เรื่องตู้ปันสุข
       เห็นในข่าวตามหนังสือพิมพ์และสื่อสังคมออนไลน์ต่างๆ เขาได้ตั้งตู้ปันสุข เป็นตู้แจกจ่ายของกินของกินของใช้ให้กับคนที่ไม่มีจะกิน สามารถหยิบไปได้ฟรี แต่หยิบเท่าที่ตัวเองกินอิ่ม มีทั้งคนที่น่ารักและคนที่เห็นแก่ตัว บางคนไม่ได้ลำบากอะไรมากหรอกแต่อยากได้ของเขา มาหยิบหลายรอบโดยไม่ได้นึกถึงคนที่มาทีหลัง ว่าจะได้กินหรือป่าว หรือคนที่ลำบากจริงๆ เขาจะได้กินหรือป่าว โดยเฉพาะบางคนอายุมากสี่สิบห้าสิบปี แทนที่จะเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเด็กรุ่นหลังกลับเห็นแก่ตัวมากๆ แบบนี้มันไม่น่านับถือเลย เห็นแก่ได้เห็นแก่กิน มีทุกที่เลยไม่ว่าในชุมชน ในที่ทำงานหรือแม้แต่ในบ้าน ก็มีคนประเภทนี้ การที่มีคนแบบนี้เยอะๆทำให้คนที่เป็นคนที่อยากให้ อยากแบ่งปัน รู้สึกเหนื่อยใจท้อใจในการทำดี 
     คนเหล่านี้เขาจะรู้หรือป่าวว่าทำให้คนที่เขาลำบากจริงๆ เหมือนไปซ้ำเติมเขาอีก บาปกรรมแท้ๆ ปกติเรามักเห็นเปรตหรือผีไร้ญาติต่างๆ ตอนที่เขาตายแล้ว แต่ในปัจจุบันเราเห็นเปรตเห็นผีแบบนี้เยอะมากตามบ้านเมืองเรา เห็นตามท้องถนน ตามตลาด เยอะยะมากมาย เห็นการเห็นแก่ตัว การคดโกง การคอรัปชั่นต่างๆ ในจิตใจของคนเหล่านี้ลึกๆ มีความต้องการที่ไม่สิ้นสุด ได้เท่าไหร่ก็ไม่เคยจะพอหรืออิ่ม การถมความอยากได้ไม่มีทางเต็มหรืออิ่ม มีแต่อยากได้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
    ในสังคมมีทั้งคนดีและคนไม่มีจิตสำนึกปะปนกันไป บางคนเรามักจะเห็นว่าเขานั้นทำสิ่งไม่ดีตลอด แต่เราจะไปแพ่งโทษของเขาก็ไม่ได้ เพราะเราจะบาปไปด้วย ต้องรอให้กรรมมันทำงานของมัน ไม่มีใครหนีการกระทำของตัวเองได้ เราทำผิดหรือทำถูก คนที่รู้ดีแก่ใจก็คือตัวของเราเอง อยากให้ทุกคน เห็นใจเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน เห็นเป็นพี่น้องกัน แล้วทุกคนในสังคมก็จะมีความสุขตลอดไป
SHARE
Writer
BAIpai1988
write
มิตรภาพและรอยยิ้ม

Comments