อายุที่เพิ่มขึ้น
             เมื่อเราเกิดมาตั้งแต่ท้องแม่มา เราทุกคนก็อายุเพิ่มขึ้นอยู่ทุกวัน จากวัยเด็ก จนเป็นวัยทำงาน วัยกลางคน จนวัยผู้สูงอายุ อารมณ์ในแต่ละช่วงอายุก็ต่างกัน แต่ก็อยู่ที่แต่ละบุคคลที่นิสัยจะดีหรือร้าย ในแต่ละช่วงอายุ  ไม่สามารถบอกได้ว่าจะดีหรือร้าย บางคนเมื่อเข้าสู่วัยทองมักจะบ่น พูดมาก ทำให้คนรอบข้างไม่อยากอยู่ใกล้  หรือ เมื่อเข้าสู่วัยผู้สูงอายุก็มักจะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง สื่อสารกันผิดพลาด ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่คนอื่นจะสื่อสาร หรือบางคนหาเรื่องบ่นเด็กหรือคนในบ้าน ให้ลำคาญใจหรือไม่ก็น้อยใจ อยากเรียกร้องความสนใจ หรือ อาจจะเป็นคนแก่ที่น่ารัก ยิ้มแย้มแจ่มใส ไม่บ่นไม่ด่าไม่ว่า แต่มีนิสัยกลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง เพราะสมองของคนเราจะถูกสร้างเซลล์สมองให้เต็มตั้งแต่ตอนอยู่ในท้องจนถึง6เดือน แล้วพออายุมากขึ้นสมองคนเราก็จะเริ่มหยุดสร้างเซลล์สมอง ทำให้เราทำงานช้าลง หลงลืมอะไรง่ายๆ  เดี่ยวดีเดี่ยวร้าย
           คนแก่ในอุดมคติของคนลูกหลานคือ คนแก่ที่ไม่ยุ่งเรื่องอะไรลูกหลานมากหรือคนรอบข้าง จะคอยเตือนแต่สิ่งที่มันไม่ดีจริงๆ เป็นต้น เป็นคนแก่ที่สร้างรอยยิ้มให้คนรอบข้าง เข้าวัดทำบุญ สร้างแต่คุณงามความดี เพราะว่าเราไม่รู้เลยว่าเมื่อแก่ตัวลงแล้วนั้น ชีวิตจะอยู่ได้อีกกี่วัน กี่เดือนหรือกี่ปี ต้องหมั่นทำความดีก่อนถึงวันสิ้นใจตาย เพราะร่างกายนี้พอตายแล้วคงอยู่ไม่ได้ แต่สิ่งที่จะอยู่กับเราไปตลอดกาลคือ คุณงามความดีต่างหาก ที่คนจะทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลังจะรู้ การทำความดีบางทีมันไม่ต้องประกาศให้คนอื่นรู้ แต่เรารู้อยู่แก่ใจเราก็มีความสุขแล้ว พอทำไปเรื่อยๆคนก็จะรู้เอง 
           บางคนเมื่ออายุมากขึ้น ได้สัมผัสทั้งเงินทอง อำนาจวาสนาต่างๆ แต่สิ่งเหล่านี้เป็นแค่หัวโขนที่จะอยู่บนหัวของเราแค่นั้น สิ่งที่ดีงามมากว่าที่จะอยู่กับเราตลอดไป



           
SHARE
Writer
BAIpai1988
write
มิตรภาพและรอยยิ้ม

Comments