บันทึกหน้าสุดท้าย
สมุดบันทึกถูกเปิดมาถึงหน้าสุดท้าย...ลายมือที่เห็นแวบแรกก็รู้ว่าเจ้าของลายมือตั้งใจเขียนมันมากแค่ไหน แม้หมึกสีดำจะเริ่มเลือนลาง หน้ากระดาษเปลี่ยนจากสีขาวค่อนไปทางเหลืองหน่อยๆ แล้วก็ตาม แต่ทุกครั้งที่ได้อ่าน ความทรงจำ ณ ตอนนั้นกลับยังคงชัดเจนอยู่ในหัวใจเสมอ
วันที่สายลมของฤดูหนาวกำลังจะจากไป...เราสองคนนั่งอยู่ใต้ซุ้มดอกไม้สีขาวซึ่งกำลังออกดอกบานสะพรั่ง ฉันนั่งมองเธออยู่ฝั่งตรงข้ามที่กำลังตั้งอกตั้งใจเขียนบางอย่างลงบนสมุดไดอารี่หน้าสุดท้าย

เพลงที่เธอแต่งเนื้อร้องไว้ให้...
" เธอร้องเพลงนั้นให้ฟังเป็นร้อยรอบเพราะไม่อยากให้ฉันลืมมัน และไม่อยากให้ฉันลืมเธอ "
เวลาผ่านมานานมากแล้ว เหมือนว่าเนื้อเพลงนั้นจะได้ผล เสียงร้องของเธอยังดังก้องอยู่ในหัวใจ ภาพของเธอที่ฉันไม่เคยลบลืม แต่กลับไม่มีใครนั่งอยู่ตรงนี้อีกแล้ว เป็นเธอเสียเองที่ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับฉัน

ซุ้มดอกไม้นั้นยังออกดอกเหมือนทุกปี...

ฉันเองไม่ลืมที่จะแวะมานั่งรำลึกความหลังทุกครั้งเมื่อมีโอกาส แม้ไม่เคยมีใครย้อนกลับมา ทุกวันยังแอบหวังในใจว่าจะพบเธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิมตรงนั้น พร้อมกับเสียงเพลงที่ทำให้ฉันยิ้มได้

ฉันคิดถึงเธอมากจริงๆ จนมีหลายคืนที่นอนไม่หลับ ชีวิตที่เต็มไปด้วยสีสันถูกลดทอนความรู้สึกลงเรื่อยๆ จนโลกทั้งใบของฉันเริ่มมืดมน
" ฉันคิดถึงเธอ " สมุดไดอารี่ถูกปิดลง นั่งมองเก้าอี้ตัวเดิมที่ว่างเปล่า จู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาอย่างเงียบงัน หยดลงบนปกสมุดสีชมพูจางจนเปียกชื้น 

เพิ่งรู้ว่าอานุภาพของความคิดถึงนั้นมีมากเกินกว่าหัวใจของฉันจะรับไหว ยิ่งเวลาคิดถึงคนที่เขาไม่เคยคิดถึงเรา ยิ่งทำให้รู้สึกเจ็บมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่าตัว...

ฉันก้าวออกมาจากซุ้มดอกไม้ เงยหน้ามองแสงสุดท้ายของวันที่กำลังจะพ้นผ่าน สายลมอ่อนพัดเคล้าคลอหยดน้ำตาที่ยังล้นเอ่อ 
เสียงของเธอคล้ายแว่วมาตามสายลมนั้นแล้วเลือนหายไป ราวกับไม่เคยมีตัวตน...
SHARE
Written in this book
ร้านขายความทรงจำ
ความรัก ความสุข ความทรงจำ...
Writer
Banana_Cake
Writer
บางความทรงจำ ก็ทำให้เราร้องไห้

Comments