ล่องลอย
พระจันทร์คืนนี้สอดส่อง
กลมมน และเบาบาง
เมื่อแหงนหน้ามองดู

พลันนึกถึงเรื่องราว
ชวนรู้สึกเปลี่ยวเหงา
ความเศร้า ความผิดหวัง
เหมือนใบไม้เปลี่ยนสี
พร้อมร่วงหล่นบนพื้นดิน

ทั้งๆที่เป็นฤดูร้อน
แต่เหมือนมีเพียงตัวฉัน
ที่รู้สึกเหมือนฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน
แต่เพียงผู้เดียว

ฤดูใบไม้ร่วงได้มาเยือนฉันแล้วสินะ
มันมาพร้อมสายลมอ่อนๆ
พัดพาเอาหัวใจฉันล่องลอย
คล้อยตามไปตามสายลม
และหายไปในเงามืด

แต่ถึงร่างกายนี้
จะไร้หัวใจ.........
ชีวิตฉันก็ยังคงต้องเดินทางต่อไป
พร้อมน้ำตา.........
ที่ร่วงหล่นลงตามทาง
พร้อมกันกับใบไม้สีเหลืองที่เหี่ยวเฉา
ซึ่งร่วงหล่นไปตามทาง..เช่นกัน
ในเส้นทางนั้น
ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น
ไร้ซึ่งเสียงหัวเราะ
ไร้ซึ่งเสียงสะท้อน
ไร้ซึ่ง... หัวใจ

มีเพียงความเงียบ
กับค่ำคืนที่มืดมิด
และแสงของพระจันทร์
ที่สอดส่องอย่างเบาบาง
กับร่างไร้วิญญาณ
ที่กำลังเดินทางต่อไป
บนทางเดินอันแสนไกล
และไม่มีที่สิ้นสุด
หากฤดูใบไม้ผลิมาเยือน หัวใจมันคงจะเดินทางตามหาเจ้าของของมันเอง
ในวันที่ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน
ตัวฉันและหัวใจคงจะเป็นอิสระ
หล่อหลอมกันอีกครั้ง
พร้อมรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะ
พร้อมรอยเท้าที่ย่ำเดินเป็นทางยาว
บนผืนแผ่นดินที่อุดมสมบูณ์
ได้อีกครั้งนึง.....






SHARE
Written in this book
นักกวี
Writer
IMP8
Writer
i'm Freelance

Comments