กระบองเพชร

ไม้ประดับสีเขียวรูปทรงอ้วนป้อม มีหนามแหลมคมปกคลุมทั่วลำต้น กระถางที่เหมือนมีกรวดหินอยู่มากกว่าสัดส่วนของดิน

'กระบองเพชร​' นั่นคือชื่อเรียกของสิ่งของที่ได้รับมาจากคนที่ฉันรักในวันเกิดครบรอบ21ปีของฉัน เขาคนนั้นให้สิ่งนี้เอาไว้ก่อนที่เขาจะสะพายกระเป๋าเป้ใบใหญ่แล้วจากไปพร้อมกับขบวนรถไฟที่เทียบชานชาลา​ในเวลาบ่ายโมงยี่สิบ

แดดร้อนเหลือเกิน... แม้แดดจะร้อนจนรู้สึกแสบผิว แต่ฉันยังคงสัมผัสได้ถึงปลายนิ้วของฉันที่เย็นเฉียบ ทั้งๆที่ฉันพยายามควบคุมอารมณ์นี้เอาไว้แล้วแท้ๆ แต่ทว่ากลับไม่สามารถควบคุมความรู้สึกนี้เอาไว้ได้จริงๆ....
ฉันขบเม้มริมฝีปากของตัวเองเพื่อบีบกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา สีหน้าของฉันคงจะดูน่าอายจนอยากมุดหัวลงดินแน่ๆ หากปล่อยให้เขาเห็นสีหน้าแบบนี้ของฉันคงไม่กล้ามาพบหน้ากับเขาอีกแล้วล่ะ

แต่ว่า... ไม่เอานะ
ฉันยังอยากพบเขาอยู่ ฉันยอมให้เขาล้อที่ฉันทำหน้าตาแบบนี้ไปตลอดชีวิตเลยก็ได้ แต่ว่าอย่าไปไหนเลยนะ!

"อย่าร้องไห้สิ เดี๋ยวผมก็เผลอล้อคุณจนลูกบวชหรอก"

'ล้อเลยสิ! จะล้อจนฉันแก่เป็นยายเฒ่าเลยก็ได้ แต่อย่าไปไหนเด็ดขาดนะ!!'​ ทั้งๆที่อยากจะพูดตอบกลับไปว่าแบบนี้แท้ๆ แต่น้ำตายังร่วงเผาะๆจนเงยหน้ามาพูดอะไรไม่ได้ได้สักประโยค น่าสมเพชตัวเองชะมัด...

"นี่ของขวัญวันเกิดของคุณนะ ผมพยายามอยู่ให้ถึงวันเกิดของคุณเพื่อที่จะได้มอบเจ้านี่ให้คุณกับมือเลยนะเนี่ย ลืมตาขึ้นมาดูมันสักหน่อยสิ" 
เขาส่งยื่นกล่องของขวัญที่ถูกห่อด้วยกระดาษสีสวยมาตรงหน้าของฉันที่ยังคงก้มหน้าก้มตาร้องไห้อยู่ สีที่ดูโดดเด่นของมันสะท้อนกับหยดน้ำใสที่เอ่อล้นคลอเบ้าตาของฉันจนทำให้ต้องเอามือปาดมันออกเพื่อให้สามารถดูสิ่งนั้นได้ชัดเจนขึ้น

"นี่คือสิ่งที่ผมอยากบอกกับคุณ"
 เขานำผ้าเช็ดหน้าผืนบางๆขึ้นมาช่วยซับน้ำตาให้ฉัน ก่อนที่จะยัดกล่องของขวัญขนาดพอดีฝ่ามือลงให้มือทั้งสองข้างที่ถูกรวบขึ้นมา

 "แล้วผมจะกลับมาในวันที่ดอกของมันเบ่งบาน..." 

คำพูดสุดท้ายถูกทิ้งไว้ และในที่สุดเขาก็หันหลังเดินขึ้นไปบนขบวนรถไฟที่จะมุ่งไปคนละทิศกับที่ที่เขาเคยอยู่ น้ำตาของฉันยังคงรินไหล แม้รถไฟขบวนนั้นจะลับสายตาไปแล้ว... 

แต่นั่นก็แค่เรื่องที่ผ่านมานานมากแล้ว นานจนอายุฉันย่างจะเข้าเลขสามมีงานมีการทำจนเกือบจะเกือบลืมไปแล้วว่ายังรอเขาอยู่ พอมานึกๆ ดูในวันนี้ เขาคนนั้นต้องการจะบอกอะไรกับฉันผ่านจากกระบองเพชรต้นนี้กันนะ?

'อยากให้ฉันอดทนรอเขาเหมือนกระบองเพชรที่อดทนกับทุกสภาพแวดล้อมที่ไม่มีปัจจัยสำคัญมากพอ?'​  

'ฉันเคยทำให้เขาเจ็บปวดเหมือนกับโดนหนามกระบองเพชรทิ่ม?'​ 

อันที่จริงฉันก็เคยทำอะไรแสบๆกับเขาไปมากอยู่เหมือนกัน ไม่น่าแปลกหากเขาจะตั้งใจบอกกับฉันเหมือนกับประโยคหลังจริงๆ
แต่ที่ฉันเคยรู้อีกอย่างหนึ่งตั้งแต่วันแรกๆที่ได้รับต้นกระบองเพชรมาก็คือ... 

กระบองเพชรต้นนี้ เป็นพันธุ์ที่ไม่สามารถออกดอกได้...


"ขอบคุณสำหรับคำตอบ" 
การ์ดสุขสันต์วันเกิดโง่ๆที่เปื่อยยุ่ยตามกาลเวลาถูกจับยัดลงในที่ที่มันควรอยู่อีกครั้ง พร้อมกับสีหน้ามุ่ยๆ ของฉันที่ดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์เสียเท่าไหร่


ฉันเป็นคนโง่เขลา ส่วนเขาเป็นคนขี้ขลาด


SHARE
Written in this book
SHORT STORY
รวมเรื่องสั้นตามอารมณ์ที่อยากเสกสรรปั้นแต่ง เรื่องราวน้อยๆในความคิดยามว่าง เรื่องของใครสักคนที่ไม่ใช่เรื่องของเรา

Comments

heysundae
20 days ago
เธอคะ เค้าชอบการเขียนของเธอมากเลย คอยติดตามอยู่นะคะ : — )
Reply
MindAlice
20 days ago
ดีใจที่ชอบนะคะ ขอบคุณมากค่ะ:)​ 💕
wipwap
15 days ago
มันเศร้ามากๆเลย ;-; ถ้าเราเป็นคนที่ได้รับคงจุก ชอบมากเลยค่ะ
Reply
wipwap
15 days ago
มันเศร้ามากๆเลย ;-; ถ้าเราเป็นคนที่ได้รับคงจุก ชอบมากเลยค่ะ
Reply