สถานะ : 0.2 เราเดินทางมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง
...welcome to chiangrai...
“เขาลงเครื่องมาพร้อมกับกระเป๋าลากใบเล็กๆ ใบหนึ่ง เป้สะพายขึ้นเครื่องใบกลางๆ อีกใบ เหมือนคนไม่ได้จะมาอยู่นาน ฉันขับรถไปรับเขาที่สนามบิน ตามที่ได้นัดกันไว้ พาไปส่งที่ที่พัก อยู่เป็นเพื่อนจนทำสัญญาเช่าวางมัดจำเสร็จเรียบร้อยก็ขอตัวกลับก่อน มีงานต้องกลับไปเคลียร์
“เย็นนี้จะได้เจอกันไหม” เขาถาม
“ขึ้นอยู่กับว่าจะนัดไหม”
“งั้นนัดเลย พาไปห้างหน่อย จะซื้อของใช้ด้วย”
“แหม ใช้งานอย่างกับทาสเลยนะยะ”
“เดี๋ยวจ่ายค่าแรงเป็นมื้อเย็นน่า”
“นี่เห็นเราเป็นคนซื้อได้ด้วยของกินเหรอ”
“แล้วเราเห็นผิดเหรอ” เขายักคิ้ว
“เห็นถูกแล้วล่ะ” ฉันหัวเราะร่า “จริงๆ เราควรจะเป็นคนเลี้ยงนะ แบบเวลคั่มทูเชียงรายไง”
“ไว้เธอค่อยเลี้ยงเราคืน” เขายิ้มน้อยๆ
“ยังไงเราก็ควรเป็นเจ้ามืออยู่ดีในฐานะเจ้าบ้าน”
เขาขำนิดๆ ก่อนบอก “มันเป็นแผนไม่รู้เหรอ เวลาผู้ชายเขาเลี้ยงข้าวก่อน ก็เพื่อที่เธอจะได้เลี้ยงกลับคราวหน้า เขาจะได้มีข้ออ้างมาเจอเธออีก เล่นไม่เป็นเลย เพราะงี้ไงเลยจีบเราไม่ติด” 
“โห รู้สึกถูกสบประมาทแรงมาก” ฉันย่นจมูก หมั่นไส้ รู้อยู่ว่าเขาน่ะแพรวพราวเรื่องผู้หญิง แต่ก็ไม่คิดว่าจะโดนมุขนี้กับตัวเอง คันปาก ขอตอกกลับสักดอกเถอะ “ติดไม่ติดไม่รู้ แต่ตอนนี้ตามมาถึงเชียงรายเลยอ้ะ”
“มาทำงานครับ” เขาเล่นต่อล้อต่อเถียงด้วยต่ออีกหน่อย
“เออเนาะ ลืมไปเลย...ลืมไปว่าเย็นนี้ไม่ว่างแล้ว ต้องพาหมาไปเดิน”
“โห ยอมแพ้ครับ ถ้าจะต้องแพ้หมา แพ้เธอดีกว่า”
“ปากคอเราะร้าย” ฉันเบะปากใส่
“ร้ายก็รักนะ” เขาทำท่ามินิฮาร์ท
“แหวะ” ฉันแสร้งทำท่าจะอ้วก “ขอเถอะนะมุขเสี่ยวๆ อย่าเล่นเลย”
“ต้องมีบ้างตามโอกาสหยอด ทำใจหน่อยนะ” 
“ทำใจไม่ได้ ไปละๆ เจอกันเย็นๆ” ฉันถอยทัพก่อน เถียงไปก็ไม่ชนะ ฉันคิดตามไม่ทันอยู่แล้ว เปลืองพลังงานสมองเปล่าๆ
“เสร็จแล้วโทรมานะจ๊ะที่รัก” เขาขยิบตาให้
“น้อยๆ หน่อย” 
“น้อยกว่านี้ไม่ได้ เวลามีน้อย”
“นี่ถ้าไม่ใช่เพื่อนกัน จะเตะสักป้าบ แกจีบผู้หญิงอย่างงี้แล้วจีบติดจริงเหรอ”
“ไม่เคยจีบใครแบบนี้มาก่อน เธอคนแรก”  อันนี้โดน...ใจฉันเต้นแรงขึ้นมาเฉยๆ ประโยคนี้ยอมรับว่าได้ผลกว่ามุขบ้าบอที่เขาพยายามเล่นมาตลอดห้านาทีนี้ หรือเขาอาจจะปูทางมาเพื่อถึงจุดนี้
“แผนสูงนะยะ ประโยคนี้จัดว่าเด็ด ใช้ได้”
“พูดจริงก็กลายเป็นเล่นไปซะอีก”
“โอ้ย...ไปแล้ว แกพักผ่อนไป เดี๋ยวเย็นเสร็จงานแล้วจะโทรหา” 
“ครับผม”
ฉันยิ้มให้เขาก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถแล้วขับออกมา”
...

SHARE
Written in this book
สถานะ
สถานะเป็นบัญญัติความสัมพันธ์ที่คนเราสมมติขึ้นมาใช้เรียกความสัมพันธ์รูปแบบต่างๆ อันที่จริงแล้ว ความสัมพันธ์หลายๆ แบบบนโลกใบนี้ ไม่สามารถบัญญัติศัพท์มาใช้เรียกได้ มีความรู้สึกมากมายที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ เรื่องราวของคนสองคนก็มีความหมายลึกซึ้งกว่านั้น แล้วเราจะเอาสถานะ มากำหนดเรื่องราวของเราได้อย่างไร?

Comments