ขอบคุณอะไรก็ตามที่ทำให้เราเติบโตมาเป็นแบบนี้
นานแค่ไหนแล้วไม่รู้ที่มุมมองและทัศนคติของเราเปลี่ยนไปจากเดิมมากขนาดนี้ มากซะจนคนรอบข้างคิดว่าเรามีปัญหา มากซะจนใครๆคิดว่าเราไม่เหมือนเดิมแต่ก็เรื่องจริงนั่นแหละ

ใครมันจะไปเหมือนเดิมได้ตลอด ความคิดของเราก็เปลี่ยนไปทุกๆวัน เราเติบโตขึ้น ไม่รู้ว่าเราโตขึ้นเร็วมากๆจนเพื่อนตามไม่ทันหรือว่าเพื่อนเราต่างหากที่โตขึ้นไม่ทันเราซักที
รู้ตัวอีกทีไม่ก็สปาร์คจอยกับบางคนแล้ว
ชีวิตมันก็คงอย่างนี้ เพื่อนอนุบาล เพื่อนประถม เพื่อนมอต้น เพื่อนมอปลาย แต่สุดท้าย เราก็อยู่เกาะติดใครไปไม่ได้ตลอดเส้นทางชีวิตของคนเราไม่เหมือนกันนี่เนาะ ระยะทางที่มีร่วมกันอาจจะเยอะหรือน้อย ขอให้นั่นเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดมาไว้แล้ว อย่าพยายามที่จะยืดเวลาของเรากับเพื่อนออกด้วยการตามเพื่อนไปศะทุกที่ตามเพื่อนไปซะทุกอย่างเพราะสุดท้ายสิ่งที่เราเสียไปและนำกลับคืนมายากที่สุดนั่นก็คือ
ความเป็นตัวของตัวเองยังไงเล่า
SHARE
Writer
pickyboboo
writer
คนก็เหมือนน้ำอะ ไหลเข้ามาในชีวิตแล้วก็ไหลออกไป

Comments