ขอให้เธอจงเติบโต
    วันนี้เธอร้องไห้ เมื่อวานเธอก็ร้องไห้ เมื่อวันก่อนเธอก็ร้องไห้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ เธอจะร้องไห้อีกไหมนะ หลายต่อหลายครั้ง เธอพยายามหาเหตุผลของการร้องไห้ของตัวเธอเอง จนวันนึง ถ้าเธอจำไม่ผิด มันคงเป็นเวลาประมาณเกือบเที่ยงคืน เธอนอนไม่หลับ ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัวราวกับน้ำหลาก อารมณ์ของเธอดิ่งลงลึกจนนากลัว เธอกลัว กลัวว่าสักวันหนึ่งมันจะทำให้เธอหายสาปสูญ ตัวเธอสั่น น้ำตาเธอไหลพราก ความคิดด้านลบมากมายที่วนเวียนอยู่ในหัวของเธอตลอดทั้งคืน เธอกำมือแน่น กัดปากเลือดซิบ เธออยากกรีดร้อง ร้องให้สมกับความอัดอั้นภายในใจที่มากมายของเธอ แต่เธอทำไม่ได้ สมองของเธอสั่งไม่ให้เธอร้อง น้ำตาของความอัดอั้นยังคงไหลต่อเนื่อง ไหลราวกลับว่าไม่นานจากน้ำสีใสจะกลายเป็นสีเลือด เสียงสะอื้นของเธอที่ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากยังคงดังต่อเนื่องแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศภายในห้อง เวลายังคงเดินต่อไป นาทีแล้วนาทีเล่า จนเสียงสะอื้นนั้นค่อยๆเงียบไป เหลือเพียงแค่เสียงเครื่องปรับอากาศที่ยังคงดังท่ามกลางความมืดมิด


    

    วันนี้เธอกลับบ้านต่างจังหวัด หลังจากที่เรียนหนักมาตลอดทั้งสัปดาห์ หลายๆคนคงดีใจ แต่ไม่ใช่กับเธอ เธอไม่อยากกลับด้วยซ้ำ สาเหตุคงเป็นเพราะว่า สิ่งที่ทุกคนเรียกว่าบ้าน มันกลับเป็นสถานที่ที่ทำให้เธออึดอัดที่สุด พวกเขาบังคับเธอในสิ่งที่พวกเขาอยากให้เป็น พวกเขาห้ามทุกๆอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่่ดีและไม่ดี พวกเขาตีกรอบให้เธอชัดเจน พวกเขากักขังเธอไว้ภายในกรอบที่พวกเขาสร้างขึ้น พวกเขาตีกรอบให้เธอตั้งแต่เธอจำความได้ เธอต้องเป็นอย่างที่พวกเขาอยากให้เป็น แต่พอเธอพยายามออกนอกกรอบที่พวกเขาสร้างขึ้น กลับกลายเป็นว่า ยิ่งพยายามหนีมากเท่าไหร่ กรอบยิ่งเล็กลงเรื่อยๆ เล็กจนแทบไม่เหลือความเป็นเธอ พวกเขาช่่วงชิงชีวิตตอนเด็กของเธอไป ปีแล้วปีเล่า พอเธอโตขึ้น กรอบนั้นยังคงเท่าเดิม นั่นแสดงว่ายิ่งพอเธอโตขึ้นเรื่อยๆก่รอยู่ในกรอบที่พวกเขาสร้างไว้ยิ่งอึดอัดมากขึ้น จากการที่ไม่สามารถมีปากมีเสียงอะไรได้ มันหล่อหลอมให้เธอเป็นคนเก็บกด หรือถ้าอย่างมากอาจเป็นโรคซึมเศร้า เธอเคยตอบคำถามเกี่ยวกับโรคซึมเศร้าที่คุณหมอท่่านนึงสร้างขึ้น มันบอกเธอว่า 'เธอควรจะไปพบแพทย์'
เธอแค่นยิ้ม ภาพจำตอนเด็กที่เธอต้องเผชิญฉายขึ้นมาให้หัวราวกับภาพยนตร์เรื่องนึง 
    เรื่องราวต่างๆมากมายมันหล่อหลอมให้เธอเป็นคนเก็บกด พอนานวันเข้ามันพร้อมที่จะระเบิดออกมาทุกเมื่อ มีหลายครั้งที่เธอควมคุมสติอารมณ์ตัวเองไม่ได้ อยู่ดีๆน้ำตาก็ไหลราวกับเขื่อนแตกทั้งที่ไม่ทราบสาเหตุ เสียงร้องที่เล็ดลอดออกจากริมฝีปากทั้งที่อยู่ที่สาธารณะ 
จนวันหนึ่งเธอตัดสินใจไปพบแพทย์ เขาบอกให้เธอตั้งสติอยุ่ตลอดเวลา และรับรู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร และไม่อยากให้เธอเอาความคิดที่ไม่ดีเหล่านั้นมาบั่นทอนจิตใจของตัวเธอเอง เธอพยักหน้าตอบรับคำแนะนำของคุณหมอ 



    เธอยอมรับว่าการที่เธอตัดสินใจพบคุณหมอในครั้งนั้นทำให้อะไรๆดีขึ้น เธอนอนหลับเร็วขึ้นหลังจากที่คุณหมอให้ยามารับประทานควบคู่กับการพบแพทย์ เธอไม่คิดมากเช่นเดิม เธอเลือกที่จะทำตามที่พวกเขาบอก เพราะเธอคิดได้ว่าสักวันหนึ่ง การที่เธอโตขึ้นแต่กรอบยังเท่าเดิม งั้นแสดงว่าสักวันกรอบนั้นคงจะแตกสลายไปเองเพราะเธอที่เติบโตขึ้น





🌻













SHARE
Writer
skyyyyy11
good luck
กาลครั้งหนึ่ง

Comments