สี่สิบแปดชั่วโมงกับความรู้สึกที่แหลกลาญ​
เวลาผ่านมาสองวันเต็มที่ฉันไม่สามารถข่มตานอนให้หลับได้ บางทีได้แต่ครุ่นคิด​กับสิ่งต่าง ๆ บางครั้งมันดูสับสน​และงงงวย​ไปหมดซะทุกอย่าง ฉันไม่จัดการเหตุการณ์​อะไร ๆ ได้อย่างที่เคย ได้แต่นอนจมอยู่กับความคิดที่มันแล่นอยู่ในสมอง ฉันได้แต่เฝ้าสงสัย​ว่า คน ๆ นึงจะรู้สึกเศร้าได้นานแค่ไหนกันเชียว จนตอนนี้เป็นเวลาเกือบเที่ยงครึ่งที่ฉันนั่งเขียนบทความนี้ ความเศร้าของฉันได้กลืนกินความสุขของฉันไปเกือบหมด ฉันเป็นผู้ป่วย​จิตเวช​มานานแค่ไหนกันนะ ตั้งแต่ ม.3 ไงล่ะ​จนตอนนี้ฉันขึ้นมหาวิทยาลัย​ปีที่ 2 แล้วฉันไม่สามารถอยู่ได้โดยไม่ใช้ยา แต่หมอบอกกับฉันทุกครั้งที่ไปหาว่าเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นนะแค่ต้องสู้กับมันหน่อย 
บางครั้งใครหลายคนบอกให้ฉันสู้ แต่พวกเขาไม่ถามฉันเลยว่าฉันอย่างสู้หรือปล่าว? 
SHARE
Writer
lunalovegood
etc.
ตัวหนังสือแห่งความรู้สึก...

Comments