ลอยเคว้ง
ฉันอยากทำอะไร? ฉันได้ทำมันหรือยัง? และฉันกำลังทำอะไรอยู่? 

ฉันเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว? 
ฉันได้เรียนรู้อะไรบ้าง?
สิ่งที่ฉันได้รู้มานั้น จำเป็นมากน้อยต่อชีวิตฉันขนาดไหน? 

คำตอบต่างๆ จากคำถามเหล่านี้ยังคงไม่เจอ 

ผ่านไป 1 ปี กับหลายสิ่งที่ทำให้เราเฟลจากแผนที่ตั้งใจไว้ทั้งหมด ราวกับห่วงโซ่แห่งปัญหาที่ลากยาวทอดๆ ต่อกันมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด จนไม่กล้าที่จะเริ่มจะทำอะไร หรือแม้แต่ที่จะฝัน ความมั่นใจหายไปหมด

อ่านหนังสือ จากงานอดิเรกยิ่งนานวันยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นการกรอกน้ำใส่ขวดที่รั่ว กรอกยังไงก็ไหลออกมา แต่ก็ยังคงทำอยู่เพื่อให้ชีวิตมันมีจุดโฟกัสอะไรซักอย่าง 

ไม่มีสมาธิ หงุดหงิดง่าย นอนไม่หลับ เบื่ออาหาร อาการทุกอย่างที่แม้ว่าจะเคยชิน แต่ก็มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเคย

เหมือนถูกดูดกลับลงไปอีกครั้ง และหมดแรงไม่ต่างจากครั้งก่อนๆ ไม่สามารถสร้างแรงกายและแรงใจได้เลย ไม่ว่าทั้งตัวเองหรือผู้อื่นก็ไม่สามารถเป็นแรงกระตุ้นมากพอให้อยากจะขยับเขยื้อนได้ 

หมดแรงและอ่อนล้าลงไปเรื่อยๆ ราวกับชีวิตต้องการเตือนสติเราว่าความรู้สึกนี้มันเป็นยังไง อาจห่างหายไปบ้าง แต่ไม่ได้หายไปเลย และเวลาที่แวะมาเยี่ยมเยียนก็จะยังคงหนักเฉกเช่นนี้อยู่เสมอ

หาทางออกไม่เจอ คิดอะไรไม่ออกเลย ลอยเคว้งกลางทะเลอีกรอบแล้ว
SHARE
Written in this book
บทความสั้น
Writer
lullably
writer
Reader/Narrator

Comments