ช่วงระยะของความรัก
     พอมาคิดดูแล้ว ปฏิเสธไม่ได้เหมือนกันนะว่าความรักอยู่ในทุกช่วงเวลาของเราจริงๆ 
 
 ตั้งแต่ยังจำความได้ เราเริ่มสัมผัสได้ถึงความรักครั้งแรก ก็คือ ช่วงวัยเด็ก เป็นความรักที่มาจากพ่อแม่ ปู่ย่าตายาย คนในครอบครัว ผ่านการดูแลเอาใจใส่และคอยห่วงใยเรา ถึงแม้เราจะยังไร้เดียงสาก็ตาม ไม่รู้ว่าไอ้สิ่งที่พวกเขาเหล่านั้นมอบให้นั้นคืออะไร (พึ่งจะมาเข้าใจว่าเป็นความรักก็เมื่อโตขึ้นแล้ว)
  เวลาผ่านไป ความรักเริ่มเติบโตไปพร้อมๆกับเรา 
 เริ่มเข้ามามีบทบาทในช่วงวัยรุ่นตอนต้น ส่วนใหญ่เราต้องการความรักเพื่อที่จะสื่อให้คนรอบข้างรู้ว่า 
“ ฉันไม่โสดแล้วนะ ฉันมีแฟนแล้ว ” หรือก็คือความรักแบบป๊อปปี้เลิฟ  โดยทุกอย่างจะต้องหอมหวานไปเสียหมด ต้องมีเวลาให้กันอยู่ตลอดเวลาไม่ขาดไม่สาย เรียกว่าเป็น “โปรโมชั่น” ก็ว่าได้ ซึ่งก็ตรงตามชื่อของมัน โปรโมชั่นนั้นไม่สามารถที่จะอยู่ยาวถาวรได้ เมื่อถึงจุดอิ่ม จากหวานกลายเป็นขม กลายเป็นเบื่อหน่ายซึ่งกันและกัน จนสุดท้ายเป็นอันต้องเลิกลากันไปตามระเบียบตามประสาวัยรุ่น
  แต่เมื่อยิ่งโตขึ้น เข้าสู่ช่วงวัยผู้ใหญ่ สังคมและมุมมองการใช้ชีวิตกว้างขึ้น ผ่านพบเจอประสบการณ์ความรักมาเท่าไหร่ สิ่งที่เราต้องการจริงๆกับไม่ใช่ความรักที่มีชั้นเชิง มีความตื่นเต้นอยู่ตลอดเวลา หรืออาจจะไม่ใช่ความรักที่เลิศเลอเพอร์เฟค แต่เป็นความรักที่ธรรมดา ตรงไปตรงมาไม่ซับซ้อน ให้เกียรติซึ่งกันและกันทั้งต่อหน้าและลับหลัง อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ เป็นเหมือนบ้านอีกหนึ่งหลังของเรา ที่เราสามารถพักพิงได้ในยามที่เราทุกข์หรือไม่สบายใจ คงไม่มีใครอยากเริ่มความสัมพันธ์ใหม่ๆ เรียนรู้กันใหม่บ่อยๆหรอก จริงไหม
  
 ณ ตอนนี้ ไม่รู้เหมือนกันว่าความรักต่อจากนี้จะเป็นไปในทิศทางไหน บั้นปลายจะเป็นยังไง

เอาเป็นว่า มาเรียนรู้และเติบโตไปด้วยกันนะ :-)




SHARE
Writer
l3igeye
Reader
เป็นคนไม่ซ้าย ไม่ขวา ไม่สมบูรณ์ไป

Comments