ฝนนำความคิดถึง
2020/09/16
ฝนตกอีกแล้ว วันที่ต้องออกมาทำงานหลายๆคนคงเครียดหนักกับฝนที่ช่างรู้เวลา เลือกทำงานในช่วงเช้าและช่วงเย็นหลังเลิกงาน ฉันถึงแม้จะไม่ได้เป็นหนึ่งในบรรดาคนที่ต้องเผชิญปัญหาจากสายฝน แต่เพราะสายฝน ทำให้อดคิดถึงเรื่องบางเรื่องและคนบางคนไม่ได้
วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่ไม่ได้ใช้ร่มคันนั้น ร่มแบบเดียวกันที่เคยแอบหลงปลื้มดีใจที่เข้าให้เรายืมใช้วันนั้น วันที่ฝนตก วันที่เราไม่ได้ลืมพกร่มแต่บอกว่าลืม และพยายามซ่อนร่มตัวเองไม่ให้เค้าเห็น พลางคิดคนอะไรพกร่มในกระเป๋าสองอัน? ทำไมต้องแบกของเยอะแบบนั้น ก็ได้แต่คิดแล้วก็ขำในใจ มองท้องฟ้ายามฝนตกก็พลอยทำให้คิดถึงเขา เฝ้าถามกับลมกับฟ้าว่าเขาเป็นอย่างไร? อยู่สุขสบายดีไหม? งานคงเยอะสินะ? ส่วนทางนี้สบายดีและรอวันที่จะมีชีวิตที่เข้มแข็ง ให้อภัยกับสิ่งที่ผ่านมา และพร้อมกลับไปใช้ชีวิตอีกครั้ง ย้อนกลับไปในวันที่ไม่มีเรื่องทุกข์ใจ กลับไปยังจุดเดิมที่ไม่เคยมีเขาอยู่ในชีวิต แต่แน่ล่ะว่าถ้าหากไม่มีเขาวันนั้น คงจะไม่ได้มานั่งเขียนอะไรกินใจอยู่ในวันนี้ สิ่งที่ผ่านมาย่อมสอนเรื่องราวในแง่มุมต่างๆแก่เราอยู่เสมอ ฝนตกทำให้หนาว ถ้าเราเอาตัวไปตากฝน ใจเราก็เหมือนกัน หากเปิดประตูให้เขาเข้ามาทำร้าย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ใจท่วมน้ำตาเปียกปอน เป็นอย่างนี้คงไม่หลุดพ้นจากความหนาว ทางที่ดีก็คือทำให้ใจอบอุ่นหาที่พักใจ จิบกาแฟอุ่นๆ รอวันที่ฝนหยุดตกแล้วผ่านพ้นไป เชื่อเถอะว่าสักวันหนึ่งที่ท้องฟ้าต้องกลับมาสดใส
SHARE
Writer
beginatninety
Writer ( wanna be)
Not so much to tell about

Comments