีที่แล้วฉันเรียนรู้การลาจากสิ่งที่รักครั้งแรก เมื่อที่บ้านเอาแมวที่ฉันรักมาก ๆ ไปปล่อย เพียงเพราะมันมีลูก และเพื่อนบ้านบอกว่ามันรบกวนเขา ตอนนั้นยังเด็กฉันไม่เข้าใจเหตุผลอะไรเลย รู้แต่ว่าทุกคนใจร้ายแยกฉันจากเพื่อนที่ฉันรักที่สุด ฉันร้องไห้หลายวันจนฉันลืม 
          ต่อมามีคนเอานกเอี้ยงมาให้ฉัน ฉันเลี้ยงมันอย่างดี พูดกับมันทุกวัน จนวันหนึ่งฉันเห็นมันไม่เกาะคอนเหมือนเดิม พอจับมันออกมาฉันจึงรู้ว่ามันตาย วันนั้นฉันกับพี่ข้างบ้านขุดหลุมฝังศพนกด้วยน้ำตา เอาดอกไม้มาวางให้ที่หน้าหลุม แต่ด้วยความเป็นเด็กไม่นานฉันจึงหายเศร้า
         เวลาผ่านไปจนฉันอยู่ป.5 พี่สาวไปซื้อลูกหมาสีดำตัวน้อยมา ด้วยความเป็นครอบครัวตัวอ. เราจึงตั้งชื่อมันว่าออมสิน หมาน้อยกลายมาเป็นเพื่อนรักของฉัน ทุกวันมันจะรอฉันกลับจากโรงเรียนแล้วเราจะเล่นกัน จนวันหนึ่งพี่สาวบอกว่ายกเจ้าออมสินให้เพื่อนอีกคนแล้ว ตอนนั้นฉันร้องไห้อีกครั้ง ไม่เคยเข้าใจความคิดผู้ใหญ่เลยว่าทำไมถึงเห็นว่าการเลี้ยงหมาตัวเดียวมันยากขนาดนั้น ทั้งที่เป็นฉันที่ตื่นตีห้ามาเล่นกับมัน นั่งเฝ้ามันกินข้าว และตอนเลิกเรียนก็เป็นฉันที่อยู่กับมัน นับแต่นั้นมาฉันก็คิดเลยว่าจะไม่เลี้ยงอะไรอีกแล้ว 
          จนช่วงม.ปลาย หมาของเพื่อนออกลูก ฉันจึงไปขอมาเลี้ยง เจ้าหมาน้อยสีน้ำตาลอ่อนที่แสนน่ารักตัวนั้น ฉันถูกชะตากับมันมาก และตั้งชื่อว่ามอคค่าตามชื่อหมานางเอกเอ็มวีของวงแอมไฟน์ กับมอคค่านี่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเยอะมาก 1 ปีที่ชีวิตมีมอคค่าเป็นครอบครัว คอยเฝ้าตอนทำสวนกับพ่อ อยู่ด้วยตอนฝึกเล่นกีตาร์ ทุกครั้งที่ฉันดีดอูคูเลเล่เพลง I’m your มอคค่าอยู่ที่ไหนก็จะวิ่งมาทันที ทุกคนแถวบ้านรักมันมากเพราะเป็นหมาน้อยร่าเริง ตลก ขี้งอนด้วย แต่เช้าวันหนึ่งมอคค่าวิ่งมาดึงฉันไปเล่นด้วย แต่วันนั้นฉันจะไปรับจ้างเกี่ยวข้าวจึงไม่ได้เล่นกับมัน แป๊บเดียวฉันก็ได้ยินเสียงหมาร้อง ตอนนั้นเข่าอ่อนเลยเพราะจำเสียงมอคค่าได้ขึ้นใจ ไม่นานพ่ออุ้มร่างมอคค่าที่ถูกรถชนมา เป็นอีกครั้งที่ฉันได้ฝังศพสัตว์เลี้ยง พ่อฝังมอคค่าไว้ใต้ต้นทานตะวันที่พ่อใช้เป็นสัญลักษณ์แทนตัวฉัน เพื่อให้มอคค่าอยู่ในความทรงจำของฉัน คงไม่ต้องบอกว่าการเสียมอคค่าไปครั้งนี้ฉันเสียน้ำตาไปมากกว่าทุกครั้ง แม้ถึงทุกวันนี้ยามนึกถึงฉันยังน้ำตาซึมไม่หาย
          แล้วก็ถึงวันของการจากลาที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตฉัน วันที่พ่อเสีย ฉันบอกได้เพียงว่า ความรู้สึกโลกถล่มแผ่นดินทลายเป็นยังไงนั้น ฉันได้เจอมันแล้ว และแรงสะเทือนนั้นยังสั่นแรงมาจนถึงทุกวันนี้

          ทุกการจากลามันโคตรจะเจ็บปวด แม้จะรู้ว่ามีพบต้องมีจากแต่เรายังแสวงหาสิ่งต่าง ๆ มาผูกกับใจไม่รู้จักจบสิ้น เช่นตอนนี้
          นี้เป็นอีกวันที่ฉันต้องลาจากเจ้าหมาน้อยที่เพิ่งได้มาไม่นาน หลายครั้งที่คิดว่าจะชินกับการเกิด แก่ เจ็บ และตาย แต่ครั้งนี้ทำให้รู้ว่าใจฉันมันไม่เคยแข็งขึ้นเลยสักนิด หมาน้อยป่วย ร้องด้วยความเจ็บปวด ฉันพามันไปหาหมอ หมอบอกให้รอ ใช่ ฉันรอ รอให้เจ้าตัวน้อยค่อย ๆ หมดลมหายใจโดยที่ช่วยอะไรไม่ได้เลย เวลาที่ฉันกับเจ้าหมาน้อยอยู่ด้วยกันอาจจะไม่นาน แต่ทุกวันที่อยู่เราอยู่ด้วยกันเกือบ 24 ชม. ความรักที่บริสุทธิ์มันไม่ต้องใช้เวลาเลย 
          วันนี้ฉันร้องไห้ไปมาก จนช่วงขณะหนึ่งคิดขึ้นมาว่าทำไมทุกคนต้องมาเจอความเจ็บปวดแบบนี้ คนเรามันทนรับความสูญเสียได้กี่ครั้งกัน น้ำตามีไว้สำหรับการจากลามากแค่ไหนนะ ฉันจะเป็นคนสุดท้ายที่เจ็บปวดได้รึเปล่า   ต่อไปไม่ต้องมีใครในชีวิตดีไหม จะได้ไม่มีใครต้องเจ็บปวดเพราะฉันเป็นเหตุอย่างที่ฉันเจ็บตอนนี้ แต่เมื่อผ่านไปสักพักฉันก็ได้คิดว่าความเจ็บปวดมีมากก็จริงแต่ภาพจำที่มีความสุขมันก็ไม่น้อยไปกว่านั้นเลยสักนิด ขอบคุณที่มาเป็นรอยยิ้มให้ในชั่วขณะหนึ่งของชีวิต ไปเป็นดวงดาวน้อย ๆ อยู่ข้าง ๆ พ่อกับพี่มอคค่านะ...เจ้าคัตเตอร์

.................

บางความทรงจำแม้จะเจ็บ แต่ก็โคตรอบอุ่น และสวยงาม
                                                                                                
                                                                                                 บันทึกการลาจาก
                                                                                              31 พฤษภาคม 2563


SHARE
Writer
Pisita
Kruthai@KKU
hope..

Comments