"existing is exhausting"
ทำไมช่วงนี้คำว่า 'อยากตาย'
มันวนเวียนใกล้ตัวเหลือเกิน

แค่ขับรถยังมีวูบหนึ่งที่คิดเลยว่า
' ขับไปให้รถชนเลยดีมั้ย จะได้ไม่ต้องมีคนสงสัย '
แต่อีกวูบหนึ่ง
' แล้วถ้าไม่ตายล่ะ ถ้าเกิดพิการอีก '
ใช่.. ก็คงต้องลำบากพ่อแม่

ก่อนหน้านี้ก็เคยมีความคิดนี้อยู่ตลอด
แต่มันก็เมื่อหลายปีมาแล้ว
แต่ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดจริงมากขนาดนี้

ตอนนี้ทำไมความคิดมันสาหัสขนาดนี้
ที่ผ่านมาเข้าใจผิดตลอดเลยใช่มั้ย
ว่าเป็นคนที่ฮีลตัวเองเก่ง

แค่สมาธิอ่านหนังสือยังหายากเลย
ชีวิตที่ต้องฟังเพลงอยู่ตลอดเวลา
ไม่ใช่แนวเพลงเดิมที่ชอบอีกต่อไปแล้ว
กลายเป็นเพลงที่ดนตรีทำร้ายจิตใจกัน
แต่ก็เหมือนมีเพื่อนที่เข้าใจรู้สึกแบบนี้

เรื่องแย่ๆที่เคยผ่านมันมาได้
พอดิ่งลงหน่อย
ความรู้สึกแย่ๆตอนนั้น
เหมือนรวมตัวกันหวนกลับมาโจมตี

เรื่องที่ไม่สมควรเศร้าขนาดนี้
ทำไมทำให้มันเป็นเรื่องเศร้าขนาดนี้

เป็นโรคซึมเศร้ารึปล่าว?
ซึมเศร้าอะไร ฮีลตัวเองเก่งขนาดนี้

............
โกหก

ดูเหมือนจะเป็นเรื่องโกหกนะ

' ผูกคอตาย? ' 
' กินยา? ' 
' รมควัน? ' 
' กรีดข้อมือ?'
เหอะ ทำแบบนี้ถ้าไม่เขียนจดหมายลา
คนอื่นคงคิดหาสาเหตุกันอยู่ไม่น้อย
คงเป็นขี้ปากชาวบ้านให้พ่อแม่ไปอีกนาน

แค่อยากตายยังคิดมากเลย

คนที่ภายนอกร่าเริงมากๆขนาดนี้
ถ้าจู่ๆวันหนึ่งหายไปจากโลกนี้ขึ้นมา
คนรู้จักคงแปลกใจไม่น้อย

ไม่ได้ทำลายก้อนความรู้สึกสีมืดนั้นทิ้ง
เหมือนจะแค่เก็บไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของจิตสำนึก
จนเข้าใจผิดว่า 'ผ่านมันมาได้แล้ว'
ปล่าว.. ไม่เลย แค่ซ่อนมันไว้แค่นั้นเอง

ส่วนพวกมันแค่นั่งรอเวลามาโจมตี
มันไม่เคยหายไปไหน ซ้ำยังขยายขนาดใหญ่ขึ้นอีก

คิดอยู่ว่าถ้าเกิดวันนึงได้ทำสิ่งที่อยากทำที่สุดแล้ว
จะเป็นยังไงต่อ
จะอยากมีชีวิตอยู่ต่ออีกมั้ย

อะไรที่คนอื่นบอกว่าดูแล้วช่วยให้หายเหนื่อย
พอกดไปดู
ทำไมมันเฉยขนาดนี้

ไปดูสิ่งที่เคยชอบสิ่งที่เคยทำให้หัวเราะ
ก็ยังเฉยได้ขนาดนี้
ไม่เห็นช่วยเลย

ทำไมอาการมันหนักขึ้นได้ขนาดนี้แล้วนะ












SHARE
Writer
Umbrellrain
แล้วแต่อารมณ์
รับบทเป็นอินโทรเวิร์ทที่หลงรักคนติสท์

Comments