ห่างหายไปครบ 1 ปี
นี่เราหายไปจากพื้นที่เล่าเรื่องตรงนี้มาครบ 1 ปีแล้วเหรอเนี่ย
คงเป็นความวุ่นวายของการงานที่มาแบบด่วนไม่เกรงใจ ตามประสาคนใช้งานแรงงานฟรีแลนซ์ ซึ่งเราก็งก รับไว้เกือบหมด
.
มีแต่ตอนช่วงกลางธันวาคม ที่งดรับงาน เพราะต้องเตรียมงานแต่งงานอย่างจริงจังช่วงเกือบสิ้นปี :)
.
แต่งงานเสร็จก็รีบปั่นงานอย่างไม่รู้วันรู้คืนจนกระทั่งวันขึ้นปีใหม่ ที่เป็นกำหนดส่งงาน จากนั้นก็ปั่นอีกงานที่มีเดดไลน์มารอต่อไป (อะไรกันเนี่ย ไหนคือชีวิตแต่งงาน - สามีถาม)
.
ช่วงวาเลนไทน์ได้ไปเที่ยวเล่นที่เกาหลี วันกลับมีประกาศว่า โควิด 19 ระบาดในเมืองแทกู เป็นวันแรก (แต่เราอยู่โซลตลอด และใส่หน้ากากอนามัยตลอดทุกวัน) เพราะฉะนั้นเมื่อลงเครื่องมา สามีก็ถูกสั่งห้ามเข้าออฟฟิศ และถูกกักตัว 14 วันทันที
.
หลังจากนั้นบริษัทของสามีก็ประกาศให้ทำงานที่บ้าน เราจึงย้ายไปอยู่บ้านที่ชานเมืองไกลไปอีก แล้วก็อยู่ที่นั่น 4 เดือน เก็บตัวทำงานแปลที่ได้รับมาใหม่จบ 1 เล่มพอดี
.
นี่แหละที่ห่างหายไป พร้อมกับสถานการณ์การเว้นระยะห่างในประเทศไทย
.
และกลับมาในวันที่สถานการณ์เริ่มจะเป็นปกติ (ก่อนจะมาระลอกสองรึเปล่านะ)
.
ตอนแรกก็ไม่แน่ใจว่าจะมีเรื่องอะไรเขียนเหรอ ชีวิตอยู่บ้านไม่ค่อยได้ไปไหน แต่พอลงมือพิมพ์เท่านั้นแหละ ก็เล่าได้มาเป็นฉาก ๆ
.
หลังจากนี้สัญญากับตัวเองว่าจะไม่หายไปไหน 
.
รับจ้างเขียนเรื่องราวให้คนอื่นได้มากมาย ก็ต้องเขียนเรื่องของตัวเองได้ด้วยสิ :)
SHARE

Comments