Stageplay
ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้น ล้วนเกิดจากความบังเอิญ บังเอิญผมเข้าโรงเรียนนี้ บังเอิญผมอยู่ห้องเดียวกับเธอ บังเอิญผมได้เจอเธอ และได้คุยกัน สร้างเรื่องราวเหมือนแสดงละครเวที ที่ทุกๆอย่างดูจะลงตัวดั่งมีบทละครได้เตรียมไว้ จากความบังเอิญ กลับกลายเป็นโชคชะตาที่พาเราสองคนมาเจอกัน เรื่องราวของละครเวทีได้ดำเนินต่อ เป็นบทละครที่ใครหลายๆคนดูแล้วได้แต่เพ้อฝันถึงความสุขของเราสองสองคน อาจจะเป็นเพราะความเข้ากันได้ของผมและเธอ และเหตุการณ์ต่างๆที่ดูแล้วโรแมนติกไปตามๆกัน เรื่องราวดำเนินใกล้ถึงตอนจบ ฉากของเราสองคนนั้นได้กลับพังลง บทละครที่ถูกเขียนไว้อย่างปราณีตและสวยงาม ถูกฉีกทิ้งทันใด เหลือให้เราสองคนดำเนินเรื่องกันต่อโดยไม่มีบทที่ถูกเขียนไว้ล่วงหน้า สุดท้ายละครเรื่องนี้ก็แสดงต่อไม่ได้ เราสองคนจึงต้องลงจากเวที เหลือไว้เพียงซากและร่องรอยความรักของเราทั้งสอง อาจจะเป็นโชคดีของเราทั้งสองที่ละครเวทีนี้ไม่มีผู้ชม ทำให้บทละครนี้ไม่ถูกจารึกในความทรงจำคนอื่น จารึกไว้แค่เราสองคน ผมเดินลงจากเวที ได้แต่คิดเรื่องราวของบทละครที่ควรจะจบแบบHappy ending ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้? ผมทำอะไรพลาดไป? สุดท้ายบทละครนี้เหลือไว้เพียงความเศร้า ให้ผมนั่งหาคำตอบในห้องอันว่างเปล่า
SHARE
Written in this book
Once
Writer
Wipat
Dreamer
Just for emotional release

Comments