เงินมา เสียงปืนเงียบ
: เห้ออออเพื่อนรอบตัวกูทำงานกันเกือบหมดละอะ กูมาคิดๆดูนะ

: ?

: กูว่ากูอยากทำพวกสวนสัตว์ อุทยานแห่งชาติไรเงี่ยแต่ไม่ใช่พวกอยู่ในตึกนะ อยากเป็นไกด์อุทยาน แต่ก็ต้องสอบเข้าต้องเรียนชีวะ พืช วนศาสตร์มา ที่รับก็รับแต่พวกบัญชี ธุรการ ละกูเรียนไร นิเทศ!

: ยากว่ะ คือถ้าเป็นประเทศอื่นกูคงจะแบบ เอาเลยมึง ลองดู แต่เพราะเป็นประเทศเหี้ยนี้ กูเลยคิดว่าไม่เวิร์คว่ะ
ถ้ามันดี มันคงจะดีขึ้นตั้งแต่วันที่คุณสืบลั่นไกแล้ว
แต่มึงดูดิ 30ปีแล้ว
เหมือนเดิม
เงินมา เสียงปืนเงียบ
เหี้ยว่ะ555555

: เจ็บจึกเลย
คงต้องเก็บมันไว้เป็นแค่ความชอบแหละ

: เออ สู้

: สู้


เคยสงสัยไหมว่า การศึกษาประเทศเรามันพังตั้งแต่ตรงไหน?
ทำไมเราถึงเรียนวิชาพื้นฐานซ้ำๆกันถึง12-15ปี แล้วถึงมีโอกาสได้เลือกเรียนสายอาชีพแค่4ปี?
ทำไมเด็กถึงไม่รู้ว่าชอบอะไรและควรทำอะไรเป็นอาชีพถึงแม้เขาจะจบมาแล้ว?
ทำไมศิลปะถึงไม่บูมในประเทศ?
ทำไมสายศิลปะถึงเป็นอาชีพที่หาเลี้ยงตัวเองไม่รอด?
ทำไมบางอาชีพถึงต้องมีเส้นสายถึงเข้าได้?
ทำไมความถูกต้องกลายเป็นเรื่องแปลก?
แต่กับความฉ้อโกงในประเทศกลับเป็นเรื่องปกติ?
แม้ลุกขึ้นสู้ทุกคนก็รู้ว่าก็ลงเอยเหมือนเดิม?
ทำไมมนุษย์ถึงเอาแต่ทำลายแต่ไม่เคยรักษา?

ถึงจะกล่าวถึงอะไรไป
คุณก็จะบอกเพียงแค่ว่า
ทำไมไม่เริ่มที่ตัวเองละ!
ไม่มองตัวเองบ้าง!
ก็เป็นซะแบบนี้ไง!
...
ใช่!! แต่ถ้าสภาพแวดล้อมมันไม่เอื้อมันจะรอดไหม ปลาจะว่ายน้ำได้ไหมถ้าไม่มีน้ำ?
ถึงมีน้ำละถ้าน้ำนั้นมีแต่สารเคมี สุดท้ายปลาก็ตายหรือเปล่า?
สุดท้ายแล้ว
มันอยู่แค่ที่ตัวเราจริงๆหรือ



SHARE
Writer
HARMONYHappy
เป็นในสิ่งที่อยากเป็นไม่ได้
ชอบมองหาพระจันทร์ในตอนกลางวัน พอๆกับที่จ้องมองแสงสุดท้ายในแต่ละวัน:) และหวาดกลัวการเปิดเผยตัวตนมากกว่าการเป็นตัวเอง. ไม่ดีเลย.

Comments