กลับมากอดเธอได้ทุกครั้ง ทุกวันฉันควรรักเธอ
แรงบันดาลใจภาพกอดจากอินเตอร์เน็ตที่ไม่ทราบที่มา
โลกมีความงดงาม ยังรอเธอกลับมาสัมผัสอีกครั้ง

สองแขนที่อ่อนล้า พาความผิดหวังมาสู่เธอ เหมือนโลกทั้งใบยืนหันหลังให้ เธอจะทำอย่างไรกับวันที่อ่อนล้า

เธอยืนหันหน้ากับกระจกอีกครั้ง แต่มองเข้าไปถึงดวงตาที่คอยมองหาตัวเอง หาคนปลุกปลอบใจในวันที่ร้ายๆ เมื่อมองเข้าไปภายใน ใครบางคนจะออกมาโอบกอดอย่างดีใจที่เธอกลับมาหาตัวเอง

โลกรอบข้างยังคงสวยงามและอ่อนหวานตามที่เธอมองเห็น และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ โลกไม่ได้โหดร้ายแม้แต่น้อย

เมื่อเธอปล่อยใจไปกับตัวเอง เปิดทางให้ภายในปลอบขวัญอย่างไม่ขัดขืน แบบคนหมดสิ้นเรี่ยวแรง

คงไม่เหลืออะไรให้ฝันอีกต่อไป ออกไปหาที่ไหนก็ไม่เจอ คงเหนื่อยแล้วสินะ จะต้องใช้พลังขนาดไหน เพื่อให้เธอสมหวังในทุกสิ่ง เป็นไปไม่ได้ สักวันเธอจะเหนื่อย เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อวันนั้นไม่มีใครมาปลอบโยน คอยเติมพลังให้กลับมาแข็งแรง

ความอบอุ่นจากคนรอบข้าง ในบางวันก็ไม่มี ช่างน่าสงสาร แต่ความจริงยังมีอยู่อีกคนให้นึกถึงเสมอ อยู่อีกฝั่งของกระจกเงา

ภาพฝันสวยงามล่องลอยอยู่ตามอินเตอร์เน็ต มีให้เห็นอย่างมากมายเพื่อคอยเตือนใจ ให้ย้อนกลับมามองตัวเอง จากใครสักคนบนโลกใบนี้

โลกที่มีคนมากมายมหาศาล แต่สุดท้ายเราอาจไม่มีใครให้นึกถึงเลย ภาพส่งกำลังใจ จะเตือนให้เธอคิดอยู่เสมอ เมื่อต้องการคำตอบ

เธอที่อ่อนล้า คงเหน็ดเหนื่อยมานานกับการวิ่งไปวิ่งมา ในทุ่งลาเวนเดอร์ บนโลกที่สวยงาม แต่ไม่มีใครรับรู้ว่าเธอเหนื่อย จากสิ่งที่วาดหวังไว้อยากจะได้มา อยากจะถือสิ่งนั้นไว้ตลอดไป

แม้เธอมัวแต่ไขว่คว้าสิ่งที่อยู่ภายนอกรอบตัวเพียงใด แต่ความจริงแล้วเธอต้องการตัวเองมากกว่าสิ่งใด มีเพียงเธอเท่านั้น ที่จะหันมากอดตัวเอง อย่างอ่อนโยน

ในวันที่เหนื่อยและอ่อนล้า ไม่มีแรงแม้กระทั่งรอยยิ้ม ยืนทอดกายเหลียวหาใครบางครั้งก็ไม่มี และนึกคิดแต่สิ่งที่ทำให้ผิดหวัง

ความผิดหวังคือของขวัญ ให้กลับมาหาตัวเอง จากสิ่งที่เคยหวัง อาจจะเป็น คนที่อยู่รอบข้าง งานที่มุ่งมั่น หรือเงินทองความสะดวกสบาย หรืออะไรก็แล้วแต่ที่ดึงดูดพลังเธอไป แล้วจะให้เอื่อมมือไปคว้าสิ่งใด ในวันที่ผิดหวังทุกสิ่ง ในเมื่อสองแขน สุดอยู่แค่นั้นคว้าอะไรมาไม่ได้เลย

กลับมาสบตาตัวเองอีกครั้ง ทำในสิ่งที่เธอทำได้ในขณะนี้ สองแขนเธอทำอะไรได้นอกจาก หยุดเอื้อมไปคว้า แล้ววาดกลับมากอดตัวเอง

เธอกอดตัวเองได้ เธอทำได้

ยิ้มเพื่อสร้างกำลังใจให้มีพลัง เตรียมความพร้อมเพื่อออกไปวิ่งตามท้องทุ่งที่สวยงามอีกหน ในเมื่อโลกยังคงรอเธออยู่ตรงนั้น รอเสมอเมื่อเข้าใจ

ทำความเข้าใจแล้วกลับมารัก เมื่อนั้นโลกจะรักเธอเช่นกัน อย่างน้อยคนแรกที่จะยิ้มให้เธอคือคนในกระจกตรงหน้า

เพราะโลกที่สวยงาม ยังเย้ายวนให้เธอไขว่คว้า สองแขนที่เอื่อมออกไปมากเพียงใดก็มีวันโรยแรง และเสียใจกับความจริงของชีวิตที่ต้องเข้าใจว่าไม่มีใครสมหวังในทุกสิ่ง

ลดแขนที่ตึงกลับมากอด สัมผัสความอบอุ่นไปถึงหัวใจ แล้วรอยยิ้มจะกลับมา ย้ำว่าเธอไม่ได้ไร้ค่าแต่อย่างใด

ให้เธอได้ออกไปวิ่งอย่างใจต้องการได้ทุกวัน เหนื่อยแค่หยุดพัก ไม่มีใครคอยปลอบ ก็กลับมากอดตัวเอง อย่างคนเข้าใจ

ยิ้มกับตัวเองในกระจก แล้วโลกจะยิ้มคืนมา เพราะรอยยิ้มและความรักคือสิ่งที่โลกใบนี้ต้องการ

SHARE
Writer
FKVT
Writer
About me

Comments