บทสัมภาษณ์มนุษย์หัวหอม
A : ยินดีที่ได้รู้จัก คุณมนุษย์หัวหอม
มนุษย์หัวหอม : สวัสดี? ยินดีที่ได้รู้จัก
A : กว่าจะเข้ามาถึงคุณได้นี่ กำแพงชั้นหัวหอมของคุณหนานักเชียว
มนุษย์หัวหอม : แล้วคุณแกะเปลือกของฉันออกทำไม? ที่อยู่อาศัยของฉันทีเปลือกหนาอยู่หลายชั้น ฉันสร้างขึ้นมาเพื่อให้คุณเห็นเพียงภายนอก คุณทนแหวกเปลือกตั้งหลายชั้นเพื่อเข้ามาหาฉันที่ยืนอยู่ตรงกลาง คุณทำเพื่ออะไร?

A : เราอยากจะได้ทำความรู้จักกับตัวตนที่แท้จริงของคุณ คุณช่วยเล่าอะไรเกี่ยวกับตัวคุณและทำไมถึงใช้ชีวิตอยู่ในเปลือกหอมแน่นหนาขนาดนี้?
มนุษย์หัวหอม : .... (หัวเราะ) คุณนี่ลงทุนดีนะ ไม่ใช่ทุกคนที่จะยอมทนแกะหอมของฉันเข้ามา ฉันก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่สร้างเกราะป้องกันของตัวเองเพื่อความสบายใจในการใช้ชีวิต คนอื่นอาจจะเป็นหน้ากากที่ใส่เวลาออกไปนอกบ้าน หรือบางคนสวมเสื้อผ้าสวยงามให้คนอื่นได้เห็น ฉันแค่รู้สึกปลอดภัยในการอยู่อาศัยภายในเปลือกหอมที่ปล่อยน้ำมันหอมระเหยออกมาทุกครั้งที่ใครพยายามจะทำลายกำแพงเข้ามา มันก็แค่กลไกในการปกป้องฉันก็เท่านั้นเอง

A : คุณสร้างเปลือกหอมขึ้นมาเองเลยหรอ?
มนุษย์หัวหอม : แน่นอน! กำแพงเปลือกหอมที่ฉันภาคภูมิใจ ฉันสร้างขึ้นมากับมือ ก่อขึ้นมาจากการสะสมความสามารถต่างๆในโลกใบนี้ ไม่ว่าใครมองกำแพงหอมก็จะมองเห็นความพยายามและความสามารถที่ฉันทำได้ เหมือนเก็บแต้มน่ะ ฉันหยุดสร้างไม่ได้หรอก ยิ่งเพิ่มผลงาน ยิ่งเพิ่มประสบการณ์ กำแพงของฉันก็ยิ่งมีหลายชั้นและยิ่งแข็งแกร่ง ฉันรักกำแพงของฉันมาก ราวกับทั้งชีวิตของฉันมีค่าเท่ากับกำแพงนี้เลยเชียว

A : โห คุณสร้างไปเรื่อยๆแบบนี้ เหนื่อยมั้ย?
มนุษย์หัวหอม : เหนื่อยสิ แต่ก็มีความสุขนะ คนอื่นจะได้เห็นแต่กำแพงของฉัน ความสามารถของฉันไง

A : แบบนี้คนอื่นก็เข้าไม่ถึงตัวคุณจริงๆเลยน่ะสิคุณหัวหอม!
มนุษย์หัวหอม : ............กำแพงก็คือฉัน ฉันให้คนอื่นรู้จักฉันผ่านกำแพงหอม คนอื่นเขาไม่มีใครทนแหวกมาเจอตัวฉันอย่างคุณหรอก ตอนแหวกเป็นยังไงบ้างล่ะ น้ำตาตกไปแค่ไหนกัน?
A : น้ำตาตกถึงตาตุ่ม ตกมากกว่านี้ก็กลายเป็นน้ำตกไนแองการ่าแล้ว
มนุษย์หัวหอม : ใช่ไหมล่ะ!!? ฉันถึงได้บอกให้อยู่แค่ข้างนอกไป ให้รู้แค่ไหนก็รู้แค่นั้นพอ
A : ไหนๆ ทีมงานก็แหวกมาถึงคุณแล้ว ขอล้วงลึกอีกนิดเป็นค่าเสียน้ำตาและความพยายามหน่อยนะ
มนุษย์หัวหอม : อะ ย่อมได้ๆ

A : คุณปกปิดอะไรไว้กันแน่ ตั้งแต่พวกเราเข้ามาถึงตัวคุณมานี่ ยังไม่เห็นมีอะไรเลย
มนุษย์หัวหอม : (ยิ้มแต่ไม่ตอบไปพักใหญ่) ก่อนคุณเปิดกำแพงหอมชั้นแรกเข้ามา คุณคาดหวังว่าจะเห็นอะไร?
A : พวกเราคาดหวังการเห็นเจ้าของผลงานกำแพงหลายชั้น ตัวตนที่แท้จริง แก่นกลางของหอมใหญ่ลูกนี้ว่าเป็นคนแบบไหนกัน
มนุษย์หัวหอม : คุณคิดว่าจะเจอแก่นกลาง? คุณคิดว่ากำแพงหัวหอมจะตันและมีแก่นอย่างหัวหอมทั่วไปอย่างนั้นหรือ? มีแค่ฉันเท่านั้นล่ะ ฉันกับที่ว่างๆ

A : เราไม่เข้าใจ ถ้าคุณคือแก่นของป้อมปราการแห่งนี้ แล้วนิยามของตัวคุณเองคืออะไร คุณหัวหอม?
มนุษย์หัวหอม : (มองไปรอบๆห้องอันว่างเปล่า ทีมงานพลอยมองตามไปด้วย) ฉันก็คือฉัน มนุษย์คนหนึ่งที่เกิดมาพร้อมกับร่างกายและจิตวิญญาณไม่ต่างจากใคร ฉันแค่ไม่ต้องการค้นหาแก่นของฉันไปมากกว่าสิ่งที่ธรรมชาติสร้าง ฉันจึงตั้งตนเป็นแก่นแล้วสร้างอาณาจักรของฉันขึ้นมาเอง สิ่งที่ฉันต้องการมีเพียงฉันและชั้นกำแพง มันคือความหนึ่งเดียว ไม่มีอะไรมากกว่านั้น ขอโทษด้วยหากฉันต้องตอบคุณว่าเบื้องหลังกำแพงหัวหอมที่คุณทนแกะมาด้วยความลำบาก ไม่ได้มีอะไรให้ประทับใจเลย 

A : คุณอยู่คนเดียวแบบนี้ เหงาบ้างมั้ย?
มนุษย์หัวหอม : ความเหงาก็แค่ความรู้สึก ฉันไม่มีเหตุผลจะต้องเหงา ถ้าใครอยากสื่อสารกับฉันก็ยังคุยกันได้ผ่านกำแพง เสียงของเขาอาจจะเบากว่าคุณที่เข้ามาคุยกับฉันตอนนี้ แต่มันก็ดีตรงที่ฉันยังมีพื้นที่ส่วนตัวอยู่ สบายใจจะตาย

A หยุดอัดเสียงสัมภาษณ์ 
A : ฉันหยุดอัดเสียงคุณแล้วมนุษย์หัวหอม ช่วยตอบจากใจจริงหน่อยเถอะ ถ้าไม่มีกำแพง คุณคือใครกันแน่?

มนุษย์หัวหอม : อะไรของคุณ?

A : ขอคำตอบดีๆคุณหัวหอม จริงๆแล้วคุณคือใคร?

มนุษย์หัวหอมนิ่งไปหลายนาที

มนุษย์หัวหอม : "ไม่มี"

A : (มองหน้าตรงๆ) คุณอยู่ตรงนี้ไง ทำไมจะไม่มี?

มนุษย์หัวหอม : ในตัวฉันคือความว่างเปล่าที่ไม่ต่างไปจากห้องห้องนี้ ฉันไม่เคยมองเห็นเลยสักครั้งว่าภายในฉันมีอะไรกันแน่ ฉันจึงเสาะหาสิ่งใหม่ๆมาสร้างเป็นกำแพงซ้ำแล้วซ้ำเล่า แค่เท่านั้นฉันก็ไม่ต้องอธิบายให้ใครต่อใครได้เข้าใจว่าฉันคือใคร เพียงเขามองเห็นสิ่งที่ฉันสามารถทำได้เขาก็ยอมในตัวตนของฉัน

A : แล้วกลิ่นน้ำมันหอมระเหยล่ะ คุณทำเพราะอะไร คุณอยากไล่ให้ทุกคนหนีออกจากคุณมากขนาดนั้นเลยหรือ?
มนุษย์หัวหอม : ถ้าไม่รุกล้ำเข้ามาในกำแพงก็ไม่เจอน้ำมันหอม
A : ...อธิบายมากกว่านี้หน่อย

มนุษย์หัวหอม : ใครจะอยากเปิดให้ทุกคนเห็นว่าความแข็งแกร่งภายนอกจริงๆ แล้วมีแต่ความว่างเปล่า ฉันสร้างความลำบากในการเข้าถึงตัวตนเพราะไม่อยากให้ใครเห็นว่าอาณาจักรภายใต้กำแพงเปลือกหอมหนาเตอะมีแค่ความอ่อนแอ ไร้ค่า ไม่ต่างอะไรจากร่างเนื้อไร้วิญญาณ ไร้ซึ่งความหมายในการใช้ชีวิต

ใครจะอยากทำลายภาพความหวังของคนอื่นกัน อย่างคุณที่พยายามเข้าหาฉันยังคาดหวังว่าจะเจออะไรบางอย่างเลย สุดท้ายฉันให้อะไรคุณไม่ได้อยู่ดี ถ้าคนอื่นไม่บุกเข้ามาถึงข้างใน กำแพงและฉันก็ยังคงหยัดยืนต่อไปได้ถึงแม้แก่นกลางจะไม่มีอะไรเลยก็ตาม

A : ....
มนุษย์หัวหอม : ถึงกับพูดไม่ออก
A : เราแค่สงสัยน่ะ
มนุษย์หัวหอม : ว่า?
A : ว่าทำไม...ทำไมคุณต้องสร้างกายให้เป็นแก่นเสียเอง จะได้ไม่เสียเวลาสรรหาวัสดุปลอมเปลือกมาสร้างกำแพงภายนอกแบบนี้

มนุษย์หัวหอมไม่ได้ตอบอะไร มองหน้า A นิ่งๆ

ในใจเขาอาจจะคิดว่า'นั่นเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้', คิดว่า 'ไม่ใช่คำตอบที่จะมาเล่าสาเหตุให้ใครก็ไม่รู้ฟังกันง่ายๆ' หรือคิดว่า 'ก็อยากสร้างกำแพง จะมีอะไรมั้ย?' ก็ได้

ไม่มีใครรู้

ส่วนตัว A คิดว่ามนุษย์หัวหอมเองอาจจะไม่รู้เหตผลเหมือนกันถึงได้ไม่เล่าอะไรออกมา

บทสนทนาหยุดนิ่ง การสัมภาษณ์ต่อไม่มีความหมาย คำตอบที่ได้มาสื่อสารอะไรเกี่ยวกับมนุษย์หัวหอมได้บ้าง ตัว A เองก็ไม่แน่ใจ

A โบกมือลา มนุษย์หัวหอมมองด้วยความเย็นชา

A : จะให้เราซ่อมกำแพงหอมที่พังเข้ามาด้วยมั้ย? (ชี้ไปทางซากกำแพงที่เริ่มเหี่ยว)
มนุษย์หัวหอม : (ส่ายหน้า) กำแพงของฉันมันแล้วแต่คนที่มอง คุณพังกำแพงเข้ามาหนึ่งครั้งก็มองไม่เห็นกำแพงอีกต่อไปแล้ว ส่วนใครที่ไม่เคยบุกเข้ามาแบบคุณก็ยังเห็นกำแพงฉันอยู่เหมือนเดิม
A : (พยักหน้า)
มนุษย์หัวหอม : ช่างเรื่องคนอื่นเขาเถอะ คุณเห็นแล้วว่าอีกด้านของกำแพงมีอะไร ก็กลับไปเสีย อย่าไปเล่าให้ใครฟังเขาล่ะ

A ไม่แสดงทีท่าเอออออะไร เขาหันหลังเข้าใส่มนุษย์หัวหอมและห้องว่างโล่งๆ ก้าวเท้าเหยียบซากกำแพงหอมใหญ่ออกไปทีละก้าวๆ

'แกร็ก' เสียงดังขึ้น A นึกว่าเท้าเหยียบซากกำแพงหอม

A เหลียวหลังหันมามอง ตรวจอีกทีว่าเหยียบใบไม้จริงหรือเปล่า

A มองเห็นมนุษย์หัวหอมถืออะไรบางอย่างในมือ

A ได้ยินเสียง 'ปัง'

A มองเห็นสีหน้านิ่งเฉยของมนุษย์หัวหอม

A เจ็บที่หน้าอก ยกมือขึ้นแตะดูแล้วสัมผัสได้ถึงเลือดที่กำลังทะลัก

A ไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว




ไม่ได้เขียนมานานมากกกกก
ชีวิตไม่ได้ยุ่งวุ่นวายแต่ไม่มีการพักชีวิตให้ได้ใช้โหมดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย หลังจากเรียนจบ รับปริญญาเสร็จ ก็กลายเป็นคนว่างงานอย่างเต็มตัวแล้วค่ะ หางานฟรีแลนซ์ทำไปเรื่อยๆก็มีอิสระดีแต่แรงกดดันจากครอบครัวและสังคมรอบข้างนั้นมากจนรู้สึกเหมือนหัวหอมก้อนเล็กถูกบีบทับด้วยเครื่องบดไฮดรอลิค

ใครก็ตามที่สร้างทุกอย่างออกมาเสริมเป็นกำแพงรอบตัว คุณไม่ผิดนะคะ เราก็เป็น
แต่สิ่งที่อยากฝากเอาไว้ คือ พยายามอย่าเห็นว่ากำแพงเหล่านั้นคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตและตัวคุณมีค่าจากสิ่งเหล่านั้นเลย มนุษย์ทุกคนมีค่าเสมอถึงแม้จะมีหรือไม่มีอะไรเป็นแก่นภายในตัวตนของคุณเอง 

ชีวิตของคุณมีค่านะคะ ไม่ว่าคุณที่ผ่านเข้ามาอ่านจะเป็นใครก็ตาม

คนที่ยอมแหวกผ่านกำแพงเข้ามาเพื่อจะรู้จักกับคุณ เขาคงแคร์คุณจริงๆ (ไม่อย่างนั้นคงเป็นคนที่อยากรู้เรื่องคนอื่นมากถึงมากที่สุด) 

ชีวิตในกำแพงจริงๆ แล้วเหงามาก พยายามอย่าตัดคนที่แคร์คุณออกไปจากชีวิตเลยค่ะ คุณไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลก แค่หากคำพูดหรือความคิดของเขาเป็นพิษกับคุณ คุณแค่เลือกทีี่จะไม่เก็บมาคิดเป็นเรื่องส่วนตัวก็เท่านั้นเอง

สู้ๆนะคะ
เราจะสู้เหมือนกัน

ส่งความห่วงใยในรูปแบบบลูทูธ <3

SHARE
Writer
Moonbear
Writer, Photographer
I write my thoughts and capture your moments.

Comments

Number101
15 days ago
โอ่ยยย บีบหัวใจที่สุด คุณหัวหอมน่ะ...คือแบบ...ชอบมากเลย ขอบคุณสำหรับสตอรี่ดี ๆ นะฮะ
Reply
Moonbear
15 days ago
;______; ดีใจมากๆๆๆๆๆ ที่มีคนชอบเรื่องนี้ ขอบคุณนะคะะ ❤️❤️
fuffymoonz
6 days ago
ฮื่อออ ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นนะคะ ชอบจังเลย
Reply
Moonbear
5 days ago
ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และขอบคุณที่ชอบเรื่องนี้นะคะ :)) 😊❤️
Pencilerlee
2 days ago
ชอบประโยคว่า กำแพงก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนเหมือนกัน
ขอบคุณที่เขียนค่ะ
Reply